Het thema van deze maand is reizen. Een werkwoord dat bij ‘ons wereldwijven’ natuurlijk niet onbekend is. Grenzen verleggen, culturen opsnuiven, en jezelf in het onbekende storten. Dat heeft ook zo zijn valkuilen. En daar viel wereldwijf Eva best wel een paar keer in. Volg hier haar serie met reisblunders.

Na vier maanden rondtrekken door Australië was ik bruin, slank, sportief, blond, en heel lekker in mijn vel. Ik voelde mij de beste versie van mijzelf. On top of the world, meezingend op de Red Hot Chilli Peppers in een Ford Falcon station wagon, samen met mijn Israëlische vriend Regev en Duitse vriend Jonas die ik in Sydney had leren kennen via het prikbord. Regev zocht reisgenoten ‘to share petrol and fun’. Dat hebben we geweten! Mijn Teva’s hingen wel telkens aan de zijspiegels van de Falcon tijdens het rijden, omdat de odeur niet te harden was, maar voor de rest voelde ik mij een soort Bo Derek, met twee mannen die mij vriendschappelijk beschermden tijdens de reis. Muziek bracht ons in vervoering, vooral Californication, terwijl we kangoeroes voor de bumper zagen wegspringen. Soms haakten ik weer af, ging ik mijn eigen pad voor een paar weken. Maar ik haakte ook graag weer aan, want we hadden het leuk samen.

We kletsten, zwommen, lachten, en zongen, en ik voelde mij zo lekker in mijn vel! Ik had de lachers op mijn hand. En toen…toen gebeurde het.

Tijdens een tijdje op mijzelf, bezocht ik Fraser Island. Een prachtig eiland aan de oostkust. Rollend vanaf een zandheuvel het meer in, volle maan en kampvuur, overnachten in een kamp tussen de dingo’s. Dat soort dingen. Maar de gids had zich even vergist in de kalender: het bleek springvloed door de volle maan, waardoor we ternauwernood op tijd de zandstrook afreden, terwijl de golven over de jeep klotsten. Bijna werden we de nachtelijke zee in getrokken. Maar ik dwaal af, dit was een blunder van de gids. Mijn blunder was nog een tikkeltje genanter…

Ik was op het strand by Cairns, wederom zonder mijn reisbuddies. Ik miste ze. Waarom had ik meer haast om Australie te zien dan zij? Zij namen écht de tijd, maar ik had een ‘deadline’. Thuis zat een lief op mij te wachten. Vandaar dat ik sneller mijn reis plande en telkens weer nieuwe contacten opdeed. Zo ook in Cairns, in de bar. Meerdere reizigers hingen hier rond en zochten gezelschap bij elkaar. Wederom klikte het met twee jonge knullen, waar ik de dag erop op het strand mee afsprak. Gewoon vriendschappelijk, maar ik was wel extra bewust van mijn ‘vrouw zijn’. We kletsten, zwommen, lachten, en zongen, en ik voelde mij zo lekker in mijn vel! Ik had de lachers op mijn hand. En toen…toen gebeurde het. Ik liet een harde scheet. PEEEEEP. Echt zo eentje waarvan jezelf ook denkt, really? Hij was eruit voordat ik het wist, terwijl ik midden in mijn verhaal zat. Ik sprak er snel overheen, ik sprak door, verwoed probeerde ik mijn scheet te maskeren, en maakte mijn verhaal langer dan nodig was. Hadden ze het gehoord? Leek het misschien iets anders? Moet ik kuchen, alsof het een hoest leek?

Bye Bye Bo Derek

Al snel bleek dat mijn Bo Derek gevoelens als water voor de zon zouden verdampen. De jongens begonnen opeens gelijktijdig keihard te lachen. Het schaamrood tot aan mijn kaken. Ze zeiden: ‘Eva, you can talk as long as you can, but we will always remind you as the farting girl from Amsterdam‘.

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!