Saar en haar gezin staan deze zomer op het punt opnieuw te gaan verhuizen. In de afgelopen zeven jaar heeft het gezin in Kenya, Noorwegen en Rusland gewoond. Ooit als expats gestart zonder kinderen. Nu zullen ze met twee jonge kinderen opnieuw de uitdaging aangaan, deze keer in Zweden.

De start en het einde van een expatleven in een vreemd land, gaat altijd gepaard met een bepaalde intensiteit en diepe emoties. En dit geldt natuurlijk ook voor (jonge) kinderen. Omgaan met ingrijpende veranderingen, een nieuw ‘thuis’ creëren in een vreemd land, nieuwe school, vrienden, hobby’s en ….tja zoveel meer. Leg dit maar eens uit aan je vrienden en familieleden die je expatleven zo benijden, het is echt niet altijd rozengeur en maneschijn.

Het leven waar je voor kiest

Toen we voor de eerste keer werden uitgezonden voor het werk van mijn man was ik net zwanger van onze oudste zoon. We hadden toen eigenlijk geen flauw benul wat het ‘expatleven’ zou inhouden, maar een ding wisten we zeker; we wilden naar het buitenland, nieuwe culturen ervaren, avonturieren en vooral genieten van hetgeen ‘het leven in den vreemde’ ons kon bieden. Jong, onervaren en vooral met enorme nieuwsgierigheid en verbazing lieten we alles over ons heenkomen.

Nu zeven jaar later, twee kinderen rijker en drie landen verder, besef ik dat van deze naïviteit geen sprake meer is. Met een boel nieuwe ervaringen in de rugzak na een bepaalde tijd, is er weer een moment om ergens opnieuw op te moeten starten en dit kan best lastig zijn!

Dubbele gevoelens

Het voor de zoveelste keer afscheid nemen van ‘nieuwe’ dierbare vrienden, gaat me niet in de koude kleren zitten. De laatste weken voorafgaand aan de verhuizing, staan in het teken van afscheids- feestjes, lunches en diners, een laatste keer nog dit of een laatste keer nog dat. Dat onbestemde gevoel ….weemoedig, jankerig en ietwat gespannen, herken je dat?

Ik moet loslaten en ons leven hier achterlaten, maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet! Het eerste jaar settelen is altijd een feit, tegen jaar twee kan je ‘echt’ gaan leven en genieten. Alles valt dan op z’n plaats en je voelt je dan echt thuis. En dan weet je dat het weer komen gaat, je raakt ongedurig want het is alweer tijd om na te denken over de nieuwe plek, verhuizen, afscheid nemen en alles wat erbij komt kijken.

Maar het is ook zo dubbel, want we hebben ontzettend veel zin in een nieuw avontuur met ons gezin! We kijken uit naar het wonen in het nieuwe huis, benieuwd naar ons nieuwe leven in Stockholm.
En ja natuurlijk, dit is het leven waar je voor kiest. De boel weer inpakken, een nieuw huis zoeken en alles je weer opnieuw eigen maken. Na drie keer lijkt het allemaal als vanzelf te gaan …. maar het tegendeel is waar. Onze oudste is inmiddels zes en beseft heel goed wat er te gebeuren staat. Een verhuizing is enorm ingrijpend, voor ieder gezinslid.

De kinderen hebben begeleiding nodig

Afgelopen mei hebben we voor het eerst de kinderen meegenomen op ‘pre-visit’. Juist met het idee dat ze kunnen zien hoe het nieuwe huis er ziet, de nieuwe school bezoeken, de buurt verkennen en wandelen in ‘onze nieuwe’ stad. We wilden ze bewust deelgenoot maken van deze nieuwe stap, zodat ze in de aanloop van de verhuizing een duidelijk beeld hebben van waar we straks zullen ‘landen en aarden’.

Nu de kinderen ouder worden, is bij ons het besef sterk geworden dat intense begeleiding ontzettend belangrijk is. Op de huidige school van de kinderen is er veel aandacht aan besteed, zo ook thuis. We proberen er veel over te spreken, ook al gaat het soms gepaard met driftbuien en verdrietige momenten wanneer Sam begrijpt dat hij z’n vier beste vrienden niet dagelijks meer zal zien, dat hij afscheid heeft moeten nemen van zijn jufjes en meesters op school en natuurlijk al zijn klasgenootjes etc.
M’n hart breekt, wanneer hij bedroefd voor zich uitkijkt en niet wil praten. Ik weet wat er in z’n koppie omgaat, maar Sam is geen prater.  Wat doe ik mijn kinderen aan denk ik dan….

