Angelique, 47 jaar, had als kind al een talent. Toch luisterde zij hier niet werkelijk naar. Ze koos voor het geijkte of veilige pad. Totdat haar passie toch weer kwam aankloppen halverwege haar veertigste.

Angelique: ‘Ik ben opgegroeid in een klein dorpje in de Alblasserwaard, Giessenburg. Mijn hobby was toen, heel vroeger, stripboeken lezen en tekenen. Als ik thuis was ging ik vaak op mijn kamertje tekenen. Een rustig kind, geen kattenkwaad enzo. Met speelweken in het dorp deed ik mee aan tekenwedstrijden op straat. Stoepkrijt, en dan won ik, maar ach… ik denk dat velen wel wonnen.

1e geworden!

Later in pubertijd zag ik de oproep van de Yes. Je kent het misschien nog wel, dat meidenblad. Ze vroegen iets te tekenen en dat deed ik. Keurig op de post gedaan en weken wachten…. bam… een cadeau met de post! 35 jaar geleden was het ontvangen van een postpakket bijzonder. Ik opende een brief met ‘gefeliciteerd je bent 1e geworden met de tekenwedstrijd’ en zo won ik mijn 1e beautycase aan make-up spullen. Een meid in de pubertijd…
blijer kon je mij niet maken! Vol trots bewonderde ik mijn inzending in het blad.

Eerste logo

Een vriendin vroeg mij een logo te ontwerpen voor de ouders van een vriendin. Een tuinbedrijf. Ik had er zo’n plezier in! Steeds zag ik mijn logo in de plaatselijke kranten voorbij komen. Dit smaakte naar meer….zoals illustrator worden bij de Libelle, de Margriet, de Yes of bij een boek. Dagmar Stam, een bekende kindertekenares, is en was toen al mijn voorbeeld. Ik kocht later voor mijn zoon puur de boeken waar zij voor tekende.

De veilige route

De middelbare school was klaar. Tijd voor een vervolgstudie. Eigenlijk verlangde ik naar die grafische school. Destijds was dat meer iets voor kunstenaars en ik? Ik was best een burgertutje. Utrecht, dat was einde van de wereld! Maar hoe graag ik die school ook wilde, je moest minimaal Havo/Atheneum hebben en helaas, ik had een tekenknobbel maar geen reken en taalknobbel. Dit ging hem niet worden. Knudde…

Opborrelen

Tijdens de MEAO kroop het bloed toch richting de schoolkrantcommissie. Daar mocht ik de stukken aan elkaar illusteren. Ik vond het een fantastische job. Als ik de kranten uitgedeeld zag worden met mijn cover en illustraties, dan kreeg ik vleugels. En toch stopte ik met naar mijn talent te luisteren. Ik ging de informatica kant op. Nadien de administratieve kant. En voilà, 27 jaar ben ik al werkzaam bij een koffieautomatenfabriek. Ik noem mij zelfs een museumstuk van het bedrijf. Ik zit er prima. Illustreren was lang niet meer op mijn netvlies. Maar toch kwam het opeens weer opborrelen…

Lovende reacties

Soms zag ik weer mijn tekeningen en illustraties en dacht ‘waanzinnig’. Dan schoot door mij heen ‘had ik maar beter mijn best gedaan op school, dan had ik die grafische school kunnen doen’. Dan had ik nu een totaal ander beroep gehad. Een keer moest ik voor iemand iets zoeken op zolder. Na de verhuizing was het wel even zoeken in welke doos. Ik stuitte op de doos waar ook mijn tekeningen in zaten van toen ik 10 tot circa 18 was. Ik vond mijn stijl eigenlijk best tof. Het kan er zelfs nu nog mee door. Alleen is alles tegenwoordig via de computer. Ik pakte mijn mobiel, schoot wat foto’s en zette die online op Facebook. Bliep bliep bliep…. het stopte niet, veel, heel veel reacties stroomden binnen.

Kinderboek

‘Ga hier mee door, je kunt nu nog switchen, je hebt talent, begin alsnog’. Ik hechtte er geen waarde aan, maar vond het wel lief. Totdat ik opeens een bericht van een kennis binnenkreeg. ‘Of ze mijn tekeningen aan haar kennis mocht laten zien?’… Ik eh… ja prima. …. daarna ‘of die kennis mij mocht ontmoeten’. Sje… mij??? Ja mij… een schrijfster van een boek. Ze had al een boek geschreven over haar leven en wilde nog een kinderboek schrijven en zocht een illustrator en mijn stijl beviel haar. Blozen.

Een droom die uitkomt

Inmiddels zijn we echt al bijna een jaar bezig met het kinderboek. We bespreken vooraf waar het over gaat en hoe ik het voor mij zie. Zij plaatst het verhaal erbij zodat het matcht. Als het boek er is, zal ik enorm trots zijn…. een droom van toen ik 15 was die uitkomt, een eigen boek, wie had dat gedacht?? Qua verhaallijn komt er ook een 2e boek want de belevenissen zijn nog lang niet klaar, de ideeën zijn er al.

Ik blijf gewoon werken, dat loopt goed. Ik zie het tekenen als extra passie en geen inkomstenbron. Een uitlaatklep ook, want door het tekenen ben je even van de wereld en vergeet je alles om je heen. Het lijkt mij zo stoer om later, als ik oma ben…. ons boek voor te kunnen lezen en te kunnen zeggen… ‘kijk, oma’s naam staat op het boek. Dankzij sociale media is dit tot stand gekomen. In mijn tijd, toen ik 15 zou dit niet gebeurd zijn’.

Via dit tekenen is er een film gemaakt over mij… hoe ik mijn oude tekenjuf heb ontmoet die mij aanspoorde toen ik 12-15 jaar was om hier mee door te gaan. Ik heb wat laat naar haar geluisterd, maar alsnog mijn passie hervonden.


mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!