Mirte heeft DIS: een psychologische aandoening die ervoor zorgt dat zij meerdere persoonlijkheden heeft. Zij noemt hen haar ‘binnenmensen’. De redactie vindt het grensverleggend en stoer dat zij mee wil werken aan dit interview. Wij mogen haar/hen vragen stellen en bewonderen haar openheid.

Waarom wil je meewerken aan dit interview?

Ik wil heel graag meewerken aan dit interview omdat ik de taboes rondom mensen met DIS en andere psychische aandoeningen wil doorbreken. Het beeld dat wordt neergezet over mensen met DIS klopt niet met de werkelijkheid. In films en series op TV zijn mensen met DIS bijna altijd zware criminelen zoals moordenaars, verkrachters, enz. De misdaden worden zogenaamd gepleegd door een persoonlijkheid van de hoofdpersoon. Mensen met DIS zijn geen criminelen, maar mensen met een psychische aandoening die ontstaan is doordat zij in hun vroege jeugd zeer ernstig en langdurig zijn getraumatiseerd.

Hoe was jouw jeugd?

Toen ik werd geboren was mijn vader alcoholist en mijn moeder psychisch ziek. Zij was verslaafd aan medicijnen en werd verschillende keren opgenomen in de psychiatrie omdat ze suïcidaal was. Ik was ongewenst en werd gezien als het moeilijke en onhandelbare kind.

Thuis en op school ging het zowel psychisch als lichamelijk niet goed met me. Op zeer jonge leeftijd (± 5 jaar) werd ik onderzocht door jeugdzorg.
Uit het onderzoek kwam naar voren dat ik me afzonderde van de buitenwereld. Ik had geen behoefte aan contact met andere mensen. Ik had ook geen enkel contact met leeftijdsgenootjes en speelde alleen met zogenaamde “fantasie vriendjes”. Er werd verder geen onderzoek gedaan naar de oorzaak van mijn gedrag.

Omdat de buitenwereld te onveilig en te bedreigend voor me was, creëerde ik onbewust, een eigen veilige wereld in mij, mijn binnenwereld. Deze binnenwereld bestaat uit verschillende persoonlijkheden. De zogenaamde fantasievriendjes zijn feitelijk deze persoonlijkheden.

Op 5-jarige leeftijd werd ik door mijn ouders het huis uitgezet. Ik kwam terecht in verschillende kindertehuizen, internaten, pleeg- en gastgezinnen. Ik werd herhaaldelijk zeer ernstig verwaarloosd, mishandeld en seksueel misbruikt. Mijn lichaam werd verkocht aan wildvreemde mannen. Als gevolg van het seksueel misbruik raakte ik op 12-jarige leeftijd zwanger. Nadat ik zeer ernstig werd mishandeld, kwam het kindje ter wereld. Vlak na de geboorte overleed ze. Om al deze trauma’s te overleven, ontwikkelde ik 22 verschillende persoonlijkheden.

Merkte je toen al, als kind, in die lastige situaties, dat je misschien jezelf ‘wegdroomde’ of ‘afwezig’ maakte?

Als kind zijnde stond ik iedere dag op met buikpijn. Nergens voelde ik me veilig. Ik speelde en praatte met de vriendjes en vriendinnetjes die in mijn hoofd zaten. Ook zocht ik troost bij hen. Voor mij was dit heel normaal. Ik dacht dat iedereen dit had. Wanneer iemand tegen me schreeuwde en tierde, waren er verschillende persoonlijkheden die op een troostende manier liedjes begonnen te zingen. Dit zorgde ervoor dat ik werd afgeleid van het psychische geweld. Het geschreeuw en getier verdween langzaam naar de achtergrond. Totdat ik uiteindelijk alleen nog maar de troostende stemmen in mijn hoofd hoorde. Wanneer ik werd mishandeld en/of seksueel misbruikt, was het alsof mijn lichaam en geest werden uitgeschakeld. Lichamelijk en emotioneel voelde ik helemaal niets.


Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder zei: “Ik kan jou tegen de muur kapotslaan, dan nog doet het je helemaal niks.”

Soms had ik last van woede-uitbarstingen, waar ik me achteraf niets van herinner. Op school ging het op een dag flink mis. De juffrouw sprak mij een aantal keer aan maar ik reageerde niet omdat ik afwezig was. Ze stond op, greep me bij mijn arm en sleurde me de gang op. Ik begreep niet wat er gebeurde en kreeg een woedeaanval. Ik sloeg om me heen, bonkte met mijn hoofd tegen de grond en trapte een raampje kapot. Wanneer ik bij positieve kwam, was ik doodmoe. Ik had hoofdpijn en spierpijn in mijn hele lijf.
Ik zat bij de hoofdmeester en vroeg me af hoe ik daar terecht was gekomen.
Terwijl hij aan zijn bureau zat te werken, gaf hij me alle ruimte om bij te komen. We spraken niet met elkaar. Praten over het voorval had geen enkele zin. Ik kon me namelijk niets herinneren van wat er gebeurd was.

Tijdens de middagpauze moest ik met de juf mee naar mijn ouders.
Daar vertelde ze dat ze erg was geschrokken van haar eigen aanpak.
Ze probeerde het voor me op te nemen door te zeggen dat ze achteraf wel begreep waarom ik zo boos was geworden. Mijn moeder werd laaiend en zei dat ze me de volgende keer nog veel harder moest aanpakken. De juf was verbaasd door deze uitspraak en wist niets meer te zeggen. Tijdens het gesprek zat ik erbij. Het was net alsof het over iemand anders ging.

Wat is DIS precies?

DIS ontstaat in de vroege jeugd, wanneer de hersenen nog niet volledig ontwikkeld zijn. Het is een overlevingsstrategie als gevolg van ernstige traumatisering zoals seksueel misbruik, mishandeling, ernstige ziektes of verwaarlozing. Dissociatieve identiteitsstoornis (dis) ook wel bekend onder de naam meervoudige persoonlijkheidsstoornis of multipele persoonlijkheidsstoornis (MPS) is een psychische aandoening waarbij iemand twee (of meer) van elkaar te onderscheiden persoonlijkheden in zich heeft. Ten minste twee van deze persoonlijkheden nemen regelmatig het gedrag volledig over. Vaak heeft iemand met DIS gaten in het geheugen. De verschillende persoonlijkheden worden ook wel alter ego’s, alters, delen of binnenmensen genoemd. De persoonlijkheden hebben een eigen leeftijd, karakter en verleden. Ook hebben ze allemaal een eigen stem- en taalgebruik. Er zijn zowel vrouwelijke als mannelijke persoonlijkheden.

Is er eigenlijk een ‘jouzelf’, is er één ‘echte Mirte’, of ben je eigenlijk al jouw binnenmensen samen?

De “echte Mirte” is er niet meer. Zij is zo erg beschadigd dat ze is verdwenen. In 2014 hebben we een officiële voornaamswijziging aangevraagd. Bij de rechtbank hebben we de “geboortenaam” laten omzetten naar “Mirte”. In onze binnenwereld heeft iedere persoonlijkheid een eigen naam. De meeste persoonlijkheden willen niet dat hun naam bekend wordt gemaakt aan de buitenwereld. Zij hebben er gezamenlijk voor gekozen om aangesproken te worden met de naam Mirte.
In de media en op internet gebruiken we eigenlijk altijd de naam Mirte&Co.
Dit geeft aan dat er meerdere Mirte ’s zijn.

Je noemt het jouw binnenmensen, laat je ze niet graag aan de buitenwereld zien?

Voor ons zijn er twee werelden namelijk een buitenwereld en een binnenwereld. De buitenwereld bestaat uit mensen en de binnenwereld uit binnenmensen. Ieder deel uit onze binnenwereld mag zelf bepalen of wel of geen contact wil met de buitenwereld. De meesten zullen zich niet laten zien omdat de buitenwereld te bedreigend en te onveilig is.

