Lucinda is geboren in Zuid Afrika in de tijd van apartheid. Tegen haar was gezegd dat gezien haar achtergrond ze nooit wat zou bereiken. Inmiddels is ze een influencer die op de bres staat voor vrouwen en leiderschap.

Personal leadership en Empowerment, dat zijn de waarden waar Lucinda voor vecht. In 2016 werd ze genomineerd voor de EZVN award (Etnische Zaken Vrouwen Award) en nu is ze board member van Women in Exhibitions. Een aantal boeken verder, sprak ze afgelopen juni op de Afrikaanse Top en kan ze leven van ‘spreken’. We verwelkomen haar als nieuw wereldwijf en leren haar graag beter kennen.

Jouw jeugd, kan je die beschrijven?

Wij hadden het moeilijk thuis. Mijn vader droeg zijn inkomen af aan mijn moeder en doordeweeks ging ik op stap naar allerlei zaken om schulden af te betalen. Iedere week werd dezelfde ronde gemaakt. We woonden in Zuid Afrika en waren ‘kleurlingen’.

Ik was de jongste van zes dochters en was altijd opgetogen en vrolijk. Ik kon altijd wel lachen met mijn zus net vijf jaar ouder dan ik, ook al was die vrolijkheid soms ver te zoeken. Uit frustratie om zijn schulden dronk vader veel en snel kwam er geweld bij kijken. Gelukkig hadden we wel voldoende te eten, dat was smaakvol en gevarieerd genoeg.

De apartheid, hoe ervoer je die?

Wij waren kleurlingen en ik wist dat er een bepaalde grens was aan wat je kon verwachten en bereiken. Dat werd al aangegeven door het feit dat er wit brood en bruin brood werd verkocht. Wit brood was voor blanken en bruin brood voor kleurlingen. Als klein meisje ging ik met mijn moeder naar de huisarts en daar waren twee spreekkamers. Een voor blanken en een voor de overige mensen. Het was duidelijk dat er een verschil was en de behandeling van blanken loog er niet om.

Het was niet zo zeer dat mijn ouders mij vertelden dat ik niets zou bereiken maar dat systeem werkte het helemaal in de hand. Ik kon maar zover en niet verder. Dat was mijn waarheid in mijn kindertijd.

Ik had nooit last van apartheid omdat ik in mijn eigen wereld leefde als opgroeiend meisje. Ik zag wel dat blanken mooie huizen hadden en om bij de boekexchange te komen, moesten wij door een blanke wijk lopen. De huizen waren mooi en de tuinen waren zo groot en netjes en de scholen waren geweldig. Werkelijk met cricketvelden, tennisbanen en zwembad. Nou… toen wisten wij duidelijk dat er een verschil was, maar dat stoorde niet omdat zij blank waren en wij niet. Wij grapten erover en liepen weer verder in onze wijk waar seksueel misbruik, aanrandingen en mishandelingen aan de orde van de dag waren. En nee, geen mooie tuinen tenzij je een drugsbaron was zoals velen.

Het was een gegeven. Blanke mensen waren meer waard omdat ze aan alle kanten zo behandeld werden. Overal hadden ze de controle. Mijn moeder liet mij altijd weten dat ik alles kon bereiken. ‘Hoe’ vertelde zij er niet bij maar dat het kon was helder. Dus ook al was het mijn realiteit, apartheid, het drong ergens niet helemaal door. Mijn ouders betaalden mijn voortgezet onderwijs. Het was wel de bedoeling dat ik een diploma zou halen. Tenslotte was ik ook verantwoordelijk om een succes te maken van mijn eigen leven.

Kan je schetsen hoe en waarom jouw zus werd meegenomen naar het politieburo?

In de jaren tachtig was het zeer onrustig in Kaapstad. Kleurlingen op middelbare scholen ging steeds meer op de vuist met de politie. Schoolkinderen wierpen regelmatig stenen naar politie en zochten in mijn optiek de confrontatie op. Het ging zo in heel Kaapstad en de politie begon steeds vaker op te treden. Mijn zus en ik waren totaal niet politiek actief. Het kon ons helemaal niet schelen, het was mooi weer en als anderen stenen gooien naar de politie, betekende het niet dat wij in de zon konden zitten. Zelfs de leraren deden mee. Ze wilden Mandela uit de gevangenis hebben en alles werd op de spits gedreven.

Politie kwam op het schoolplein en iedereen wist dat je dan moest rennen. Mijn zus rende het meisjestoilet in en werd er aan haar haren uit gesleurd. In de politiewagen en naar het buro gebracht. Mijn moeder werd gebeld en mijn vader kwam naar huis. Ze gingen mijn zus dus ophalen. Dat was in die tijd heftig en spannend want de straffen waren niet mild. Als straf kreeg mijn zus slagen op het buro. Mijn vader mocht haar meenemen.

Je verliet Zuid Afrika?

