Foto's: Sanne Kanis
Ambitie

Tripjes naar Hawaii, doping in Silicon Valley en te snel rijk geworden bazen. Sanne werkte 12 jaar in die Bubbel en schreef er een roman over.

Hoofdpersoon Anna is vastbesloten om in Londen carrière te maken bij de snel groeiende tech start-up ImageBuilders en dompelt zich onder in de techwereld. Terwijl ze aan de hoge eisen van haar nieuwe baan probeert te voldoen worden haar ethische grenzen meermaals op de proef gesteld. Hoe kleur je binnen de lijntjes als die lijntjes ver te zoeken zijn?

Je werkte zelf 12 jaar in de techwereld. Kun je iets meer over jouw achtergrond vertellen? 

Ik heb een Master in muziekwetenschappen behaald en wilde directeur van Paradiso worden. Maar ik had weinig bedrijfsvaardigheden, wel een bedrijfje opgezet tijdens mijn studie, maar ik vond dat ik nog wel het een en ander kon leren. Ik solliciteerde bij Google om daar vlieguren te maken, echt hard te leren werken, en ik was van plan om vanuit daar weer de muziekbranche in te gaan. 

Buiten de Amiga 64 spelcomputer die we thuis hadden, had ik weinig interesse in tech. Ik was een typische alpha, ‘taal was vooral mijn ding’. Maar bij Google – mijn eerste ‘echte’ werkgever- ging er een wereld voor me open. Hun toenmalige missie om informatie toegankelijk te maken voor de wereld, sprak me erg aan. Ik merkte dat ik zoveel kon leren en dat mijn nieuwsgierigheid gevoed werd.

Ik ben snel verveeld, maar hier helemaal niet, want ik moest elke keer weer een nieuw trucje onder de knie krijgen. Mijn persoonlijke ontwikkeling was toen zo sterk, dat ik geen behoefte had aan een overstap naar een ander bedrijf. Totdat Spotify een kantoor opende in Amsterdam, toen dacht ik, dit is natuurlijk mijn kans om mijn digitale vaardigheden te combineren met mijn passie voor muziek.

Waarom ben je een boek gaan schrijven? Ik bedoel, wie doet dat nou? 

Haha, ja wie wil zichzelf een jaar of langer vrijwillig pijnigen…Ik kwam na vier jaar Londen terug in Nederland. Doordat ik plotseling minder reisde voor werk en veel minder werkuitjes had, had ik veel tijd over voor hobby’s naast mijn werk. Ik ging na wat ik vroeger leuk vond, dat was journalistiek en schrijven, en besloot me op te geven voor een cursussen column schrijven aan de Uva en een blog te beginnen. De liefde voor taal kwam al snel terug, en het leek me te gek om een column te schrijven over de subcultuur van tech, een wereld waar veel mystiek om heen hangt.

En waarom dit boek? 

Mijn droom was, en is, om een column in een landelijk patform te hebben, maar ik werd overal afgewezen met de mededeling dat ik een bekende Nederlander of een bekende schrijfster moest zijn. Dus tja, terug naar start. Toen had ik via de schrijfgroep een ingang bij een uitgever, waar ik mijn verhaal pitchte en zij zagen er wel wat in. Ik had nog een andere geïnteresseerde uitgever, maar ik voelde me thuis bij Prometheus, zij zijn commercieel ingesteld, en brengen veel autofictie uit, romans die tegen het randje van de werkelijkheid aanschuren.

Lijkt Anna, de hoofdpersoon dan op Sanne?

Ik herken de verbazing en de open instelling van Anna. Ik herken ook haar rechtvaardigheidsgevoel en haar drang om het juiste te doen, maar daar toch af en toe sterk in kunnen falen. Ik ben hopelijk wel iets meer down-to-earth met meer reflectie en een grotere sociale kring. Ik irriteerde me tijdens het schrijven soms echt heel erg aan haar. Dat zou kunnen zijn omdat ik de minder leuke eigenschappen van mezelf in haar zag. 

De bubbel is vooral een werk van fictie, maar ik werk al 12 jaar in de techwereld en heb daar veel inspiratie op kunnen doen. Schrijvers halen, zoals je weet, hun inspiratie uit eigen ervaring, uit research en uit fantasie. De bubbel is een combinatie van deze elementen. Ik denk dat mensen die in tech werken veel karakters, situaties en jargon zullen herkennen. Er zitten absurde passages in. Ik wil dat de lezer zich afvraagt of die situaties nu echt gebeurd zijn.

Hoe heeft het schrijven van dit boek jouw zelfontwikkeling beïnvloed? 

