Alles is continu veranderlijk. Juist op de momenten dat je het niet verwacht, heeft het leven iets prachtigs voor je in petto. Stel jezelf open, vertrouw op je innerlijke stem en laat je verrassen. Zo laat Imke zich meevoeren in een twintig uur durende Colombiaanse love-affair in Mexico.

“Jij gaat zo knetterhard verliefd worden in je laatste week, watch my words!” Ik verslik me bijna in mijn iced latte, “huh, why?Na zes maanden in Colombia gewoond en gewerkt te hebben, vlieg ik volgende week naar Mexico tijdens mijn digital-nomad trip. “Hoezo zou ik op de valreep nog even verliefde gevoelens gaan kweken voor een wildvreemde?”Nou.. je staat volledig open, gaat alles aan, je angsten, oordelen, verwachtingen voorbij.

Daarbij zit je as we speak in je laatste week hier in Medellin, wat een achtbaan aan emoties met zich meebrengt. Enerzijds wil je namelijk niet gaan, je hebt het veel te leuk. Anderzijds heb je de keuze heel bewust gemaakt, volg je daarmee je hart. Dan ben je extra “vatbaar” voor iets als in één klap vallen voor iemand. Ook maakt het jou waanzinnig aantrekkelijk. Dus, misschien wordt er wel een knapperd knetterverliefd op jou?!”

Hmmm.” Ik bedank m’n Medellin-buddy voor het feit dat ze ziet en waardeert dat ik me zo kwetsbaar opstel en grap over mijn nog openstaande bucketlist-item “daten met een Colombiaanse Don Juan”. “Nou laat maar komen dan,” grinnik ik. “Safe trip to Mexico chica en uh, keep me posted.” “Hehe, yeah right.”

Yeah right

Fast forward een week later lach ik om het gesprek. Jij met je “love sensations”, denk ik nog, niks geen Don Juan of date die laatste week in Colombia. Ach, no hard feelings ook. Alhoewel. Soms doet het pijn om de nieuw opgebouwde vriendschappen achter te laten voor een nog onbekend vervolg. De keuze om nóg dichter bij jezelf te komen, is altijd een groeikeuze. Hierbij blijven de diepste connecties altijd bestaan, waar je ook gaat. Op die geruststellende gedachte én op mijn inmiddels geliefde Colombia proost ik de laatste avond. Als je me toen had verteld wat ik in de aankomende 24 uur zou gaan beleven, had ik je met eenzelfde yeah right knetterhard uitgelachen.

Viel Glück…

Na een ontspannen vlucht land ik rond een uurtje of acht ’s avonds in Cancun en sluit netjes aan in de rij bij de douane. Met mijn paspoort en douane-formulieren in de hand wacht ik rustig af en raak aan de praat met een knappe Colombiaan die achter me staat. Hij blijkt enkel een stopover te hebben van twintig uur. Morgen vliegt hij namelijk naar Duitsland voor zes maanden. Zodra ik mijn paspoort mag stempelen, wens ik hem dan ook Viel Glück en een goede reis.

Riennevaplus

Na een giga-vragenvuur van de douanebeambte die overduidelijk met het verkeerde been uit bed is gestapt, al te lang achter de desk zit of in geen tijden meer goeie seks heeft gehad, krijg ik toch een stempel en mag ik door naar ‘de volgende ronde.’ Zo voelt het althans als ik, na mijn bagage in goede orde van de band gehaald te hebben, op een knop moet drukken en de volgende strenge beambte me op het daarbij behorende lampje wijst. Bij ‘groen’ mag je doorlopen. ‘Rood’ is bagage open en alles eruit. Waar in het casino 21 of 23 mijn favoriete nummers zijn om een laatste fiche op te leggen, was het ook nu rood. Riennevaplus. Met een grote smile, je kan er dan maar beter het beste van maken, hop ik naar de gelukkig iets minder chagrijnige tas-openmaak-dienders en rits mijn backpack los. Terwijl zij zich door mijn kledingstukken wurmen, zie ik dat alle volgende lampen enkel op groen springen. Yeah right. Totdat ik een bekend gezicht zie. Haha de Colombiaan die net achter me stond, treft ook rood en komt met een evenzo grote smile wederom achter me staan. “Hebben wij weer.” “Yep.”

Drie maal scheepsrecht

Zodra ik mijn tas weer mag inpakken, wens ik de Colombiaan voor de tweede keer alle succes met zijn vervolgtrip en ga op zoek naar vervoer. Omdat het inmiddels tegen een uurtje of tien ’s avonds loopt, besluit ik een collectieve taxi boven de lokale bus te verkiezen. Het mannetje achter de balie schat dat het maximaal een kwartier wachten zal zijn. Top! Terwijl ik me op de parkeerplaats ontdoe van mijn sjaal en ‘winterjas’, – 30 graden Cancun versus shilly hoogliggend Bogotá is even acclimatiseren – zie ik de Colombiaan ijsberen met zijn bagage. Wanneer hij mij ook opmerkt, lacht hij een keer en komt een praatje maken.