Mijn zus Anthea trouwde met een Fransman. Ik had in Zuid Afrika een relatie met een Engelsman. Mijn relatie ging uit maar mijn zus en beste vriendin verhuisden naar Frankrijk. Wij waren onafscheidelijk en ik miste haar vreselijk. Ik verkocht haar inboedel en met dat geld trok ik naar Frankrijk. Ik ging mijn zus opzoeken.

Na een aantal maanden werd het tijd om een beslissing te nemen. Mijn buurmeisje Karen met wie ik samen op reis ging, belde mij vanuit Nederland en vertelde dat er een gezin was in Utrecht dat op zoek was naar een au-pair. Toevallig waren ze in Frankrijk en ik kon met ze meerijden naar Nederland. Dus vanuit Bordeaux met de trein naar Parijs en daar ontmoette ik mijn gezin.

Eenmaal in Nederland leerde ik wat veiligheid was en wat vrijheid echt betekende. Vooral mijn veiligheid was een nieuwe wereld voor mij.

Een heftige wending in jouw leven?

Sjoerd was mijn vlucht. Mijn Nederlandse man. Ik kende hem nauwelijks en ik dacht dat ik veel wist maar ik wist bar weinig van het leven. Ja, ik was streetwise en wist mezelf te managen maar ineens was ik alleen. Geen enkel houvast en zelfs mijn geloof was ver weg. Ik zat vast en kon geen kant op. Na de geboorte van mijn tweede kind besloot ik van hem te scheiden. Nou ja, voor de zwangerschap van mijn tweede kind, besloot ik al om van hem te scheiden, maar ik wilde zo graag twee kinderen van één vader.

Ja, ik was vrij van hem en zijn leven, want hij was altijd een zorg voor mij. Hij stond heel vaak op mij te wachten als ik terugkwam van mijn werk en belde heel vaak met mij. Hij wilde ons leven terug zei hij, en ik dacht… no way, nooit meer met je verder.

Na de scheiding ging het met hem niet goed en na een tijd pleegde hij zelfmoord. Ik had toen net een relatie met mijn huidige man.

In een ogenblik was ik vrij en ik kon beslissen om opnieuw te beginnen. Ik deed dat ook. Het was een ongelofelijke kans en een opening en ook al was ik kapot van de zelfmoord, ik zag het leven hierdoor anders. Ik pakte mijn geloof weer op. Ik ben christen en koos om anders te leven. Dat heeft zijn dood mij gebracht.

En nu ben je een inspirator?

Ja, ik heb veel meegemaakt en veel geleerd en ik heb ook een lichtheid behouden. Ik heb veel lef, moed en ben een activiste. Ik wil op de bühne staan en vrouwen laten zien wat ze waard zijn en dat ze veel meer kunnen bereiken. Mijn moeder gaf mij dat mee en nu geef ik dat aan andere vrouwen. Ik heb veel skills en hoor eigenlijk nooit ‘nee’. Ik heb tijdens mijn kindertijd geleerd om mensen te lezen en daar heb ik nog steeds veel baat bij. Ik houd van mensen, ben nieuwsgierig naar ze en mijn leven is een inspiratie voor anderen.


Ik heb altijd gezegd dat mijn zussen alle klappen hebben opgevangen en als dank wil ik nu andere vrouwen verder helpen.

Ik heb een businessmodel gevonden dat bij mijn persoonlijkheid past. Ik ben nergens te goed voor en leef heel sober, maar houd ervan om een influencer te zijn. Toch maak ik me geen illusies. Ik houd van de commercie, marketing, branding en kan mezelf heel goed vermarkten. Ik ga graag relaties aan met mensen ongeacht wie ze zijn. Ik denk dat ik likeable ben en ik ontmoet altijd waanzinnig mooie mensen die altijd wat met mij willen doen.

Wat wil je bereiken?

Ik heb geen plan voor mijn leven. Ik geloof dat God mijn leven richting geeft. Ik wil laten zien dat een ‘Yes You Can’ leven haalbaar is. Ik wil dat mijn naam synoniem is aan Empowerment en Leiderschap. Ik wil door mijn lifestyle een voorbeeld zijn voor vrouwen om hun dromen te leven. Het kan als je afrekent met belemmeringen en redenen ‘waarom niet’. Ik zie geen beren en daardoor heb ik een ongelooflijk mooi leven.

Als je terugkijkt op jouw jeugd en apartheid, heeft dit jou gemotiveerd, kracht gegeven om te zijn wie je bent?

Jazeker, wat ik heb gezien en doorgemaakt heeft mij veel dankbaarheid gebracht. Dat ik nog leef is een wonder en dat ik zo licht in het leven sta vind ik heel mooi. Ervaringen in combinatie met mijn karakter is een gouden combinatie. En vergeet niet, in Nederland kan ik mijn droom leven. Dit is voor mij de beste plek op aarde.

—————————————————————————————————————–

Lucinda Douglas is is een gerenommeerd motiverend spreker | Influencer | Persoonlijkheid | Bestseller auteur | Oprichter@ElleMastermind

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!