Het thema van deze maand is reizen. Een werkwoord dat bij ‘ons wereldwijven’ natuurlijk niet onbekend is. Grenzen verleggen, culturen opsnuiven, en jezelf in het onbekende storten. Dat heeft ook zo zijn valkuilen. En daar viel wereldwijf Eva best wel een paar keer in. Volg hier haar serie met reisblunders.

‘Ok, we laten elkaar de komende maanden een beetje vrij’. Dat besloten mijn vriend en ik op 23-jarige leeftijd vlak voordat ik voor een half jaar naar Australië zou vertrekken. Het was niet de bedoeling dat ik zou vreemdgaan. Hij ook niet. Maar als het dan toch even moeilijk te weerstaan zou zijn, dan was het geen einde relatie, alleen hou het een beetje voor jezelf. We wilden onze affaire dan niet in geuren en kleuren met elkaar delen.

Zo gezegd zo gedaan, dacht ik. Maar dat ging even falicaal de mist in.

Ik was al een tijdje op pad. En de hormonen zaten inmiddels hoog, zal ik maar zeggen. In Bondy Beach liep ik prompt tegen een lekker ding aan die daar het hostel runde. Echt zo’n surf boy. We raakten aan de praat.. en nou ja, van het een kwam het ander. Enige dagen later hing ik aan de lijn met mijn goede vriendin T. Ik liet een beetje cryptisch doorschemeren dat ik het wel ‘heel’ gezellig had hier, en zij begreep mijn hint. We grinnikten wat. In mijn optiek stond het helemaal los van mijn relatie. Het was wat lijfelijk plezier geweest, fysieke behoeftes. Ik reisde door en raakte nog meer verslingerd aan het land. De weken en maanden verstreken, en het land bracht mij in vervoering. Ik twijfelde zelfs of ik nog wel terug wilde vliegen op de datum die ik had beloofd. Misschien wilde ik zelfs hier blijven wonen? Mijn vriend vond het na een tijdje ‘echt wel welletjes’. Hij miste mij. Dat schudde mij weer even wakker en ik wilde niet te egocentrisch zijn. Ik had al maanden genoten zonder hem. Met mixed feelings stapte ik in Darwin op het vliegtuig. Vlak voor het boarden mailde ik iedereen die ik had leren kennen in Australië een afscheidsgroet en daarbij iedereen die ik kende in Nederland dat ik weer naar huis kwam. Het waren een stuk of zestig contacten die ik met deze mail aanschreef. Mijn god…als ik toen wist wat mij boven het hoofd hing…

Een ijzige stem antwoordde: ‘Ja, dat zal wel, maar denk maar niet dat ik je kom ophalen’.

Tijdens het opstijgen huilde ik een beetje, terwijl ik Darwin kleiner zag worden. Tot ziens Australië, hopelijk tot niet al te lang weer. Mijn overstap was in Berlijn. Ik had enkele uren te doden, en ik wisselde wat Australische dollars om in Deutsche Marken. Zo kon ik mijn liefje bellen, de man voor wie ik mijn prachtige Ozzie vaarwel had gezegd. ‘M, ik ben bijna bij je hoor’, zei ik toen hij opnam. Een ijzige stem antwoordde: ‘Ja, dat zal wel, maar denk maar niet dat ik je kom ophalen’.

Mijn hart stond stil. Had ik dat goed gehoord? De tikker van de telefooncel gaf al aan dat de tijd bijna op was. ‘Kijk maar eens naar je mail Eva’. De verbinding verbrak. Mijn mail? Moet ik mijn mail checken? Radeloos ijsbeerde ik op en neer op het vliegveld in Berlijn. iPhones bestonden nog niet, ik had nog maar nét hotmail in gebruik. We leven in het jaar 2000. Laat staan dat ik daar ter plekke mijn mail kon checken. Mijn vlucht werd omgeroepen. Totaal vertwijfeld stapte ik het vliegtuig in, richting Amsterdam, terwijl alles in mijn lijf riep, terug naar Australië!! Ik voelde nattigheid.

Op Schiphol liep ik met mijn cowboyhoed en didgeridoo voorzichtig naar de glazen wand van de welkomsthal. Daar stonden mijn ouwe luitjes mij lief op te wachten. Mijn vriendin T. was er ook. Die gaf mij grinnikend een klein slippertje aan een ketting, zo’n leren sandaaltje, maar dan zo groot als voor een barbiepop. Ik keek haar onbegrijpend aan, maar zag al snel mijn vriend aan komen lopen met een roos. Ik begreep er niets meer van. Mijn ouders namen mij mee naar mijn ouderlijk huis. Mijn vriend M. zou ik de dag erna opzoeken, maar mijn brandende vragen waren ondraaglijk. Bij mijn ouders op een trage pc opende ik mijn mailbox en toen zag ik tot mijn grote schrik en schaamte dé mail.

Het was een mail van de surf boy van Bondy beach. Hij had per ongeluk een reply to all gedaan, in plaats van een reply aan mij alleen. Maar liefst zestig mensen, van schoonmoeder tot vrienden, lazen het volgende:

Dear Eva, I really hope you enjoyed Australia. I really enjoyed you, and our sex…

Tot de dag van nu krijg ik nog wel eens grappen hierover. Zelfs toen ik in Amsterdam op het Spui liep, langs de Universiteit Bibliotheek, riep een vriendin van mij ‘Hahaha Eva, gezellig gehad in Australië?’ Gelukkig kan ik er inmiddels hartelijk om lachen. En mijn lieve vriend is al 23 jaar mijn man. Dus dat slippertje is mij al lang vergeven. Alleen zal ik zelf nooit reply to all doen zonder drie keer na te denken.

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!