Wereldwijf Brenda woont al jaren in Jordanië en trekt er met paarden en kamelen vaak op uit om de prachtige serene omgeving te verkennen. Vaak neemt ze toeristen mee om de Bedoeïenen te bezoeken die ervoor kiezen het hele jaar in de woestijn te wonen. Vriendin Tamar uit Haifa, Israël, woonde deze keer een week bij haar in huis en in de woestijn om alle mooie en bijzondere momenten vast te leggen. 

De Bedoeïenentent waar we te gast waren in” the middle of nowhere” in de Wadi Rum woestijn in Jordanië.

We hebben twee nachten bij deze Bedoeïenen-familie doorgebracht. Deelden hun tent, hielpen met alle voorkomende werkzaamheden, aten met hen de maaltijden en hadden de tijd van ons leven. Een heel ander leven, als in een andere tijd… Geen telefoonverbinding, geen wifi. Puur landelijk woestijnleven.

Er is altijd wat te doen in de woestijn.

De woestijn roept, een roep die je niet kunt weerstaan als je Bedoeïen bent. Een leven op de grond, in de natuur, omgeven door de kudde. Regen, wind, hete zon, ziekte, bezoekers, alles komt langs, onverwacht, ongevraagd. 

De schapen, die net wat extra gerst hebben gehad, blijven bijeen tot ze later ook binnen het hek gelaten worden.

We zijn bij Bedoeïenen die een bedrijf hebben in de woestijn. Ze hebben een grote kudde schapen en geiten, de nodige honden, met puppies, een ezeltje. Twee Soedanezen helpen hen om de kudde te hoeden en bekommeren zich grotendeels om de dieren. Iedere dag, nadat de schapen en geiten zijn gemolken net na de dageraad gaat een van hen met de kudde schapen en geiten op stap. Zijn ezeltje bij zich met wat eten en de gebruikelijke theepot, suiker, water, thee en wat kopjes. Komt hij goed brandhout tegen dan laadt hij dat onderweg op de ezel voor “thuis”. De schapen en geiten eten de hele dag. Het is begin april en er is nog veel groen in de woestijn dit jaar, een lang voorjaar. Hij hoeft niet heel ver met de kudde. 

De schaapherder komt thuis met de kudde.

De thuiskomst van de schapen en geiten is zeer geordend en verloopt redelijk goed. Eigenlijk heb ik met verbazing staan kijken hoe de geiten en schapen meestal netjes op hun beurt wachten. Soms moest er wel een beetje ingegrepen worden…

De schapen en geiten worden herrenigd met hun babies.

Eerst worden alle moedergeiten en -schapen herenigd met hun kleintjes. De hele kleine lammetjes en geiten gaan overdag niet mee de woestijn in en blijven binnen de omheining, of als ze wat groter zijn erbuiten. Het is een hels kabaal met alle mekkerende moeders en kleintjes die naar elkaar blaten om elkaar te vinden. En er blijven altijd een paar moeders en kleintjes over die niet bij elkaar horen…Dat kan verschillende redenen hebben, verstoten, niet genoeg melk, tweelingen. En erger, een kleintje dat de geboorte niet heeft overleefd of omgekeerd, de moeder is overleden.

Met wat hulp (vasthouden van de geit of schaap met melk) krijgen de overgebleven kleintjes ook de kans om bij een tante te drinken, zelfs geitjes bij schapen of omgekeerd. Een mooie job voor mij om een geit of schaap bij de horens te vangen en vast te houden om de pleegkinderen te laten drinken.

De geiten worden gemolken.

Wat er dan gebeurt, is interessant. De geiten mogen naar binnen. Ze staan al te wachten op hun beurt. De schapen blijven nog een tijdje buiten, daar krijgen ze hun extra gerst. Zij blijven keurig buiten en lopen meestal niet mee met de geiten. Ondertussen worden de geiten gemolken. Er zijn er nog steeds een aantal hoogzwanger. 

Een paar grote jonge schapen proberen bij de kudde schapen te blijven. De moeilijkste klus is om hen naar binnen te krijgen. Net als pubers vinden ze zichzelf groot genoeg om bij de ouderen te blijven maar klein genoeg om bij hun moeder te blijven. Iets met tafellaken en servet?

De schapen staan te wachten op hun eten.

