Lisette verhuisde eind maart 2017 naar San Francisco en is inmiddels alweer door verhuisd naar Washington, DC. Combineer je die twee, vrij grote, verhuizingen met een kersvers huwelijk en het opbouwen van een compleet nieuw bestaan in het buitenland dan heb je alle ingrediënten bij elkaar om dagelijks heimwee te hebben naar een vorig gestructureerd leven. Niets is minder waar: hoewel ze haar familie en vrienden mist, blijkt het gemis van haar vaste Amsterdamse kapper soms nog groter. 

“We, mijn man, ons hondje Louie en ik, zijn net een weekje terug van een drieweekse vakantie in zowel Nederland als Turkije, het land waar mijn schoonouders weer zijn gaan wonen na hun pensionering in Nederland. De hoofdreden van deze trip was het 50-jarig huwelijk van mijn ouders, die een groot feest gaven ter gelegenheid hiervan. Aan de voor-en achterkant hadden we er wat dagen in Nederland vastgeplakt waarin we onder andere een ‘vriendenborrel’ gaven om zoveel mogelijk mensen tegelijkertijd te zien. Het was supergezellig maar toch heb je achteraf het gevoel iedereen te kort gesproken te hebben. Voorheen probeerde ik iedereen apart te zien, maar dat kostte teveel tijd en geld (ontbijt, koffie, lunch, borrel, diner etc.) en bovendien was ik daarna compleet gesloopt. Deze oplossing was weliswaar ook niet geheel bevredigend, maar gezien het tijdsgebrek was dit voor nu de beste manier om toch een aantal dierbaren te zien en spreken. Voor mijn 98-jarige oma maak ik altijd tijd, evenals voor naaste familie. Zij zijn toch de mensen die je het liefste even wilt zien en knuffelen. Na ons verblijf in Nederland reisden we door naar de familie in Turkije, waar we echt ‘qualitytime’ met elkaar hebben doorgebracht. Hondje Louie bleef gedurende deze periode bij mijn ouders logeren.

Ik heb geen heimwee

Na 5 dagen bij mijn schoonouders gingen mijn man en ik op een ietwat verlate honeymoon, na 2,5 jaar huwelijk. We vlogen naar de kust bij Çeşme, een mooi badplaatsje aan de westkust, waar het prachtige dorpje Alaçatı naast ligt. We aten er het lekkerste Turkse eten ooit en genoten van het feit dat we na ruim 1,5 week met familie en vrienden ‘gewoon’ eens met z’n tweetjes waren. Om het af te sluiten gingen we nog vier dagen naar Istanbul, een stad die altijd verrast en je verliefd doet worden. Kortom: een vakantie waarin zowel familie, vrienden als ‘vrijheid’ zat. 

‘Heimwee is wellicht een verlangen naar iets dat je vroeger had en nu niet meer op dagelijkse basis hebt.”

Tijdens ons laatste etentje in Istanbul besprak ik het thema van de Wereldwijven-maand met mijn man en vroeg ik hem of hij weleens last heeft van heimwee. “Nou, eigenlijk niet,” zei hij. “Ik ook niet,” antwoordde ik, waarop ik me meteen afvroeg of dat mij een ‘ontaarde’ dochter, (schoon)zus, tante, nicht of vriendin maakte. We praatten nog wat verder over dit onderwerp en kwamen tot een gezamenlijke conclusie dat heimwee wellicht een verlangen is naar iets dat je vroeger had en nu niet meer op dagelijkse basis hebt.

Nee, ik heb geen heimwee naar het jachtige bestaan dat ik toen leidde, met een drukke baan in de televisiewereld waarin er altijd tijd tekort was om bij dingen stil te staan. Nee, ik heb geen heimwee naar mijn familie en vrienden, hoe rauw dat ook klinkt als ik het zo letterlijk opschrijf. 

