Courgette spaghetti?! Broccoli-rijst? Kant en klare menu’s voor het grijpen en broodbeleg waar je van gaat watertanden. Dit was slechts een greep uit de indrukken bij de plaatselijke Nederlandse supermarkt. En dan de hartelijkheid van de juf en de onmiddellijke invitaties om te komen spelen. Ik zeg: Nederland, je mag trots zijn op je kikkerlandje.

Na bijna 8 jaar in Frankrijk te hebben gewoond, zijn we nu 1 week terug in Nederland. We wonen in een Pipi Langkoushuis in Ossendrecht, voormalige woning van Jan Rot, tekstdichter, zanger en schrijver. Inmiddels ben ik fan van die vent. Wat een teksten tovert hij. Maar ik dwaal af. We hebben dus het roer weer omgegooid. Terug naar Hollandia, na lang wikken en wegen. We hadden het goed in Frankrijk, alles wat we wilden bereiken was gelukt. Een wijnboerderij met de charme van een heus domein, een werkatelier voor het opknappen van onze handel in brocante, antiek en allerlei stoere industriële spullen. En een reclamekantoor aan huis, voor producties en campagnes. Tijd voor elkaar, voor het gezin. Waanzinnig toch? Honden, kippen, en nog meer dieren zwervend om ons heen, ik zeg, ons Franse paradijsje. Maar toch…

Half doof

…toch werden we nooit helemaal Frans. Niet dat we dat wilden, want die status van nergens helemaal toe behoren geeft ook een bewegingsvrijheid. We zaten met mensen uit hoge kringen aan tafel en met het arme boerinnetje op de hoek, wij waren gewoon ‘die gekke Hollanders’. Hopelijk zagen ze ons als ‘aardig’. Denk het wel. Maar het er nét niet helemaal bijhoren, heeft ook een keerzijde. Alleen al door de taal. Ik begon mijn moeder die langzaamaan doof werd, steeds beter te begrijpen. Ook zij zei vaak ‘Ja’, op een vraag waar helemaal geen ja of nee op moest worden gezegd. Puur alleen om maar niet weer te hoeven vragen ‘wat zei je nou precies?’. En let wel, ik spreek Frans. Ben er zelfs een beetje trots op. Maar écht niet dat ik in een groep met kwetterende Françaises net zo ad rem kan zijn als ik zou willen! Dan was ik toch spuit 11. Trouwens, misschien in het Nederlands ook wel, maar nu had ik een excuus. Je ne comprends pas..désolée.

Dan NU!

Onze kids zijn nu net 10 en 13 jaar geworden. ALS je dan terug denkt te gaan, zeiden wij, dan moeten we ook NU. En zo geschiedde. Wij hebben de hele boerderie in de verkoop gegooid en na een paar slopende onzekere maanden is het definitief: we hebben iets gevonden in Ossendrecht. Nee, niet Ossenworst, wat Marjolein van de redactie onlangs typte door haar automatische tekstprogramma. Het is een Brabants gemoedelijk dorpje, met de Kalmthoutse heide in de rug en Antwerpen aan de horizon.

Snoeptomaatjes in emmertje

Hier komen net als toen in Frankrijk alle indrukken weer fris en fruitig binnen. Tuurlijk ken ik Nederland, maar toch vallen mij sommige details veel meer op. Niet alleen de luxe in de supermarkten, waar je zonder inspiratie zomaar weer op de stoep staat met van alles om te koken. In Frankrijk was de keuze gebaseerd op huisvrouwen die écht weten te koken. Knollen, penen, uien, hompen goed vlees, en veel tijd…vooral veel tijd. Hier is het voorgesneden, staat het vlees als makkelijke suggestie naast de wokgroenten, en zelfs een menubeschrijving ernaast. Voila, nee, hoppa, in het mandje en weer buiten. Persoonlijk haat ik boodschappen doen, maar hier dans ik lichtvoetig langs de schappen. Oh, snoeptomaatjes in een emmertje gooien, ja hoor, prima, ah, een groot Turks brood met heerlijke verse eiersalade, maar natuurlijk. En vooral het avondeten, appeltje eitje! Nee niet letterlijk, maar echt, makkelijk!

Invitaties in overvloed

De meest indruk heeft toch wel het volgende gemaakt. Hou je vast! Na 8 jaar leuren en sleuren om de kinderen speelkameraadjes aan huis te krijgen, lag er al een invitatie drie weken voordat we ons hier vestigden! Berend woonde hier nog niet, maar hij werd al uitgenodigd voor een partijtje. Halleluja! De jongen uit zijn klas had hem een ochtendje meegemaakt tijdens een wen-ochtend in april. ‘Of hij in mei op zijn partijtje wilde komen’. Mijn mond viel open, een brok in de keel. Eindelijk, we zijn weer thuis. DIT is wat ik miste. Dit. Precies dit. Deze week heeft Berend al zijn tweede partijtje achter de rug en de derde hangt al op het prikbord. Vanmiddag om drie uur gaat hij meteen uit school spelen bij Ben. Weg achter dat beeldscherm van Fortnite, fietsen, ravotten en vooral ontdekken. Ga jongen, geniet ervan. Misschien was dit wel de hoofdreden van ons retour. De moeders hebben mij al in een whats-app groep toegevoegd en sturen wel even een ‘tikkie’ voor het cadeautje van Jelte en Jurre. Eh…geweldig.

Let it shine

Dochterlief gaat sinds 4 dagen naar de middelbare in Bergen op Zoom. Ze lijkt meteen als een vis in het water. Ik hoor namen als Meike, Annick, Mirthe, Puck, en ik weet het niet eens meer. Binnenkort sturen we haar op de fiets naar school. Zestien kilometer heen en terug, goed voor de benen. Het is fijn om dit soort kenmerkende Nederlandse dingen alsnog mee te geven. Herkenbaar, vertrouwd. En dat merken we ook in alle gesprekken die we voeren. Zowel bij de Kamer van Koophandel worden we vriendelijk en behulpzaam geholpen, geen wachtrijen of autoritaire instanties. Maar ook de spontane bezoekjes van vrienden die stoppen en zeggen, ik kom even langs hoor. Hoe zalig! Kortom, voorlopig zeg ik, Nederland, you rock! Alleen nu nog even de zon laten schijnen, ok? Nou, die breekt door terwijl ik een einde brei aan dit verhaal. Symbolisch weer…

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!