Het kriebelde al jaren. Ik had nooit gedacht dat ik zo lang in Nederland zou blijven. Maar Amsterdam was zo fijn, mijn vrienden en familie dichtbij en ik had een baan die verdacht veel leek op hoe ik mijn droombaan zou omschrijven. Dus gingen er jaren voorbij waarin mijn drang om te blijven groter bleek dan mijn kriebels om te gaan…

Wat overigens ook iets te maken kon hebben met de meest voor de hand liggende bestemming aangezien mijn vriend (a.k.a. Dr J.) inmiddels een baan had in Engeland. Het fijne Amsterdam verruilen voor een ander regenachtig land? Nee, het moest toch minimaal Zuid-Europa zijn en liefst nog iets verder.

Kogel door de kerk: Bella Italia

En dus was het aanbod dat Dr J. kreeg voor een interessante onderzoeksfunctie op nog geen uur afstand van zijn ouderlijk huis een interessante. En bovendien een unieke kans om zijn land, regio en taal beter te leren kennen. Met goede koffie, lekker eten, veel cultuur en prachtige natuur. Done deal!

Daar kwam bij dat ik inmiddels ook wel toe was aan wat tijd voor rust en reflectie, iets dat in mijn drukke baan en de non-profit sector waarin ik actief ben niet zo makkelijk is. Dus hoe dol ik ook was op mijn werk, het vooruitzicht dat ik een tijdje vrij kon zijn, eindelijk die boeken kon lezen en ideeën kon uitwerken die ik al jaren voor me uit had geschoven: je snapt het, dat vooruitzicht was heerlijk. Toen ook de feminist (en calvinist) in mij vrede had met het idee even niet te werken – zoals een wijze collega zei ‘Just because you’re a feminist, doesn’t mean you don’t deserve a break’ – nam ik ontslag, verhuurde m’n huisje en boekte ik mijn treinticket naar Milaan.

Loslaten: niet mijn sterkste kant

En toen begon het grote afscheid nemen, iets waar ik dramatisch slecht in ben. Nu is Italië niet zo ver en had ik wel vaker een tijd in het buitenland gezeten, maar dit voelde toch anders. Misschien omdat je op een zeker moment in je leven meer hebt opgebouwd: een eigen huisje, een carrière, een werkplek waar je thuis bent. En ook al geloof ik heilig in het principe van de ene deur die sluit en de andere die weer opengaat, het blijft spannend als je weet wat je opgeeft en niet wat je terugkrijgt.

Er wordt wel gezegd dat de moderne mens zich steeds meer is gaan definiëren op grond van zijn of haar professionele functie.

Dat gold zeker voor mijn werk: Het was zo’n groot deel van mijn leven, een belangrijk onderdeel van wie ik was (en ben). Ik was in de unieke positie dat ik een plek had gevonden waar ik m’n idealen kwijt kon, waar ik samen met leuke collega’s campagne voerde voor vrouwenrechten wereldwijd. Er wordt wel gezegd dat de moderne mens zich steeds meer is gaan definiëren op grond van zijn of haar professionele functie. Dat maakt het lastig, maar ook erg verfrissend om dat achter te laten. En dus stond ik daar op m’n afscheidsborrel jankend voor mijn collega’s – te vertellen hoe dankbaar ik was voor de mooie dingen die we samen hadden gedaan en bereikt.

Vrijheid

Maar zoals het ook altijd gaat bij mij: zodra ik in de trein zat genoot ik van het avontuur dat ik tegemoet ging en de vrijheid waar ik zo enorm van houd. De komende tijd zou ik even helemaal doen waar ik zin had, wat een luxe! Slapen, wandelen, lezen, schrijven, Italiaans leren, de stad en haar omgeving leren kennen, uit lunchen en hangen in het park. Het was (en is) een verademing na jaren non-stop werken en rennen, zorgen maken over to-do’s en vergaderingen en – gek genoeg – een sociaal druk leven. Hoewel ik m’n vrienden en familie heel graag hier zou hebben, is het stiekem best lekker om ook op dat vlak even (!) niets te hoeven.

In stil zitten ben ik echter geen ster en dus is het fascinerend om te zien hoe de dagen zich toch snel vullen. Er valt een hoop te regelen en ik had onderschat hoeveel tijd het kost om in een nieuw land alles opnieuw te vinden: van dokters en verzekeringen tot een degelijke, niet peperdure sportschool en natuurlijk de beste pizzeria’s (woensdag pizzadag).

Vitamine voor de geest

Intussen heb ik herontdekt hoe ongelofelijk leuk het is om nieuwe dingen te leren, van Italiaans tot kitesurfen. Het gevoel dat er nog zoveel is in de wereld, dat je jezelf altijd kunt blijven ontwikkelen, je laten verrassen. Niet voor niets noemen wetenschappers persoonlijke ontwikkeling als belangrijke geluksfactor en stelt de Amerikaanse neurowetenschapper Kelly Lambert ‘Nieuwe dingen leren is vitamine voor de geest’. Ik heb dit in werk altijd nagestreefd, maar een verhuizing naar het buitenland (en meer vrije tijd) biedt een unieke kans om ook op dit vlak buiten je eigen gebaande paden te treden.

Nieuwsgierig als ik ben geniet ik ook enorm van het ontdekken van een nieuw land, een nieuwe stad, een nieuwe cultuur en haar mensen. Misschien is het de sociaal geograaf in mij, maar ik kan het niet laten op zoek te gaan naar waarom Italianen zo rigide zijn in hun eetgewoonten maar ondertussen alle verkeersregels aan hun laars lappen. Waarom men wel zegt dat het feminisme Italië heeft overgeslagen en ik mij regelmatig moet verbazen over de overdosis schaars geklede vrouwen op tv. Maar ook: Hoe de traditie van de prachtige groene balkons is ontstaan en hoe het gaat met de fietsambities van de burgemeester van Milaan.

Schrijven voor De Wereldwijven is dan ook een perfect excuus om op onderzoek uit te gaan in dit immens complexe land waar niets is wat het lijkt. En omdat vooroordelen en het vervallen in (negatieve) stereotyperingen altijd op de loer liggen, wil ik vooral op zoek naar onverwachte en inspirerende voorbeelden. Naar mensen die een verschil maken op de thema’s die mij aan het hart gaan: vrouwenrechten, duurzaamheid, vluchtelingen. Want dat daar nog een hoop te doen is, dat is me wel duidelijk.

PS Wil je meer lezen over mijn vertrek en de tijd nemen voor reflectie, kijk dan hier.

mm
Ciao! Ik ben Barbara en woon sinds kort in Milaan, Italië. Nieuwsgierig als ik ben geniet ik van nieuwe plekken, mensen en gebruiken en heb ik een enorme drang deze te doorgronden. En daar heb ik m’n handen vol aan in dit complexe land waar niets is wat het lijkt. Schrijven voor De Wereldwijven biedt me een mooi excuus om op onderzoek te gaan en mensen te spreken die een verschil maken op terreinen die mij aan het hart gaan, zoals vrouwenrechten, migratie en duurzaamheid. Want dat daar nog een hoop te doen is, dat is me inmiddels wel duidelijk.