Hij is voor de eerste keer zijn leven Colombia uit, heeft geen idee wat te doen en dacht zijn stopover van twintig uur op het vliegveld door te brengen. “Dat meen je niet, je bent gek joh,” flap ik er uit. “Sorry, ik bedoel eigenlijk meer: er is hier niets te doen. Het centrum is maximaal een half uur rijden, kan je beter daar heen gaan om wat tijd te doden, nietwaar? Heb je geen ho(s)tel of iets geboekt voor een nacht?” “Nee.”“Nou ja, als je wilt, kan je ook met mij mee. Ik heb weliswaar al een reservering gemaakt, maar meestal is er nog wel een bed vrij in een andere dorm.” Hij kijkt me recht aan, vraagt of ik het meen, twijfelt een moment en zegt dan “hmm misschien inderdaad wel beter dan hier alleen met mijn bagage hangen.” “Ja joh, doe eens gek” knipoog ik hem toe, “je buitenland-avontuur is begonnen.”

Twintig uur samen

Omdat de collectieve taxi een collectieve taxi is, en wij beiden de meeste ‘luck’ van allemaal hebben deze binnenkomst in Mexico, worden we als allerlaatste (lees: na anderhalf uur) gedropt bij het hostel. Dat het zo lang duurt, ontvliegt me overigens totaal. We zitten met zijn tweeën op de achterste bank en hebben de grappigste gesprekken in het Spadenglish, een gezellige mix van Spaans, Duits en Engels. Alsof we elkaar al jaren kennen.. Bij aankomst in het hostel is er gelukkig nog een bed vrij en vallen we met de neus in de boter als een vrijwilliger aanbiedt de weg te wijzen naar een local foodtentje. Nadat de eerste Mexicaanse taco’s meester zijn gemaakt, wagen we een salsa-pasje op het nabijgelegen buurtfeest én gaan we naar het strand. Je kan immers niet twintig uur in Cancun zijn en niet de Caribische zee gevoeld hebben.

Don-Juan uit Mexico

We hebben de grootste lol en klimmen het ‘baywatch-huisje’ op. Met de zee op de voorgrond en gonzende beats op de achtergrond (tja Cancun hey), staren we naast elkaar de duisternis in. “Dank je wel dat je bent wie je bent,” zegt de Colombiaan zachtjes. En geeft me een kus op mijn wang. Slik. Ik draai me in zijn richting om hem te bedanken voor de lieve woorden, kijk ‘m recht aan en nog voordat ik iets kan zeggen, voel ik zijn zachte lippen op de mijne. In een fractie denk ik terug aan het gesprek in Medellín. Geldt de Don-Juan-date ook nog in Mexico? Ik vind van wel.

Nu is nu

Met nog slechts tien uur op de teller alvorens de Colombiaan weer naar het vliegveld moet, besluiten we het beste te maken van élke minuut die we samen zijn. Terug in het hostel nestelen we onszelf op een grote poef die in een donker hoekje op de buitenplaats staat. Ik bedenk me dat ik morgen een Skypecall heb om 12:30 uur, wat tevens de uiterlijke tijd is dat Colombiaan naar het vliegveld moet vertrekken voor zijn vlucht. Dat is morgen. Nu is nu. Met het besef dat we elk moment gesnapt kunnen worden (lees: de buitenplaats, die als ingang van het hostel fungeert, ligt aan de voorkant en wordt enkel met een open poort gescheiden van de straat) kruipen we dichter en dichter tegen elkaar. De lichtelijke onzekerheid tijdens het gesprek bij de collectieve taxi, slechts een paar uur geleden, is volledig vervlogen. Met de meest passionele precisie vindt zijn tong de mijne. Niks geen natte vingerwerk. Of nou ja. Dat niet veel later ook.

Hotdamn…

“Gaan we hier…?” “Tja, ik weet niet. Wil jij het?” “Ik wil wel, maar hier.. er kan zó iemand langskomen en er zijn nog mensen bij het zwembad aan de andere kant van de accommodatie. Maar ja, jouw of mijn dormroom is ook geen optie. Heb je iets bij je?” “Nee en ook niet in mijn koffer.” WTF een Colombiaan die wat dit betreft onvoorbereid op pad gaat?! Ze bestaan dus blijkbaar. Ok. First things first, maak ik een retourtje naar mijn backpack, kijken we daarna wel weer verder. Want een condoom binnen handbereik hebben, is één… of het ding past en het vervolgens nog bij mij past, is een tweede. Hotdamn… ik denk dat ik nu snap waar de uitdrukking “whenever you go black, you never go back” vandaan komt. Het helpt overigens ook niet dat we beiden nog grotendeels in Bogota-outfit verkeren. Jeans + 27 graden celcius + opgewonden toestand = geen aanrader. Toch weten we een en ander zo te managen dat we beiden de full Colombian experience zonder (kleer)scheuren -op alle vlakken gelukkig- doorkomen. Wowww.