De schapen krijgen extra gerst bijgevoerd. Hun melk wordt gebruikt om er een speciaal soort kaas van te maken. Pas als het donker is, gaan ook de schapen naar binnen. Alle dieren bijeen gepakt. Een veilige plaats zodat de kleintjes niet worden opgepikt door roofvogels. En de schapen en geiten niet belaagd worden door de wolven. Alle dieren gaan binnen de omheining.

Inmiddels is het donker en staat de maaltijd klaar. Samen met de twee Soedanese werknemers, alle aanwezige Bedoeïenen en wij nuttigen we het heerlijke eten. Mannen met vrouwen en kinderen, alles bij elkaar.

Mansour en Brenda bij de thee en koffie op het vuur in de tent. Ondertussen gaat het leven door.

Gedurende de dag zijn er twee dochters aangekomen, waarvan eentje met kinderen, die helpen met koken. Dit gezin en bedrijf wordt gerund door een sterke Bedoeïenen-vrouw, de schoonmoeder van onze gids Mansour. Haar man is nu bij zijn andere vrouw. Zij regelt met of zonder zijn aanwezigheid alles. Wat er gegeten wordt, wanneer er water gehaald moet worden, zij beheert het geld, deelt orders uit en is bovenal vriendelijk, open en zorgzaam voor haar gasten. Met Mansour, haar schoonzoon, wordt de hele familie mondeling doorgenomen. Haar zoon komt nog even langs een kijkje nemen of alles goed gaat. Hij krijgt de opdracht om de volgende keer een dierenarts mee te brengen om de schapen een vaccinatie te geven en om ze na te kijken. Naast hen staat een andere tent waar een Syrisch gezin met twee kinderen woont. Zij werken ook bij de Bedoeïenen-vrouw. 

Kinderen op de watertruck.

De kinderen spelen met elkaar. Halen, zoals overal ter wereld, kattenkwaad uit op de watertruck. Er is geen speelgoed in de tent, toch vermaken ze zich met weinig. Zand, stenen, de dieren, ze ravotten, klimmen op de rotsen, een heerlijk vrij leven. De watertruck is de levenslijn naar het dorp, zo’n drie kwartier rijden, dwars door de woestijn. Omgekeerd, zonder water is er geen leven in de woestijn.

Onderonsje met de vrouwen. Moeder zit tweede van rechts, Brenda zit links.

Ook de vrouwen hebben hun onderonsjes. Wij passen daar uitstekend tussen. Alsof we één van hen zijn. Ze praten graag, hebben wel wat vragen, zijn best voorzichtig nieuwsgierig en zijn blij dat we Arabisch kunnen spreken. Eén van de dochters spreekt een beetje Engels en probeert dat uit. Ondertussen drinken we thee en koffie met elkaar en eten er wat lekkers bij. We zijn nu eenmaal allemaal vrouwen.

Kinderen groeien op in de woestijn. Ga ik in op hun uitnodiging om bij hen te blijven wonen?

We genieten van de maaltijden, zien wat er allemaal vers gemaakt wordt en proeven er van. Mansaf, het nationale gerecht van Jordanië, met verse gedroogde yoghurt, karnemelk van geiten, boter van de geiten, kaas van de schapen. Olijfolie van hun olijvengaard in het dorp. Ons leven speelt zich even af op de grond.

Een alledaagse dag in de zwarte geitenharen Bedoeïenentent (Bait Sjaar), waarvan delen met de hand zijn geweven door deze vrouwen, met ons een paar dagen op visite. De vrouwen nodigen ons uit om bij ze te komen wonen of in ieder geval terug te keren. Het klinkt aantrekkelijk, we zouden best een aantal weken zo kunnen leven…

Fotocredits: Tamar Malinoff

Trek jij graag een keer met Brenda de woestijn in en het Bedoeïenen-leven ervaren? Dat kan! Ga dan naar Jordan Desert Journeys en boek de meest inspirerende reis van je leven!

mm
Marhaba, welkom. Ik ben Brenda, al 9 jaar zwervend door woestijnen in Jordanië. Levend in een tent, nu in een echt huis samen met Saluki Wurad, mijn trouwe hond. Ik ben gids te paard, soms per kameel in de Wadi Rum woestijn. Het Bedoeïenenleven delen Abdullah, mijn collega en 'broer', met veel liefde met onze gasten. Inspiratie op Jordan Desert Journeys. Over mijn Jordanië-avontuur schrijf ik een boek. Voor De Wereldwijven inspirerende blogs over het woestijnleven.