Voor mijn studie belandde ik voor een half jaar in Kenia. Ik deed er onderzoek naar het samenspel tussen de nomadische veehouderij, de wildparken en het luxe-toerisme in Laikipia. Tijdens die studie heb ik het land leren kennen, vrienden gemaakt, rond gereisd, ben ik verliefd geworden en heb ik geleerd hoe lastig het is om een ander land tijdelijk de jouwe te maken…

In Kenia is dat voor mij met vallen en opstaan gegaan. Dan weer was ik lyrisch en zag ik mezelf al permanent emigreren, andere momenten wilde ik eigenlijk gisteren al thuis zijn. Nu ik weer twee maanden terug in Nederland ben, is het tijd om de balans op te maken: Should I stay or should I go?

Het begin van mijn zwerverij

Al sinds mijn eerste studiejaren voelde ik de behoefte weg te gaan en het leven een paar jaar in een ander land te proberen. Geen idee welk land maar ik wilde gewoon wat anders dan Nederland. Wat wel vaststond, was dat ik ontwikkelingshulp wilde gaan doen. Ik koos voor de studie Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen om erachter te komen wat voor soort hulp echt helpt.

Tijdens die bachelor, de dubbele master Internationale ontwikkelingsstudies en Stedelijk milieubeleid die daarop volgde, is mijn mening over ontwikkelingshulp meerdere malen radicaal veranderd. Het ging van een naïef beeld van mensen helpen uit de goedheid van je hart en de daarbij horende eeuwig dankbaarheid tot aan het afkeuren van alle soorten hulp omdat het leidt tot afhankelijkheidsrelaties. Een manier die in de meeste gevallen niet eens werkt.

Leren van de mensen zelf

Tegenwoordig is mijn beeld gelukkig een stuk genuanceerder en daar heeft mijn tijd in Kenia bij geholpen! Zeker omdat ik daar veel lokale mensen heb ontmoet die aan liefdadigheid in eigen land doen. Niet alleen de organisatie IMPACT-Kenya waar ik onderzoek mee deed, maar ook de individuele mensen die samen met vrienden aan liefdadigheid doen of zich op andere manieren inzetten voor hun leefomgeving. Mensen zoals Rose en Rosemary waar ik al eerder over schreef. Die mensen lieten mij het belang van de gemeenschap kennen en hoe belangrijk geven vanuit het hart is.

Maar vooral dat je altijd de waarde en belangen van de mensen moet accepteren. Want een ding staat vast: mensen weten zelf vaak heel goed wat ze nodig hebben. Veel hulpverleners willen dat niet zien omdat het soms compleet ingaat tegen hun eigen mening en aanpak. Het is mijn plan om terug te gaan naar Kenia om mijn onderzoek over de nomadische veehouderij voort te zetten en heel veel om me heen te kijken en te leren wat Kenianen voor elkaar doen. Op die manier leer ik misschien ook nuttige dingen voor ontwikkelingshulp in het Westen. En ik wil nieuwe liefde een kans geven. Hij is een van die personen die zich inzet voor zijn eigen mensen.

Waarom ik als Nederlandse?

Dan blijft nog de vraag waarom ik, of welke westerling dan ook, naar Kenia moet als ze het allemaal zelf ook wel kunnen? Dat is de vraag waar ik zelf nog het meest mee worstel. Als ik eerlijk ben, speelt een zucht naar avontuur een hele grote rol. En ik wil loskomen van Nederland en alle vastgeroeste ideeën en gewoontes die ik heb. Niet omdat ik Nederland afkeur, maar omdat ik denk dat het gezond is een tijd een ander perspectief aan te nemen om te kijken welke waarde het heeft in je eigen leven. Dit ‘testen’ van andere perspectieven zorgt uiteindelijk ook voor een groter begrip en acceptatie van mensen die anders zijn dan jij. En dat kan deze wereld met een groeiend mix van verschillende culturen goed gebruiken!

Wat is mijn twijfel dan?

Toch blijf ik worstelen met de vraag of ik naar het buitenland wil gaan of niet. Het lijkt me dat ik er ook een hoop mee opgeef. Zoals tijd met vrienden en familie, zicht op een overzichtelijk en kalm leven, rijkdom en mijn Nederlandse gewoontes en hobby’s. Zijn al die offers het waard voor een beetje avontuur en de zucht naar wat anders?

Niet uit een soort laffe besluiteloosheid maar ik ga er voor! Uit een lust om meer van de wereld te ontdekken en de kansen te grijpen die ik krijg.

En toch zijn al deze vragen niet genoeg om niet te gaan. Het is een deel van mijn persoonlijkheid om veel te wikken en te wegen, en die twijfel zal dus altijd wel ergens in mijn achterhoofd blijven. Niet uit een soort laffe besluiteloosheid maar ik ga er voor! Uit een lust om meer van de wereld te ontdekken en de kansen te grijpen die ik krijg. En natuurlijk ook voor de liefde! Ik weet zeker dat als ik deze Keniaanse droom geen kans geef ik voor eeuwig spijt zal hebben. Kenia heeft mijn hart op meerdere manieren!

ONTMOET HIER MEER INSPIRERENDE WERELDWIJVENh

Rianne Doller - Kenia
Hallo allemaal! Mijn naam is Rianne. Ik ben een studente internationale ontwikkelingshulp en stedelijk milieubeleid. Voor mijn laatste scriptie heb ik een half jaar in Kenia gewoond waar ik onderzoek deed naar wildparken en nomadische veehouders. Na mijn terugkomst in Nederland, besloot ik om weer terug te gaan. Het is zo bijzonder de kans te krijgen om in het buitenland te wonen en om andere culturen te leren kennen. Graag deel ik met jullie de grappige dingen die mij op reis zijn overkomen zoals het geflirt met mannen maar ook de serieuze onderwerpen over het leven van vrouwen daar.