Met stijgende verbazing en groeiende gevoelens van onmacht en woede zie ik de nieuwsbeelden over de immigranten aan de Mexicaans-Amerikaanse grens. Kinderen in kooien, honderden mensen opeen gepakt in loodsen, 4 douches beschikbaar, een verdronken vader met zijn dochtertje, levenloos aan de oever van de Rio Grande.

Even later hoor ik een Amerikaanse politicus met het grootste gemak zeggen dat ‘deze kinderen’ echt geen tandenborstel en zeep nodig hebben. Het is immers prima voor mekaar als ze ‘soms’ moeten slapen op de betonnen vloer en met het licht 24/7 aan. Ze hebben toch te eten? En een dak boven hun hoofd? In kooien zitten en liggen kinderen van nauwelijks drie jaar op de grond. Geen idee waar hun ouders zijn. Een zevenjarig meisje veegt de snottebel af van haar kleine broertje naast haar. Is het eigenlijk wel haar broertje? 

Het is de dehumanisering die ik hier rond de immigranten-crisis in de Verenigde Staten dagelijks op de buis zie. Helaas staat het allemaal helemaal niet zo ver af van wat er in Europa en Nederland rond immigranten en vluchtelingen gebeurt. De arrestatie van de kapitein van de Sea-Watch, het nieuwe wetsvoorstel van de VVD om het redden van drenkelingen strafbaar te maken en het oppikken van drenkelingen ‘framen’ als mensensmokkel, Nederland dat geen enkele immigrant van het schip wil binnenlaten…

Humanitair schandaal

Dat schip illustreert voor mij een groot humanitair schandaal: We zien vluchtelingen en immigranten niet meer als mensen. Zowel op de grens van Mexico en de Verenigde Staten als aan de Europese grenzen.

Hoe denken mijn mede-wereldwijven daar eigenlijk over? Tijd om het net weer eens op te halen. Dit keer in Italië waar de Sea-watch aanmeerde en waar kapitein Carola werd gearresteerd.

Barbara van Paassen (Italië): “Ik heb de afgelopen week weer met verbazing en soms weerzin het debat hierover gevolgd in Nederlandse, Italiaanse en internationale media. Dit zou geen kwestie van politieke kleur moeten zijn. Het zou zelfs niet moeten uitmaken of je ‘voor’ of ‘tegen’ migratie en/of vluchtelingenopvang bent. Het is zo basaal: mensen staan op het punt te verdrinken en je zou als burger niets mogen doen om een medemens van de verdrinkingsdood te redden?

Dat is niet een maatschappij of visie waarin ik me ook maar enigszins thuis voel. Ik schreef er eerder deze week dit draadje over op twitter. Maar er zijn gelukkig wel lichtpuntjes. Mensen doneerden massaal in reactie op het nieuws van de arrestatie en mogelijke boete voor Seawatch, dat in no time 300.000 euro ophaalde. Vrouwenrechten organisaties als No Una di Meno (hier in Italie) en burgerplatforms als WeMove.EUDe Goede Zaak en Change.org lanceerden petities om criminalisering van het redden van mensenlevens te voorkomen en de dappere vrouwen van #Seawatch3 te steunen.

Monic Rijkhoff (Kenia): “Ik vind het te bizar voor woorden dat het redden van een mensenleven een misdaad zou moeten worden, het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Je zal zelf maar vluchteling zijn en niet weten waarheen. In en in triest!”

Esther Maagdenberg (Italië): “Ja hier kun je alleen maar tegen zijn, toch? Hoe erg is het dat je een medemens in levensgevaar niet mag redden… Er wordt trouwens ook gekeken of Salvini aangeklaagd kan worden wegens schenden van mensenrechten door boten in havens te weigeren. Ik vind dit ‘hard tegen hard’ beleid niet slim. Stel dat Salvini veroordeeld wordt (zoiets duurt in Italië 100 jaar dus de man heeft in dit leven weinig te vrezen) dan is hij in de ogen van velen een martelaar. Ik denk dat we van onderaf moeten beginnen. Want er gaat hier in Italië ook veel mis wat betreft vluchtelingen.”

