Ik heb vrijheid nodig, moet mijn vleugels kunnen uitslaan en nieuwe avonturen beleven. Als eigenaar van een reisorganisatie, kwam ik er al gauw achter dat er veel minder tijd en ruimte overbleef om zelf de wereld in te trekken. De reiskriebels bleven zich echter wel aandienen. Evenals het onrustige gevoel als ik ‘te lang’ op een plek ben. Af en toe moet ik er gewoon even uit, naar voor mij nieuw terrein. Tompoes verzin een list!

Onbekend Mali

‘Monique, er zit echt geen toerist te wachten op het land van de Manding. Iedereen kent de Dogon en dus willen ze wandelen in de Dogon!’, zegt Ibrahim vol overtuiging; niet voor de eerste keer! Ik zie aan zijn blik dat hij het helemaal niet eens is met mijn voornemen om tijd, energie en geld te steken in een uitgebreide verkenning van de wandelmogelijkheden in het land van de Manding. Maar goed, als ik dan toch zo nodig eigenwijs moet zijn, dan zal hij wel meegaan. Al was het maar om ervoor te zorgen dat me niets overkomt. Tuurlijk, schat! Ik heb in mijn eentje kriskras over de wereld gereisd; het land van de Manding ga ik ook wel redden, hoor!

Genieten met een grote G

Enkele weken later gaan we op pad met Moussa en Mady. De mannen zijn geboren en getogen in het gebied en hebben er wel oren naar om het Papillon Reizen team te versterken. Vijf dagen wandelen we door dit onbekende deel van Mali. We bezoeken imposante rotspartijen, zwemmen bij een waterval, gaan naar het gebied, waar de Dogon-bevolking van oorsprong vandaan komt, maken kennis met traditionele gastvrijheid, zetten onze tenten op in dorpen, waar nog nooit een blanke overnacht heeft en wandelen vele kilometers door de natuur.

Terwijl mijn innerlijke batterij zich oplaadt door het buiten zijn, de indrukken en het gevoel van vrijheid, leren de gidsen op een andere manier naar hun vertrouwde omgeving kijken en zet Ibrahim al zijn twijfels over boord. Onze vijf wandeldagen – die ook nog eens een gratis internet- en telefoondetox met zich meebrengen – blijken veel te kort!

We komen terug

Enkele maanden later zijn we terug. De dag dat we nog even een binnendoor route zouden checken op haalbaarheid zal ons nog lang heugen! We zijn nog maar net onderweg als Ibrahim’s wandelschoenen uit elkaar vallen. Kleinigheidje voor een rasechte Dogon. Op slippers kan het ook!

Moussa loopt voorop. Ineens maakt hij een zijsprong en bukt zich om wat op te rapen. ‘Afblijven’, roept Ibrahim verschrikt uit. Te laat! Moussa kijkt ons blij aan, in zijn hand de vrucht van de baobab. Ik hoor Ibrahim mompelen en een schietgebedje doen. Verwonderd kijk ik hem aan. We hebben in de Dogon toch ook wel eens een vrucht van de baobab gegeten, kan toch geen kwaad?
‘Je moet echt nooit zomaar een baobabvrucht oprapen als je op reis bent’, zegt Ibrahim geïrriteerd. Er komt een boel gemompel achteraan, waar ik flarden uit opvang ‘kan niet goed gaan’ en ‘iedereen weet dat toch’. Na een blik op Ibrahim’s gezicht besluit Moussa de vrucht terug te leggen.

Rennen!

Ons pad slingert door een gebied met kniehoge verdorde grassen. Eens in de zoveel tijd worden die afgebrand. Nooit overdag; dat is ten strengste verboden. Wat schetst onze verbazing als we even later het geknetter van vuur horen en een rode gloed onze kant op zien komen. Sh#t! Terwijl Djiby en ik staan te overleggen wat wijsheid is, roept Moussa dat we terug moeten en weet Ibrahim ons rustig te overtuigen dat we door moeten. Het vuur zal ons inhalen als we teruggaan. Het zit nu nog alleen links van het pad. Als we doorgaan, kunnen we het passeren. Enige haast is wel gewenst! Moussa heeft de sokken er al ingezet. Zijn lange benen maken grote stappen. Djiby en ik volgen in een iets lager tempo. Als het pad naar links zwenkt, slaat mijn hart een slag over, als we weer naar rechts afbuigen leeft de hoop op. We worden heen en weer geslingerd tussen vrees en hoop. Generaal Ibrahim spoort ons vanuit de achterhoede met de nodige humor aan. We passeren de vuurzee. Als de rook optrekt en ik opgelucht adem haal, zien we een tweede zee van vuur links voor ons. Nog een spurt volgt. Mijn kantoorbenen hebben het zwaar. We halen het!

Verdwaald

Na de uitdaging van de ochtend, verheug ik me nog meer op een verfrissend bad bij de waterval. Onderweg heeft Moussa het vervolg van de route gecheckt. Het is duidelijk: zodra we bij de zandweg komen gaan we rechtdoor het pad op. Eenmaal daar is het geluid van de waterval te horen.

Vertwijfeld kijken we bij de zandweg om ons heen: er is geen rechtdoor. Hoe we ook ons best doen, geen pad te vinden. Een voorbijganger heeft geen idee, waar er in de buurt een waterval zou moeten zijn. Vertwijfeld kijken we elkaar aan en besluiten Moussa’s suggestie om af te slaan op te volgen. Een uur later weten we het zeker: we zijn verdwaald! Het is heet. Djiby is niet fit en onze watervoorraad – die we zouden aanvullen bij de waterval – is geslonken tot een absoluut minimum.

Terwijl Djiby en ik in de schaduw van een boom bijkomen, verkennen Moussa en Ibrahim twee potentiële routes. Bij terugkomst stel ik de mannen voor om dezelfde route terug te lopen. Met een beetje geluk halen we het voor het donker wordt. Niet nodig! Ibrahim is op mobiel bereik gestuit en heeft Mady gesproken. Die begreep gelijk waar we ons bevinden.

Herenigd

Terwijl Ibrahim ons vol vertrouwen door voor hem onbekend gebied gidst, hoor ik hem een vrolijke kreet slaken. Moussa’s gezicht klaart op. Voor de tweede keer die dag bukt hij zich bij de vrucht van de baobab. Enkele minuten later duikt Mady op met een voorraadje water.
De waterval hebben we die dag niet gezien. Na een goede douche en een dito maaltijd hebben we ‘s avonds hartelijk gelachen om onze avonturen.

Enkele weken later zijn Moussa en Mady er samen opuit getrokken. Bij aankomst op de zandweg, zagen ze recht voor zich een mooi pad, wat naar de waterval leidde. De moraal van dit verhaal: Wil je als reiziger niet verdwalen? Pak dan nooit zomaar een vrucht van een baobab op!

mm
I-ni-tilé, ik ben Monique. Sinds 2010 woonachtig in Ségou, Mali, waar ik samen met Ibrahim Papillon Reizen run. Met hart en ziel organiseren we reizen met win-win voor klanten en lokale bevolking. Mali is een bron van inspiratie en verwondering; me uitdagend met open-mind naar de wereld te kijken. Naast reizen (organiseren), wandel ik graag. Ik schreef het boek Mijn Camino. Hier ga ik schrijven over het leven in Mali.