Het thema van deze maand is reizen. Een werkwoord dat bij ‘ons wereldwijven’ natuurlijk niet onbekend is. Grenzen verleggen, culturen opsnuiven, en jezelf in het onbekende storten. Dat heeft ook zo zijn valkuilen. En daar viel wereldwijf Eva best wel een paar keer in. Volg hier haar serie met reisblunders.

Met reiskriebels gooide ik een paar luchtige kleren in mijn handkoffer. Over een paar uur vloog ik naar Turkije. Het was ergens in 2007, halverwege het voorjaar. Het zal daar vast lekker warm zijn, dacht ik. Mijn zus en ik hadden bedacht onze vader mee naar Istanbul te nemen. Niet lang ervoor hadden we hetzelfde gedaan met onze moeder naar New York, en dit was een groot succes gebleken. Nu tijd dus om vader aandacht te geven met een trip naar deze bijzondere culturele stad.

We genoten van vier gangen, zowel onze chauffeur als wij.

Bij aankomst stond er een ijzig koude wind. Zo eentje die echt door merg en been gaat. ‘Heb ik nu werkelijk alleen jurkjes en sandalen bij me?’, bedacht ik mij. De eerste souvenir die ik kocht was een wollen muts. Omdat vader niet best te been was, en de kou niet om te harden, besloten we een pact te sluiten met een taxichauffeur. Deze vonden wij in de figuur ‘Mechmed’, een kleine bonkige man met zwarte snor. Hij deed allervriendelijkst en nam een ware reisgids rol op zich.

Plotsklaps stopte hij

Zo reden we naar de Hagia Sophia moskee, en het Topkapi paleis, bezochten we de Grote Bazaar. Ook aten wij op dat beroemde kleine eilandje waar een James Bond werd opgenomen, de Maagdentoren. We nodigden Mechmed uit om mee te eten. We genoten van vier gangen, zowel onze chauffeur als wij. En ook de andere dagen leek het een soort reisgenoot waar we alles gezellig mee deelden. Maar er kwam natuurlijk een einde aan het programma. Onze terugvlucht was de dag erna. Ook dit keer reed Mechmed ons van hotel naar vliegveld. We genoten nog even van al het moois om ons heen, met Mechmeds ervaren manoeuvres door het verkeer. Maar plotsklaps stopte hij…

Snel snel, uitstappen

Opeens deed Mechmed heel paniekerig. Hele commotie in het Turks. We begrepen er niks van, maar we stonden opeens op een soort vluchtstrook met veel razend verkeer om ons heen. Hij gebaarde dat we moesten opschieten, uitstappen. Huh? Wat, we zijn er toch nog niet? Jawel jawel, maar snel snel, betalen! Ik greep naar mijn portemonnee. Ik was degene die de Turkse Lira bij zich had. Ik gaf het bedrag dat hij vroeg, ik weet het nog goed. Ik telde alle biljetten goed uit en overhandigde het hem terwijl ik op de achterbank zat. Hij pakte het aan, en telde het. Opeens zei hij: kijk, je geeft niet genoeg! Je hebt te weinig gegeven. Het liet het geld zien en beduusd keek ik naar het bedrag dat hij uitwaaierde. Het was inderdaad te weinig. ‘Maar dat heb ik helemaal niet gegeven, ik gaf veel meer!’ Snel, snel, jullie moeten uitstappen, maar het is niet genoeg. Je moet meer geven, snel snel.

De lira viel

In al deze commotie keek ik opnieuw in mijn portemonnee. Had ik mij dan toch vergist? Mijn deur werd al opengetrokken. ‘Of we nu toch snel konden uitstappen, daar moet je zijn, daar is het. Schiet op, je komt te laat’. Ik gaf hem het bedrag dat hij nog ‘miste’ en hij scheurde weg de file in.

Het kwartje viel, ofwel de Lira, want nog voordat hij uit het zicht verdween wist ik het zeker. Dit klopt niet, ik had het bedrag goed geteld en gegeven. We waren niet waar we moesten zijn en mijn portemonnee voelde verdacht lichter. Een ouderwetse hectische wisseltruck van Mechmed, onze o zo gezellige reisgids.

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!