Count your blessings

Mis ik de mensen van wie ik houd? Jazeker. Heb ik soms het gevoel dat ik achterloop bij hun dagelijkse leven? Absoluut. Zou ik willen dat ik soms heel snel op en neer kon vliegen naar Nederland om er gewoon even te zijn? Geen twijfel over mogelijk. Maar heimwee… nee sorry, dat voel ik niet. Ook heb ik geen last meer van ‘FOMO’ (fear of missing out), wat ik de eerste paar maanden na mijn emigratie wel had. Ik was bang dat ‘ze’ me zouden vergeten en probeerde veel te krampachtig dingen in stand te houden. Nu weet ik inmiddels dat alles inderdaad doorgaat, maar dat goede vriendschappen ook op afstand stand houden, omdat daarvoor een basis van tientallen jaren is gelegd.

Wellicht scheelt het dat ik geen kinderen heb die ver weg opgroeien van hun Nederlandse en Turkse familie, wat elk afscheid natuurlijk veel zwaarder maakt dan wanneer mijn man en ik alleen met z’n tweetjes terug op het vliegtuig naar DC stappen. Ook heb ik gelukkig (nog) niet te kampen gehad met een ziek familielid, voor je wie elk moment stand-by staat om naar Nederland te vliegen. Count your blessings, zeggen de Amerikanen zo mooi en dat is precies wat wij hier doen. 

Mooie herinneringen maken

Ik leef een leven dat ik nooit voor mogelijk had gehouden en waarvan ik elke dag nog een stukje meer geniet dan de dag ervoor. We wonen prachtig, DC is geweldig, we zijn hier happy en bijkomend voordeel, vergeleken met San Francisco, is dat het een stuk dichterbij Europa is en dus een stuk voordeliger vliegen. Niet alleen voor ons, maar ook voor onze gasten. We hebben hier in een jaar al meer mensen ontvangen dan mijn man in vier jaar San Francisco. En omdat we hier nu 2,5 keer zo groot wonen als in SF, kunnen onze familieleden en vrienden bij ons thuis logeren. En dat vind ik juist heel gezellig. Natuurlijk zijn er tijdens bezoekjes wel eens momenten waarop je denkt: nou, wanneer ga je weer weg? Maar ik denk dat dat niet meer dan normaal is als je elke dag op elkaars lip zit. Laat ik het zo zeggen: het weegt niet op tegen de momenten die we hier samen beleven en vooral de herinneringen die we samen maken. 

Wie ik wel mis? Mijn kapper…

Als ik heel eerlijk ben, en ik weet dat dit enorm oppervlakkig gaat klinken, mis ik mijn kapper in Amsterdam nog het meest. Tien jaar lang vertrouwde ik mijn haar en wenkbrauwen toe aan Niama Le Boudoir, gehuisvest in een prachtig straatje aan de rand van de Amsterdamse Jordaan, en haar geweldige meiden. Het eerste jaar dat ik in San Francisco woonde, plande ik mijn reizen naar Nederland zo in, dat ik ook nog even bij haar langs kon. Maar op een gegeven moment ging dat niet meer en moest ik op zoek naar een Amerikaanse Niama. Die zoektocht duurt inmiddels al 2,5 jaar en nog steeds heb ik haar (of hem) niet gevonden. Overal waar ik geweest ben was het eindresultaat ‘oké’, maar bij lange na niet zoals Niama en haar ‘glam squad’ het deden.

Voor mijn gevoel moet ik nu simpelweg genoegen nemen met minder, omdat de Amerikaanse Niama kennelijk niet bestaat. Wat ik toch wel gek vind in een stad met zoveel nationaliteiten en culturen, die dichtbij haar ‘fabulous’ Marokkaanse knip-, verf- en epileer technieken komen. Maar het zij zo. En terwijl ik dit tik, denk ik ook meteen: mens, doe jij eens even lekker normaal, er zijn veel belangrijkere dingen in de wereld. 

Dus als het missen van de beste hair & glam squad van Amsterdam je grootste probleem is, dan denk ik dat ik hier best wel, heel erg gelukkig ben 🙂

mm
Hi, mijn naam is Lisette, sinds juli 2018 woonachtig in Washington, DC. Hiervoor woonde ik een ruim jaar in San Francisco, nadat ik in 2017 vijf maanden na de ontmoeting met mijn (nu) man trouwde en acht maanden later vanuit Amsterdam emigreerde. Rescue dog Louie maakt onze familie compleet. Guilty pleasures: Britney Spears & Justin Bieber. Hartstochtelijk Ajax-fan.