Jij hebt er 22?

Voor zover bekend zijn er 22 persoonlijkheden. Waarschijnlijk zijn het er meer. Er zijn persoonlijkheden die zich nooit zullen laten zien. Ook niet aan andere delen van de binnenwereld.

Heb je er zelf controle over? Vind je het een last, of heb je ermee leren leven?

Meestal heb ik er geen controle over. Vaak weet ik ’s avonds niet wat ik overdag heb gedaan. Dat is best wel lastig, zeker wanneer je kinderen hebt.
Toen de oudste vijf jaar werd, werd ik me bewust van het feit dat ik op die leeftijd al het huis werd uitgezet. Wanneer ik naar mijn dochters keek, leek het alsof me een spiegel werd voorgehouden. Telkens opnieuw werd ik geconfronteerd met mijn eigen verleden. Ik kon me er niets van herinneren van wat ik overdag had gedaan. Mijn gevoel dat ik geen goede moeder was, werd steeds maar erger.

Door alle vooroordelen over mensen met psychische problemen, durfde ik er niet over te praten. Misschien hadden ze wel gelijk en had ik nooit kinderen moeten krijgen…Heel af en toe besprak ik mijn zorgen met Ingrid, mijn vrouw. Zij vertelde dat ik de kinderen altijd goed verzorgde, hoe slecht ik me ook voelde. Toch vertrouwde ik mezelf niet. Ik was heel erg bezorgd, voelde me geen goede moeder en vroeg me af of de kinderen wel genoeg liefde en aandacht kregen.

Na een tijd zijn we op zoek gegaan naar hulp. We kwamen terecht bij KOP (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen). We kregen een vaste begeleidster toegewezen. De kinderen kregen groepstherapie en individuele gesprekken. Spelenderwijs werden zij onderzocht. Ook kwam de begeleidster bij ons op huisbezoek. Het project duurde een aantal maanden omdat de hele thuissituatie in kaart werd gebracht. Bij het eindgesprek kregen we te horen dat de kinderen een goede, stabiele basis hadden en dat ze opgroeiden in een liefdevol gezin. Ik was heel erg opgelucht en stapje voor stapje kreeg ik mijn zelfvertrouwen terug.

Hier lees je wat voorbeelden uit ons dagelijks leven.

Kennen jouw naasten jouw andere persoonlijkheden?

Een heel klein groepje mensen waaronder ons gezin en de psycholoog kennen verschillende persoonlijkheden Bij hen is het veilig genoeg om er te mogen zijn. Voor de buitenwereld zijn zij vaak niet zichtbaar.

Mogen zij ook vriendschappen met jouw andere binnenmensen sluiten?

Dat mag zeker en dat gebeurt ook. Alle persoonlijkheden hebben hun eigen voorkeur. Zo zijn er bijvoorbeeld persoonlijkheden die getrouwd zijn met Ingrid. Terwijl anderen helemaal niets van haar moeten weten. Jonge delen, kindsdelen willen het liefst bij haar weg kruipen en door haar getroost worden.

Als je dit interview geeft, met ‘wie’ hebben we dan contact?

Het dagelijks leven wordt over het algemeen geleid door 3 verschillende persoonlijkheden. Zij hebben als het waren ieder een eigen taak. Ook tijdens dit interview zijn zij aanwezig. Er wordt altijd in de gaten gehouden wat wel en niet aan de buitenwereld verteld mag worden. Dit is een heel belangrijke taak omdat op deze manier de veiligheid wordt gewaarborgd.
Wanneer er persoonlijkheden zijn die zich niet veilig voelen, bij het delen van bepaalde gebeurtenissen ofzo dat zal dit ook niet gebeuren. Heftige emoties worden uitgeschakeld tijdens het beantwoorden van de vragen.
Alleen op deze manier is het mogelijk om er over te praten. Verder wordt er constant op gelet dat alles wat we schrijven, duidelijk en goed leesbaar is ook voor mensen die niet bekend zijn met DIS.