Ingeborg van ’t Pad Bosch (VS): “Ik begrijp dat er regels en wetten nodig zijn die ervoor zorgen dat immigranten en vluchtelingen niet in onmenselijke situaties terecht komen. Zowel voor deze mensen als voor de landen waar ze aankomen. Maar dit is de omgekeerde wereld. Het ‘redden van mensen’ strafbaar maken is absurd. Gelukkig hebben we het zeerecht nog: “The shipmaster has an obligation to render assistance to those in distress at sea without regard to their nationality, status or the circumstances in which they are found. This is a longstanding maritime tradition as well as an obligation enshrined in international law. Compliance with this obligation is essential to preserve the integrity of maritime search and rescue services.”

Esther Maagdenberg (Italië): “En waarom moeten al die vluchtelingen in Italië blijven? Waarom mogen ze zich niet verspreiden over Europa? Veel mensen in Italië zijn arm. Ze zien dat vluchtelingen een dak boven het hoofd krijgen en zakgeld. Zij krijgen dat niet. Er is veel onwetendheid want het geld dat ze krijgen is veel te weinig om van te leven en de meeste immigranten zijn halverwege de maand al door hun zakgeld heen. En dan hebben ze werkelijk niets te eten. Er wordt gebedeld, dat zet kwaad bloed. Er zijn zoveel mensen die om geld vragen…”

Barbara van Paassen (Italië): “ We moeten over echte oplossingen kunnen praten ipv de haatzaaiende onmenselijke taal, framing en drogredenatie (waarover ook een hoop valt te zeggen) die we nu veel zien in de politiek.”

Esther Maagdenburg (Italië): “Het immigranten probleem is hier in Italië geen theorie maar keiharde werkelijkheid. Racisme is niet geboren uit deze situatie, dat bestaat hier uiteraard al heel lang. Maar de situatie doet het beeld dat Italianen hebben van Afrikanen zeker geen goed. En helaas zijn er ook enkele vluchtelingen die gewelddadig zijn. Zoals er ook enkele Italianen gewelddadig zijn. Maar ze komen uiteraard uitgebreid in het nieuws. De procedure duurt hier bovendien veel te lang en vluchtelingen moeten daardoor andere manieren vinden om aan geld te komen.”  

Barbara van Paassen (Italië) : “Hier in Italië zie je wat er gebeurt als er geen ‘normaal’ migratiebeleid is en als mensen totaal aan hun lot worden overgelaten. Als je jaren moet wachten op een uitspraak en als overheidsdiensten je niet meer mogen helpen als je geen documenten hebt. Niet zo gek dat je dan je mede stadsgenoten om hulp vraagt en soms wanhopig kunt overkomen. Het is een taak van de overheid, maar als die faalt is het denk ik belangrijk dat ten eerste mensen hun overheid erop aanspreken en niet vervallen in blame gaming en racisme; en ten tweede zolang nodig, zelf iets vriendelijker zijn voor die mensen op straat en waar mogelijk iets proberen te organiseren.”

Esther Maagdenburg (Italië): “Bedelen stimuleren vind ik zelf niet zo positief, maar het is moeilijk om steeds te negeren. Als ik bijvoorbeeld een kopje koffie drink op een terras en een man komt mij om geld vragen, zeg ik soms nee (ik kan helaas niet iedereen geld geven). Als hij dan heel erg fel en gefrustreerd reageert, dan denk ik: “ja… dit is een situatie die voor niemand werkt.” Ik weet in ieder geval niet wat ik ermee aanmoet. Ik heb spullen gedoneerd aan de lokale opvang voor vluchtelingen.”

Vind jij ook dat de westerse wereld op zoek moet naar oplossingen die echt werken, je vluchtelingen moet helpen en verplicht bent drenkelingen te redden? Steun dan de onderstaande organisaties:

UNHCR

Stichting vluchteling

mm
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!