Het is maandagmiddag en ik krijg een berichtje van een vriendin. Haar dochter is net terug van haar eerste dag op sportkamp en ze is ontroostbaar. Katy is twaalf en een paar maanden geleden heeft ze aangekondigd dat ze transgender is...

Dit kamp was de eerste keer dat ze openlijk wilde tonen wie ze was. Toen het tijd was zich om te kleden voor het zwemmen, zocht Katy in eerste instantie een genderneutrale kleedkamer, Toen die er niet was, liep ze schoorvoetend achter haar vriendinnetje aan naar de meisjes kleedkamer, lichamelijk is ze is tenslotte een meisje.

Bij de kleedkamer werd ze door een van de kampleidsters tegengehouden: ‘Deze kleedkamer is niet voor jou…’ Katy probeerde langs haar heen te lopen, maar de kampleidster versperde haar de weg en zei dat ze naar de jongens kleedkamer moest gaan. Katy hield vol en uiteindelijk liet de kamp leidster haar met duidelijke tegenzin gaan. Tot Katy’s grote schaamte gebeurde dit allemaal in het bijzijn van andere kamp-genootjes. Ik las het berichtje van mijn vriendin en had tranen in mijn ogen. Tranen voor Katy, dat ze dit moest doormaken en tranen van woede over het gebrek aan begrip en empathie van de kampleidster.

Ik ben een 12 jarig kind, net als elk ander 12 jarig kind houd ik van zwemmen en koekjes.”

Katy was vanaf dat ze jong was een tomboy: stoere broeken in plaats van jurkjes, rock climbing in plaats van ballet. Toen ze dit jaar aankondigde dat ze ‘trans’ was, was het voor haar ouders in eerste instantie even slikken. Maar ze besloten meteen dat het beste was om er openlijk over te praten en om te begrijpen wat Katy voelde en wilde. Het zijn immers haar lichaam en haar gevoelens. Maar twaalf jaar is jong dus ze wilden zeker weten dat Katy wist wat transgender betekent en wat voor gevolgen het voor haar kan hebben. In het Amerika van vandaag zijn de acceptatie en de voorzieningen voor LBGTQ-people in de laatste twee jaar onder Trump immers erg verslechterd. Mijn vriendin had lange gesprekken met haar dochter over de afgelopen maanden, en Katy is er op het moment zeker van dat ze transgender is, of zoals ze zelf zegt: ‘I identify as male but I am in a girl’s body‘.

Ik las Katy’s brief met een brok in mijn keel

Ik vroeg mijn vriendin die avond hoe het met Katy ging. Ze vertelde mij dat de heftige huilbuien waren opgevolgd door veel hugs en gesprekken en dat Katy nu gekalmeerd was maar nog niet wist of ze de volgende dag terug naar het kamp zou gaan. De volgende morgen kreeg ik een email van mijn vriendin. Ze stuurde me de brief die Katy die avond had geschreven en die ze op verzoek van Katy vanmorgen naar de kampleiding had gestuurd. Met een brok in mijn keel las ik de brief…

Hello  camp consolers and leadership,

Although you may be thinking this letter is a complaint, it’s not. Instead I am talking to you about a challenging experience that I had during Monday June 24, 2019. I am a normal 12-year-old just like everyone else my age. I like to swim, I like sports, and I like cookies. But there is one thing about me that makes me a bit different. I am transgender, (this word can be used in many different circumstances for many different identities) I identify as male but I am in a girl’s body. When I first walked onto the campus, I saw a sign saying people like me are allowed to be ourselves and do not have to be stopped and that we are safe. All though this may have been a small thing it means a lot. In my mind this means I can be called what I want, and would have access to a bathroom I would feel safe in. This is a really hard thing to say as well.

Because even if we don’t mean to, we misgender people every day. I probably do too. Our brains are hardwired to split people up into two groups. Male and female. But we have to remember not all people are lucky enough to have the luxury of having a name that they like or having a body that they feel completely happy in. Because we are so quick to gender people, we can hurt them badly. Even something as small as calling someone who feels female a “he” can cause them to break down.

Today while my group & I were walking to the pool and we had to go into the changing room. I was looking around for a gender-neutral bathroom and to my surprise I couldn’t see one anywhere. So finally, the part of the day I had been dreading came. Because of the fact that I couldn’t see a gender-neutral bathroom I waited with my friend to enter the girl’s bathroom (as that’s where I feel safest). She walked in and I started to head in after her, when I looked up I saw a counselor, it was my group counselor, May, blocking the doorway to the bathroom.

I started to panic looking around and I saw two groups of campers staring at me. I started to push past her, but she wouldn’t let me in. During this period of time the counselor kept saying “stop and get in line with the boys”, but I couldn’t. Although I would love to get in a “male or female” line and perfectly fit in, I couldn’t. Eventually I looked past the counselor and said softly, “I know this is the one I am supposed to go to.” After that she skeptically looked at me and let me in. I ran/walked into the nearest stall. I had a moment in there getting a hold of myself. Because you might not understand how this is hard for me.

I know who I am. I know where I belong. And although others might not understand. They don’t have to. They must just respect that I know what bathroom I am to go into. I understand that I might present and look masculine, but please trust someone when they say they know which bathroom they should use. I know that this might have been a misunderstanding and the counselor thought I was a boy joking around. But I’m not! And I would appreciate if the counselors tried to get to know the campers a bit better. I don’t need others to tell me which bathrooms and changing areas to use. 

I am not just writing to you about my experience, but to ask you to further educate your staff about people who don’t fit nicely into the gender binary. I might have been the first like this, but I promise you I will not be the last. You will get small kids like me and they know what they are doing so if a little kid who looks like a boy walks into the ladies with confidence and looks like they know what they are doing then please let them be. It is their choice to be themselves and it can be hard to do. Thank you for reading this and please do take this into consideration.

Thank you

Katy  (Aged 12)

Juni, LGBTQ maand

De maand juni was LGBTQ maand en ik wil Katy’s verhaal delen om aandacht te vragen voor LGBTQ kinderen. Kinderen komen in alle kleuren en vormen, maar zijn uiteindelijk kinderen. Kinderen die recht hebben op respect en die zich veilig moeten kunnen voelen, ongeacht hun gender of geaardheid. Kinderen die niet bang hoeven zijn zich te uiten en ervoor uit te komen wie of wat ze zijn.

Ik kan je niet vertellen hoe trots ik ben op Katy: trots dat ze de moed vond om de volgende dag terug naar het kamp te gaan, maar bovenal trots op de brief die ze voor de kampleiding schreef. Ik hoop dat de kampleiding Katy’s brief serieus neemt en in de toekomst gebruikt om hun begeleiders te coachen. Ik hoop ook dat Katy en haar brief een steun en aanmoediging voor andere LGBTQ kinderen kunnen zijn. 

mm
Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.