Samen opruimen

Samen met de moeders van de vriendjes van onze kinderen, hebben we een fotoalbum gemaakt met daarin alle momenten die ze samen beleefden in de afgelopen drie jaar. Ik heb ze vandaag het boek gegeven. Stilzwijgend wordt erin gebladerd, ik laat die twee maar even. Ik wil het ook niet forceren.
Ik probeer nadruk te leggen op het feit dat afscheid nemen eigenlijk niet bestaat. We kunnen altijd contact blijven houden. Maar het is belangrijk dat we daar allemaal hard ons best voor gaan doen. Kaarten schrijven, skypen, mailen en natuurlijk een bezoekje hier en daar. Vriendschappen kunnen blijven bestaan, maar daar moet je echt je best voor doen.

Samen ruimen we alvast het speelgoed op waarmee niet meer mee gespeeld wordt. We geven het weg aan een goed doel, ‘aan de kindertjes die geen speelgoed hebben’, zoals Sam dat zo mooi zegt. De Barbiepoppen, verkleedjurken en Legobouwwerken worden door de kinderen nu in opbergdozen gelegd ….”voor straks, in onze nieuwe kamer, want dan blijft alles heel en schoon”, zegt Noa stellig. Zou die kleine meid nou echt begrijpen dat ze straks met haar eigen spulletjes om haar heen, in haar eigen bed in een nieuw kamertje ligt, daar in Stockholm?

Afscheid nemen

We hebben een geweldige tijd gehad in Moskou, zo ontzettend genoten. Zowel voor de kinderen als voor ons was dit echt ons thuis. Vorige week was de jaarafsluiting op de school van de kinderen. Heerlijk dramatisch werd daar ruchtbaarheid aan gegeven middels een Flag Ceremony waarbij de vlaggen van alle nationaliteiten die op school vertegenwoordigd zijn, in een soort processie voorbijkomen. Met een boel speeches en muziekspel werd het geheel ondersteund. En zodra ik onze vlag voorbij zag komen …. tranen over m’n wangen. Ons vertrek werd op dat moment realiteit, wat ben ik een jankerd.

Nu in de aanloop van de laatste week die nog voor ons ligt, loop ik elke avond een rondje in ons buurtje. Mijn manier van afscheid nemen, even alleen. We wonen op een compound aan de rand van Moskou, nabij het bos en de Moskou Rivier. Alle mooie herinneringen passeren nu de revu. Ik zie de plekken waar we wandelden met de kinderen, waar ze speelden met hun vriendjes en wij genoten van lange avonden met onze vrienden. Ik kijk naar de lege huizen van bevriende families die ons de afgelopen week zijn voorgegaan, een brok in mijn keel. Kale en lege huizen.

Hoofd leeg

Het moge duidelijk zijn dat hoewel we heel wat verhuizingen achter onze naam hebben staan, het er op emotioneel vlak niet makkelijker op wordt. De praktische zaken gaan als vanzelf, daar draai ik mijn hand niet meer voor om. Maar juist dat achter moeten laten van dat ‘thuis’ gevoel, het weer opnieuw moeten beginnen. Investeren in nieuwe vriendschappen en het zoeken van onze (letterlijke en figuurlijke) weg in Zweden, daar zie ik nu ineens heel erg tegenop.

Maar, zo emotioneel en melancholisch als ik me nu voel, in deze laatste week voor de verhuizers op de stoep staan, zo opgeruimd en leeg zal straks mijn hoofd voelen zodra we het vliegtuig instappen. Zo is dat nog altijd gegaan. Zodra ik in dat vliegtuig stap, kan ik alles achter me laten. Focus op een nieuw begin en kunnen terugkijken op al het moois wat we inmiddels achter ons hebben liggen. Het geeft ook weer zoveel nieuwe positieve energie!

Maar dan gaan mijn zorgen toch weer uit naar de kinderen. Ik weet dat ik me snel weer kan aanpassen, manlief ook. Ik hoop zo dat we de kinderen goed hebben voorbereid en dat ze gelukkig zullen zijn op onze nieuwe plek.
Om naar alle waarschijnlijk over drie jaar, deze riedel opnieuw te moeten gaan ondernemen. We kunnen het aan … we hebben namelijk jonge wereldburgers in ons midden, waar we oh zo trots op zijn!

Zodra we ‘geland en gesetteld’ zijn zal ik voor De Wereldwijven vanuit onze standplaats Stockholm gaan schrijven. En voor wie tips of trucs nodig heeft omtrent het wonen, werken en leven in Moskou….ik help je graag!

mm
Привет! Mijn naam is Saar Franzen en met mijn gezin nu twee jaar woonachtig in Moskou. Als expat gezin hebben we geweldige ervaringen opgedaan in Kenya, Noorwegen en Rusland. Wie weet waar we hierna belanden… Na jaren gewerkt te hebben voor een Nederlandse luchtvaartmaatschappij geef ik nu les op een Nederlandse school en ben een bedrijf gestart. Met veel plezier deel ik met jullie mijn inzichten over Moskou.