Iedere keer als ik naar Nederland ga in de zomer verheug ik me er enorm op al mijn vrienden en familieleden te zien. En ieder jaar zie ik ook nogal op tegen de drukte, het drankgebruik en de extra kilo’s lichaamsgewicht die dat met zich mee brengt.

Want ons sociale schema in die drie weken dat we in Nederland zijn in de zomer liegt er niet om! Iedere dag koffie, lunch, borrel en diner tot in de late uurtjes. Bijkletsen, bijkletsen, bijkletsen. En elke keer als ik weer vertrek met wallen tot onder mijn knieën en vijf extra vetrollen, weet ik ook dat ik sommige dierbaren niet de aandacht heb kunnen geven die ik ze had willen geven…Is dit alleen zo bij mensen, zoals ik, die op verre afstand wonen? Of kampen we allemaal met tijdgebrek, een druk werk-of gezinsleven, waarbij we structureel tekortschieten op het sociale front? Zijn we met de jaren niet en masse opgeslokt door al die bordjes die we hoog moeten houden?

Vluchtig en oppervlakkig of gewoon dierbaar?

Ik weet dat ik ze weer zal zien maar dat is pas over een tijdje, en dan is er alweer zoveel gebeurd in ieders leven. Ik heb de kinderen van mijn besties maar half half zien opgroeien, was vast veel te weinig dichtbij op ellendige momenten en ben er lang niet altijd op belangrijke verjaardagen. In dat overvolle sociale schema van ons in de zomer en de vriendschappen die we hebben op afstand lijkt het contact soms wat vluchtig en misschien zelfs oppervlakkig. 

Dat ene etentje of dat snelle kopje koffie weegt simpelweg niet op tegen alle dingen die je eigenlijk zou willen horen, bespreken en vertellen. Maar deze keer neem ik me voor om de komende drie weken in Nederland met volle aandacht en volledig in het moment aandacht te besteden aan mijn vriendschappen! 

Toch maar wel Facebook

Denkend aan onze zomerschema surf ik over het internet en stuit ik op een artikel in The New York Times van columnist Tim Herrera. Volgens hem is elke blijk van vriendschap, hoe klein ook, te vergelijken met een investering in de relatie op een wat langere termijn. Zelfs de kleinste gebaren van vriendschap hebben al effect, van een snel kopje koffie tot een felicitatie via Whatsapp of op Facebook.

Gedeelde ervaringen, een blijk van waardering of erkenning, het draagt allemaal bij aan ons wederzijdse geluk. Het was ook de hoofdreden dat ik in eerste instantie begon met bloggen over mijn leven hier in New York. En dat is ook precies wat ik nog zo leuk vind aan Facebook en Instagram! Ik kan zo nog een beetje aangehaakt blijven bij de levens van mijn vrienden en familie. 

Vrienden en vis blijven drie dagen fris

Ik begreep dit zinnetje nooit maar sinds ik in het buitenland woon, is het me meer dan duidelijk geworden. Logeren bij vrienden en familie is superleuk en gezellig maar voor beide partijen is het echt beter dat het niet te lang duurt. Het ligt er natuurlijk een beetje aan hoe je relatie is met je logees of diegenen bij wie jij logeert, maar iedereen heeft op een gegeven moment weer behoefte aan een ‘eigen space’ en ritme.

Hello Goodbye en Ik vertrek

Het is niet voor niets dat deze twee programma’s zo populair zijn. Vertrekken gaat nu eenmaal gepaard met heftige emoties, twijfels, drama en heimwee. Ik zie ons negen jaar geleden nog door de douane lopen. Tranen biggelden over onze wangen aan beide zijden van het lint. We keken niet meer om. Het zien van verdrietige familie en vrienden was gewoon te veel.

Deze maand vertellen De Wereldwijven verhalen over het belang van familie en vrienden, hoe het voelt om ze te missen en ze weer te kunnen omhelzen. Maar ook wat het betekent om een nieuw sociaal leven op te bouwen, de drempels en culturele hordes. Maar we delen ook graag met elkaar de algemene uitdagingen van vriendschappen onderhouden, zowel in Nederland als waar dan ook in de wereld.

Want van je vrienden en familie moet je het hebben! Een fijne zomer! 

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!