Nepal is een land waar men allemaal samen leeft, ongeacht je geloof of afkomst. Maar de kleurverschillen zijn wel zichtbaar en dat gegeven gebruikt men hier zeker. Soms in je voordeel en soms in je nadeel. Ook ik speel wel eens mijn witte westerse kaart om uit een moeilijke situatie te komen.

Nepalezen willen zelf heel graag een witte huidskleur hebben. Ze noemen toeristen of buitenlandse mensen ook letterlijk “witten”. In Nepal betekent een witte huid, rijkdom en kennis. Want de mensen die geld hebben, hoeven immers niet de hele dag op het land te zwoegen en worden niet donkerder door de zon.  

Alle witte mensen zijn rijk

Vaak wordt er gedacht dat alle witte mensen rijk zijn. Zo zijn de meeste huizen extreem duur voor expats en gelden er andere entreeprijzen voor locals dan voor westerse mensen. Als ik ga shoppen zeggen shop owners tegenwoordig tegen mij: ‘ Dit is een goede prijs, jij krijgt de Nepalese prijs, niet de prijs voor buitenlanders’. Die prijs voor buitenlanders is namelijk anders, vaak drie keer hoger dan die voor de locals.

Aan de ene kant natuurlijk ook wel logisch want gemiddeld gezien zijn wij westerse mensen zeker rijker dan de Nepalezen. Maar aangezien ik local woon en ook een local salaris verdien, kan het ook wel eens storend zijn dat men er standaard vanuit gaat dat ik rijk ben. Gelukkig helpt het dat ik Nepalees praat en dan zijn de mensen automatisch aardiger tegen je. Ook qua kosten!

Maar als we bijvoorbeeld een taxi nodig hebben, zegt mijn (Nepalese) man altijd dat ik even op het hoekje moet wachten. Want als een taxi chauffeur een westerse ziet, schiet de prijs gelijk omhoog. Mijn man roept mij er dus pas bij als hij de prijs geregeld heeft.  

Wit zijn heeft hier voordelen

Je leert heel snel wanneer je al witte westerse voordeel uit een situatie kan halen. In mijn eerste jaar in Nepal ging ik fietsend naar mijn werk. Aangezien er nauwelijks verkeersregels zijn, had ik niet door dat ik een eenrichtingsweg insloeg. Maar omdat ik nog niet zo lang in Nepal was, had ik ook geen idee hoe ik anders kon fietsen. Ik wist maar één weg.

De verkeersagent bleef maar boos naar mij fluiten en kwam naar mij toe. Hij was woedend naar mij aan het wijzen dat ik deze weg niet in mocht. Prima, dacht ik, maar kan je me dan uitleggen hoe ik wel moet fietsen? De verkeersagent sprak echter geen Engels en ik express geen Nepalees waardoor hij zich geen raad wist. Uiteindelijk liet hij mij maar doorgaan en kreeg ik sindsdien elke dag een vriendelijke zwaai terwijl ik de verkeersregels overtrad. 

De Westerse kaart

Zelfs mijn man heeft een keer de westerse kaart gespeeld om uit een situatie te komen. We hadden als huwelijkscadeau een helikopter-rit naar de sneeuwtoppen gekregen van onze vrienden. Dat was altijd al een wens van mij geweest en ik was super blij met dit cadeau!
Mijn man was druk met bellen geweest om te zorgen dat we ons cadeau konden uitvoeren. Aangekomen op het vliegveld gaf de manager van de helikopter aan dat het misschien mogelijk was dat we konden gaan. Maar een paar seconden later konden we zeker gaan alleen was het niet mogelijk dat we samen in de helikopter zouden zitten maar zouden we wel samen op de berg zijn.

Aangezien er maar een paar maanden goed weer is om geweldig uitzicht te hebben op de bergen en wij ook niet meer vrij konden nemen, vonden we het prima om afzonderlijk te reizen. Het ging er immers toch om dat we samen op de berg zouden zijn! Ik mocht als eerst de lucht in en na een adembenemende rit, stond ik op de berg te wachten op mijn man.  De helikopter kwam er weer aan maar daar zat mijn man niet in. Weer ging en kwam de helikopter en weer zonder mijn man. Ondertussen begon ik al erg boos te worden. Wat een huwelijks-moment zo zonder mijn man!

Boze witte vrouw

Mijn man belde mij dat hij écht op de volgende vlucht zou zitten. Maar helaas, weer een belletje. ‘Kom maar naar beneden want het gaat niet lukken.’ Ik werd flink pissig. Als we hadden geweten dat we niet samen konden gaan dan waren we natuurlijk niet gegaan. Bovendien is het in mijn westerse ogen als je ja zegt ook echt ja!
Dus ik vloog terug en kwam boos de helikopter uit. Mijn man stapt op me af en zegt doe maar rustig de vlucht is gratis. Huh?!

Terwijl ik terug vloog was mijn man uitgevallen tegen de manager: ‘Mijn vrouw is westers en gaat het niet accepteren dat jij ja hebt gezegd en je uiteindelijk niet aan je woord houdt. En jij weet ook hoe westerse vrouwen zijn. Die houden zich niet in. Ga JIJ maar met haar dealen en de situatie oplossen’.  De manager was blijkbaar zo bang voor ‘the angry white wife‘ geworden, dat hij geen geld meer wilde vragen voor de rit…

Tot op de dag van vandaag gebruiken we de term angry white wife nog steeds, voor de lol en wanneer het zijn voordelen heeft….

mm
Namaste! Ik ben Maud en op mijn 23e verhuisd naar Nepal om samen met mijn Nepalees onze Stichting INSPIREnepal te runnen. Ik doe hier te veel verschillende dingen maar mijn passie is werken als muziektherapeut (special needs/brandwondenafdeling), mijn kennis delen met de locals en mijn stagiaires uit Nederland. Naast, appeltaarten bakken met onze special need meiden in onze eigen bakkerij.