Je hebt het lang verborgen gehouden, voor wie en waarom? Waarom durf je er nu zo open over te zijn?

Tijdens mijn eerste opname in de psychiatrie, vertelde ik dat ik al mijn hele leven stemmen in mijn hoofd had. Ik werd bestempeld als schizofreen en psychotisch. Er was maar één oplossing voor al mijn problemen, de stemmen moesten weg. Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn zonder deze stemmen. Zij waren mijn steun en toeverlaat. Wat ik ook zei, er werd niet naar mij geluisterd. Ik kreeg verschillende soorten medicatie voorgeschreven. Ook moest ik op bed gaan liggen en de stemmen wegsturen want “ik was immers de baas”. Ik wilde niet mijn leven lang psychiatrisch patiënt zijn. Ik wilde een normaal leven, zonder medicijnen en zonder opnames en dus ging ik het gevecht aan, tegen mijn binnenmensen. Voor iedereen hield ik het verborgen.

Jaren later kwam ik erachter dat het gevecht geen enkele zin had. Ik was inmiddels getrouwd met Ingrid en samen hadden we twee dochters. Ik was heel bang dat Ingrid me zou verlaten, wanneer ze erachter zou komen dat ik DIS had. Ingrid maakte zich zorgen omdat ze zag dat het helemaal niet goed met me ging. Hoe harder ik tegen de persoonlijkheden vocht, hoe harder zij terugvochten om gehoord en gezien te worden. Ik raapte alle moed bij elkaar. Hoe hard ik ook probeerde, ik kon er niet over praten.
Uiteindelijk liet ik haar een artikel lezen over DIS.

Ze reageerde heel anders dan dat ik had verwacht. Ze was opgelucht dat ik haar toeliet en wilde helemaal niet bij me weg. Wat ze al die jaren bij mij had gezien, had nu een naam gekregen. Ingrid accepteerde mij en al mijn persoonlijkheden. Door haar reactie ging een wereld voor mij open. Ik hoefde niet te meer tegen ze te vechten en leerde te accepteren dat ik DIS heb. Tijdens dit acceptatieproces besefte ik dat de persoonlijkheden zijn ontstaan vanuit bescherming. Tijdens heftige gebeurtenissen werd mijn lichaam over genomen en ondergingen zij het trauma. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik dit alles zonder hen had ik niet overleefd.

Vorig jaar heb ik een tattoo laten zetten met de tekst:
Thanks to all children who live inside, we were able to survive the past.
Rondom de tekst staan 22 bloesems deze symboliseren de 22 verschillende persoonlijkheden.
Omdat er delen zijn die onbekend zullen blijven, staan er nog een aantal losse blaadje omheen

Wat zou je de lezers willen zeggen, heb je een boodschap.

Een aantal jaar geleden kwam ik een Engelse quote tegen van een psycholoog. We willen het graag delen omdat het ons erg heeft geholpen in het acceptatieproces. Vrij vertaald zegt hij het volgende:

Mensen met DIS zijn geen mislukkelingen.
Zij beschikken over kwaliteiten -creativiteit en intelligentie- die hen in staat hebben gesteld om te dissociëren. Deze vaardigheid heeft hen niet alleen in leven gehouden maar er ook voor gezorgd dat hun innerlijke schoonheid behouden bleef. Wat voor anderen een geestesziekte lijkt, is voor de betreffende persoon een grote zegen geweest.

Er is nog heel weinig bekend over DIS. Binnen de hulpverlening wordt DIS vaak niet herkend en/of erkend. Dit maakt het heel moeilijk om een juiste diagnose- en behandeling te krijgen. Onze missie is om hier verandering in te brengen en de taboes te doorbreken. We hebben een eigen website om herkenning en erkenning te geven aan lotgenoten en hun naasten.

Kennis is macht, kennis delen is kracht.

Mirte&Co.

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!