I would say, my generation is innovative,” dat was hoe Cheslie Kryst haar generatie omschreef net voordat zij gekroond werd tot Miss USA 2019. Amerika heeft nu maar liefst drie donkere Missen, want ook Miss Teen USA, Kaleigh Garris, en Miss America, Nia Franklin, die in september gekroond werd, zijn eveneens Afro-Amerikaans.

De Missverkiezingen hebben flink wat veranderingen doorgemaakt door de jaren heen. Tegenwoordig gaat het namelijk om veel meer dan een mooi gezichtje, het perfecte badpaklijf en World Peace. De badpakken ronde gaat in de toekomst zelfs helemaal uit deze competitie verdwijnen…

Nieuwe rolmodellen

De focus ligt nu steeds meer op Beauty & Brains. Het gaat nu veel meer om wat de strijdende dames presteren wanneer de sjerp en de galajurken weer in de kast hangen. Cheslie bijvoorbeeld is een 28-jarige, advocate met een indrukwekkend CV. Zowel Cheslie als Nia hebben hun Master behaald en de toekomst van Teen Miss Kaleigh is nu al veelbelovend.

De drie winnaressen werden uitgebreid gefeliciteerd en geprezen door hun eigen rolmodellen zoals actrice Halle Berry en Senator Kamala Harris (zelf half Afro-Amerikaans en Indiaas en ook nog presidentskandidaat voor 2020).

Je zo ‘wit’ mogelijk gedragen was een sleutel tot succes

Ik denk dat elke donkere vrouw weleens tegen zich heeft horen zeggen: “Maar bij jou zie ik geen kleur, jij bent ok”. Die constatering heeft een diepe impact gehad op mijn gedrag, in mijn jonge jaren heb ik me altijd zo ‘wit’ mogelijk geprobeerd te gedragen, want een vlugge blik op mijn omgeving leerde mij dat dat de sleutel tot succes was. Ik hoor me het nog zo vaak zeggen “Ja maar ik ben ‘gewoon’ in Nederland geboren hoor,” als mij weer gevraagd werd waar ik nou echt vandaan kwam en ik duidelijk had gemaakt dat ik ook niet geadopteerd was, of wanneer mij gevraagd werd of ik de regendans wilde doen (ik verzin dit niet).

Die negatieve beeldvorming van mensen die eruit zagen als ik in de media, speelgoedwinkels, het dagelijks leven, daar moest ik me dus zoveel mogelijk van distantiëren. En ja, ik was goed in sport en ook dansen gaat me makkelijk af, maar ik liet vooral weten dat ik VWO deed en corrigeerde mensen met lichte trots dat ik niet op Jazzballet, maar op klassiek ballet zat, omdat ik van klassieke muziek hield.

Angry black woman…

Als iemand het over ‘zwartjes’ of Negers had waar ik bij zat, klemde ik mijn kaken op elkaar, als men het over Sinterklaas had, deed ik maar of ik me er ook al zo op verheugde. Alles om maar niet in het hokje Angry Black Woman geduwd te worden, alles om maar vooral aardig gevonden te worden en vooruit te komen. Of ik daar spijt van heb? Nee hoor. Ik zie het allemaal als onderdeel van een proces. Bovendien is het heerlijk dat ik me net zo makkelijk beweeg tussen het voornamelijk witte publiek in de Stopera, als in een discussie over waarom het woord Neger echt niet meer kan.

Gaandeweg eis ik de plek van de echte Carol op in de maatschappij.  En bij Carol krijg je nu eenmaal ook dat gratis pakket vol cultuur en ervaring. Ik zie dat als een meerwaarde, dus ga ik ook nooit meer doen alsof het er niet is.

Ik voel trots

En daarom ben ik ook zo trots op mensen als de bovengenoemde Missen, trots op al die gekleurde vrouwen die zich afgelopen januari nestelden in een zetel in het Amerikaanse congres. Trots op die vrouwen die zichzelf nu zelfs kandidaat stellen voor het presidentschap in Amerika, trots op al die vrouwen die niet meer bang zijn niet aardig gevonden te worden en hun dromen voor laten gaan. Ja en ook trots op Beyoncé die haar roots trots omarmt en haar hele schare fans van over de hele wereld daarin meeneemt, Superbowl, Coachella in haar muziek. Trots op Michelle Obama die overal geadoreerd wordt en zich, wanneer iedereen aan haar lippen hangt, uitspreekt over rassenongelijkheid in Amerika en meisjes aanmoedigt onafhankelijk te zijn door vooral te gaan studeren, omdat geen enkele jongen cute enough is om je school voor te verlaten.

Met zwijgen komen we niet vooruit

Nia Franklin zei tijdens de verkiezing hoe belangrijk het is voor bruine en zwarte meisjes om rolmodellen als haar, Cheslie en Kaleigh te zien. “Mensen kunnen wel zeggen dat ras geen rol speelt in Amerika, maar dat is absoluut niet waar. Onze geschiedenis bewijst het tegendeel,” aldus Nia.

En ik weet dat veel mensen zich daarbij af vroegen waarom het toch altijd weer over kleur moet gaan, maar zie het zo: De afgelopen decennia ging het juist nooit over kleur, vanwege die angst niet aardig gevonden of geaccepteerd te worden. Maar met zwijgen komen we niet vooruit, met zwijgen kunnen we al die meisjes nooit die rolmodellen bieden die zo belangrijk zijn voor hun zelfvertrouwen en hun vertrouwen in de toekomst en zijn woorden als “You can be anything” natuurlijk zinloos.

Zou ik mijn eigen dochter later aan een Missverkiezing laten deelnemen? Alleen als zij dat zelf wil. En als dat dan een manier voor haar kan zijn om nog meer mensen te motiveren beter voor de aarde moeten zorgen, natuurlijk. En als zij op die manier een rolmodel kan zijn voor nieuwe generaties andere meisjes? Zeker weten!

mm
Hi there! Ik ben Carol Rock en hoewel mijn naam anders doet vermoeden, woon ik ‘gewoon’ in Nederland. Tot twee jaar geleden woonde ik met mijn gezin in New York, en diep van binnen zal ik altijd een New Yorker blijven. Ik werk als freelance journalist en verslaggever voor televisie. Af en toe verschijn ik op de radio of een podium om over Amerika te praten en tussendoor blog ik wat af over alles wat me bezighoudt en vanaf nu dus ook als Wereldwijf!