Het is een fantastisch proces om iets dat buiten je comfortzone ligt je eigen te maken. Om ook op oudere leeftijd nog steeds te leren, dat is mooi. Dat is geen gegeven natuurlijk. In het begin durfde ik niets te laten lezen aan anderen, ik vond dat lastig. Mijn redacteur zei dat ik schaamteloos moest schrijven, maar ik had intern een blokkade en een rem. Ik was continu bezig met de gedachte dat anderen dit gingen lezen. Wat als niemand dit leuk vindt? Dat iedereen dit maar rare, gedachtenspinsels vindt? Weer ‘irrelevante content’ die de wereld wordt ingeslingerd. Pas toen ik die gedachten overboord gooide, kon ik veel kwetsbaarder schrijven, veel eerlijker. Dat kwetsbare en eerlijke probeer ik nu ook buiten het schrijfproces in te zetten. 

Raad je het anderen aan? 

Nee. Het is grote opofferingen maken, jezelf superkwetsbaar opstellen en continu in je eigen gedachteproces zitten waar je piekert over karakters en zinnen. Heel eenzaam dus. Als dit je aanspreekt, dan is het voor je weggelegd. Ik noemde het een mentale marathon, een wedtrijd zonder water, schoenen of ervaring. Gelukkig wel met supporters, maar je moet zelf echt heel sterk zijn om het te voltooien op een leuke, draaglijke manier. Maar aan de andere kant is creëren zo ontzettend voldoenend. Als je een gedachte helder op papier kan zetten, een gelukte karakterontwikkeling, of gewoon, een geslaagde vergelijking of woordgrap. Dat geeft echt veel voldoening. Ik heb ook vaak hardop lachend achter mijn computer gezeten, De bubbel is geen zwaar boek. Ik wilde een vermakelijk verhaal schrijven om wat lichtheid in andermans leven te pompen.

Wat hoop je te bereiken met je boek en schrijverschap? 

Ik hoop tech-bedrijven een spiegel voor te houden als het gaat om ethiek en moraliteit en om de positie van vrouwen. Er is nog wel wat te verbeteren op dit gebied. Omdat tech bestaat bij de gratie van Move Fast & Break things, wordt er niet altijd nagedacht over de impact van hun beslissingen op de maatschappij of de stakeholders in hun ecosysteem. Daarmee bedoel ik dat een bedrijf als Uber met name bezig is met hyper-growth of een beursgang en niet hoe je taxichauffeurs eerlijk kan behandelen. Ik vind dat je als tech-bedrijf een verantwoordelijkheid hebt om daar wel over na te denken.

Het zou een begin kunnen zijn om een toezichthouder aan te stellen in tech (een variant op een wereldwijde AFM), maar ook in het aannamebeleid moet men gescreend worden op moraliteit, en niet alleen op IQ of EQ. Dus ook op hun vermogen om moreel de juiste beslissingen te nemen, ik noem dit een ‘MQ’. Als CEO’s of oprichters ondermaats presteren, moeten VCs of boards optreden.

Er werken tegenwoordig een hoop wereldwijven in de tech maar het staat toch ook nog steeds bekend als een mannenwereld. Hoe hou je jezelf als jonge vrouw staande in die wereld?

Ik heb altijd geprobeerd om op de werkvloer een familie te bouwen, om me op die manier sterker te voelen. Dus een vaderfiguur die me helpt en kansen geeft, een moeder die als mentor fungeert, een oudere zus die tips geeft en je omhoog helpt. Neefjes en nichtjes in andere teams waar je lol mee hebt. Met een spinneweb in de gehele organisatie voel je je sterker en komen er meer kansen jouw kant op. Je merkt vanzelf al snel wie het zelfde ‘bloed’ heeft, zoek die mensen bewust op.

Wat raad je andere jonge vrouwen aan die het willen maken in de tech? 

Wees kritisch op je salaris en vraag om openheid hoeveel anderen, je mannelijke collega’s, verdienen. Helaas is het verschil tussen mannen en vrouwen, voor dezelfde rollen, nog zo’n twintig procent. Onacceptabel natuurlijk! Het zal nog even duren voordat het ook in Nederland verplicht is om salarissen te publiceren, in Engeland en Duitsland zijn ze daar al verder mee. Tot die tijd moet je zelf assertief zijn.
Verder raad ik aan om tijdens en na werktijd te netwerken met vrouwen. Zie elkaar niet als concurrente, maar als een familielid en help elkaar verder!

Wij mogen van Sanne een exemplaar van DE BUBBEL verloten onder onze lezers. Als je voor 30 juni een leuk mailtje stuurt naar redactie@dewereldwijven.com ovv De Bubbel hoor je van ons zsm of je gewonnen hebt!

mm
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!