Plafond staren

Wanneer we rond de klok van half vijf onze ogen amper meer open kunnen houden, besluiten we toch maar een uiltje te knappen in ieders eigen bed. Met het idee om, om 8:00 uur samen te ontbijten en met daglicht nogmaals naar de Caribische zee te gaan, kan je het immers niet echt ‘slapen’ meer noemen. Überhaupt, eenmaal in bed kan ik alleen maar wazig naar het plafond staren, wat gebeeeeurt hier? Het is te bizar vol woorden eigenlijk en tegelijkertijd voelt het zo verdomde goed.

Ook de Colombiaan vertelt me ’s ochtends dat hij het allemaal niet kan bevatten. Hij heeft wel twintig minuten dezelfde zijde van zijn tanden staan poetsen, zichzelf glazig aanstarend in de spiegel. Met nog drie uur op de teller hoppen we in een bus naar een van de mooiste stranden van Cancun. In het helder turquoise water deinen we verstrengeld in elkaar romantisch met de golven mee. Hij laat me geen moment los, weet ook mijn blik keer op keer vast te houden en laat met oneliners als “je hebt iets wat ik bij andere vrouwen mis”, “je bent zo oprecht”, “ik kan zo met je lachen”, “je geeft me zoveel vertrouwen” mijn hart smelten.

Brandend verlangen

Met een wegtikkende klok, brandend verlangen, helaas geen chille, beschutte en nagenoeg mens-loze spot beschikbaar op en nabij het mooie strand -sowieso lijkt me de combi van schurend zand met een net passend durexxie een no go — besluiten we, met nog anderhalf uur resterend, terug te keren en het er nog even van te nemen in de hosteldouche.

Terwijl buiten een stel bouwvakkers volop in de weer zijn met drilboren en betonhamers, draai ik de kraan open en ga met de meest sensuele blik onder de douche staan. Colombiaan legt zijn telefoon, met nauwkeurig gezette wekker, op de wastafel en houdt me ondertussen nauwlettend in de gaten. “Hou lang hebben we nog?” “Vijftien minuten,” zegt hij. “Laten we daar geen seconde méér van verliezen. Vamonos.” Zijn handen grijpen mijn billen stevig vast. Met een vastberaden precisie trekt hij me dicht tegen zijn afgetrainde lijf aan en zoent me vol overgave. Ondanks de tropische temperatuur voel ik kippevel-tintelingen all over mijn lichaam. Ook voel ik zijn opgewonden heerlijkheid bonken van genot tegen mijn bovenbeen. Volledig opgaand in het moment beleven we het ene hoogtepunt na het andere. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest met het geluid van drilboren op de achtergrond. Het is heet. Nat. Alles. We schreeuwen het uit. Totdat de wekker gaat.

12:15 uur. Terwijl hij zijn tas pakt, installeer ik mijn laptop. Ik zet alles zodanig startklaar dat ik om 12:30 uur alleen nog maar op de Skypeknop hoef te klikken. Een Uber is gebeld en staat binnen vijf minuten voor de deur. Er verschijnt een grote grijns op zijn gezicht als hij op de buitenplaats met zijn bagage langs de poef richting de auto loopt. “Stel je nou toch voor dat je twintig uur hangend op het vliegveld had doorgebracht”, zeg ik met een knipoog. Terwijl de chauffeur de bagage inlaadt, kijkt Colombiaan me nog één keer diep in de ogen, “pffff” zegt hij zachtjes

“ik ben zo’n gelukkig mens, ik had er niets van willen missen.”

Na een laatste hartstochtelijke zoen, pakt hij me stevig vast, tilt me op en zwiert me al draaiend in de rondte, zoals je dat aan het einde van feel-good-movies ziet. Hij fluistert iets heel liefs in mijn oor, geeft me nog een laatste knuffel en stapt dan uitbundig handkussend in de auto.

Nonsens natuurlijk dat dit soort dingen enkel op reis gebeuren, daar waar alles mogelijk is en conditioneringen weg lijken te vallen. Stel jezelf open, geniet, doe eens gek, ga het avontuur aan, heb lief, focus op waar jij blij van wordt en wie weet wat er jou in het aankomende etmaal te wachten staat 😉

mm
Hola! Ik ben Imke, een Brabantse Amsterdamse met een voorliefde voor alles wat met Spanje en Latijns-Amerika te maken heeft. Als tekstschrijver en lifestyle mentor leef ik volgens het nooit-spijt-hebben-van-iets-níét-doen-motto. Ik werk locatie onafhankelijk en deel graag avonturen, lessen en triggerende levensvragen vanuit inspirerende plekken over de hele wereld.