Van stad naar bush. Wat moest ik wennen aan de ‘sound of silence’. Het was een confrontatie met mezelf. Ik kwam uit Amsterdam waar ik altijd mensen om me heen had. Hier in de bush werd ik teruggeworpen op mezelf en mijn eigen gedachtes. Die galmende stilte….

Er is niets om op terug te vallen, niemand die even snel langs kan komen. Het is ook zo moeilijk uit te leggen. Ik voel de betekenis van ‘the sound of silence’. In het begin, ervaarde ik het als oorverdovend. Een echo, ’eary’… Het duurde minimaal een jaar, waarbij ik af en toe tegen de muren opklom voordat ik deze stilte en leegte kon opvullen met mijn eigen inspiratie in mijn nieuwe leven. Dat ik eindelijk mijn eigen stem durfde te horen. 

Alleen het ruisen van de wind door de takken van de bomen.

Ik begon het mooie te zien in de diepgang van een moment. Alleen het ruisen van de wind door de takken van de bomen, die verre brul vol vibrato van een leeuw. Ik begon mijn geluk te vinden in momenten met wilde dieren. En vooral met de olifanten waarvan met de tijd er een paar mijn vrienden werden…

Als ik daar dan zo sta met mijn oude jeep, ramen open, maak ik het mee dat ik slurven in mijn gezicht krijg. Zelfs een keer de slagtanden van een jonge olifant die zo nieuwsgierig was naar die vriendelijke stem dat hij zijn hoofd door het open raam stak. 

Babylon, mijn grote vriendelijke vriendin

Nee het was geen verbeelding. Ze kwam echt recht op me af deze olifant…Wat toen volgde is echt ongelooflijk. 

Het was een hete dag in april, Samburu 2008, het regenseizoen in Kenya. Op verzoek van een Italiaanse vriend hou ik een oogje in het zeil bij de bouw van zijn nieuwe lodge. De Keniaanse managers waren iets verlaat. Op de terugweg van Buffalo spring airstrip om wat spullen op te halen, zie ik in de verte een kudde olifanten. Perfect moment voor een kop koffie! Ik parkeer mijn jeep in de schaduw bij de rivier en krijg een intense blik van een van de vrouwtjes olifanten. Eerst denk ik dat ik het me verbeeld, maar nee! Ze komt recht op me af. Bijzonder, gevalletje of mistaken identity? Er zijn immers regelmatig researchers hier.

Dan staat ze voor me en legt zachtjes haar slurf op de motorkap. Ze kijkt me met zo n zachte intense blik aan. Ik hou mijn adem in…kippenvel…Ik voel zo’n ontroering. Ik leg het moment vast niet wetende dat zij jaren later een rol zal gaan spelen in mijn leven. Als ik weet dat haar naam Babylon is van The Byblical towns herd. Het duurt even voor dat het kwartje valt dat ZIJ het is die altijd naar me toekomt als ze met haar kudde in Samburu reserve is. En dat zij de olifant is die op mijn muur hangt. Maar vanaf dat moment kreeg ik, als ik haar met haar kudde tegenkwam, altijd die blik en die slurf op mijn motorkap. 

Haar innige groet na mijn gevecht tegen kanker in Nederland

Ik begin mijn geluk te vinden in momenten met wilde olifanten en sluit vriendschappen die niet te beschrijven zijn. Van hen krijg ik steun in mijn gevecht tegen kanker.
Zij was het die me begroette toen ik net terug was vanuit Nederland in 2016 nadat ik in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis voor een grote operatie, vocht voor mijn leven. Ik kwam terug met zoveel lichamelijke beperkingen, gedeeltelijke verlamming, autorijden met 1 arm. En op weg van de bush airstrip naar huis, staat ze daar ineens met haar kudde in Lopusco lugga- het Doum palm forest. Dat innige in dat moment, die vriendschap die niet te beschrijven is. Ik kan er nog kippenvel van krijgen. Die momenten die ik met haar kon delen gaven zoveel genegenheid en zoveel moed!!!

En ineens was ze er niet meer

En toen…was ze er  niet meer. Het bericht kwam rond mijn verjaardag in december 2017. Ik was er kapot van. De kudde zonder Babylon!!! Het was een slecht jaar geweest met veel droogte en ze trok met haar kudde vaak door gebieden waar veel vee was. Ze is waarschijnlijk slachtoffer geworden van een human wildlife conflict. Ik denk nog vaak aan haar.

Het is een jaar later. Er gebeurt iets wonderlijks als ik tussen een aantal kuddes met olifanten sta. Ik rijd Gir Gir planes op, en zie uit mijn ooghoeken een groep van 80 plus olifanten. Dat betekent dat meerdere kuddes bij elkaar zijn gekomen. Dat vind ik zo heerlijk aan deze tijd van het jaar nadat het heeft geregend en kleine drops of life het kale land tot leven wekken. De rivierbank staat vol met olifantenkuddes die elkaar bij de rivier ontmoeten. Ik zet mijn auto op een punt waar ik weet dat ze op weg naar de heuvels langskomen en al snel ben ik omringd door olifanten.

And then it hits me…

Een kleine kudde loopt op 30 meter afstand langs, als plotseling een jonge bull blijft staan en me indringend aankijkt. Hij breekt weg van zijn kudde en loopt direct op me af. Hij komt naar mijn raam dat open is, buigt zich, steekt zijn hoofd tegen de opening en kijkt me indringend aan. Ik beweeg me niet. Nog geen foto. Het is een heel intense blik, dan stapt hij achteruit en loopt naar de motorkap. Hij blijft staan en legt zijn slurf erop waarbij hij mij aan blijft kijken. Zoveel uitdrukking in zijn ogen… 

And than its hits me.Dit moet de offspring zijn van Babylon. De manier waarop hij me benadert -die slurf op mijn motorkap. Hij moet haar zo missen, Babylon, de hele kudde natuurlijk. Ik heb tranen in mijn ogen.

Ik MOET het weten en vraag een vriend die bij Save the elephants werkt of hij toevallig weet of de Biblical town herd bij deze grote kudde olifanten was. En JA dus.

Babylons zoon

Het is een kleine kudde die zonder Babylon eigenlijk niet makkelijk te herkennen is maar nu is de matriarch Tel Aviv. Haar markings moet ik nog in mijn hoofd prenten. Maar als ik daar zo na de ontmoeting met Babylon’s zoon in de hitte van de middagzon in mijn jeep zit, de wind zacht door mijn haar waait en twee jonge olifantjes van de andere kudde om mijn auto spelen, voel ik zo’n intens geluk. Babylon heeft me dat moment nog gegeven door haar legacy door te geven aan haar zoon. 

mm
Serian, vanuit de Keniaanse bush waar ik naartoe verhuisde met mijn hond, nadat mijn nu ex man aangaf nog een keer verliefd te willen worden. De Afrikaanse bush trok, ik dacht 'its now or never’! Leeuwen rond mijn huis, wilde olifanten die mijn vrienden werden. Bushlife, tribal war, battling cancer, een leven waarbij commedy en drama elkaar afwisselen.