Na ruim een jaar hard gewerkt te hebben in Nederland was ik toe aan vakantie. Ik kwam een jaar daarvoor vanuit de relaxte Zuid-Amerikaanse wereld terug in de hardwerkende, veeleisende Nederlandse maatschappij. En al is het heerlijk om weer te mogen bikkelen en ambitieus te mogen zij, het willen ontdekken van de wereld blijft prikkelen! En dus heb ik mijzelf een maand Nepal cadeau gegeven.

Waarom Nepal? Tja, geen idee. Ik wist eigenlijk helemaal niks over Nepal of wat er te doen was. En ik hou niet van bergbeklimmen en ook niet van toeristen. Mijn omgeving moest dan ook hard lachen dat juist ik een maand in Nepal ging rondtrekken. Maar ik heb ze mooi laten lachen en ben in mijn eentje op onderzoek uit gegaan!

Offers brengen en rijst eten met je handen

Wat Nepal namelijk ook zeker heeft is een ontzettend oude en bijzondere cultuur. Dit hangt samen met onder andere twee religies; het boeddhisme en het hindoeïsme. Want Nepal is het land waar Boeddha geboren is! Ik wilde meer over deze cultuur weten en ben op onderzoek uitgegaan.

Na een paar dagen in de hoofdstad Kathmandu, een crematie, een geboorte en veel tempels verder, nam ik de bus naar Pokhara. Hier verbleef ik een week bij een gezin met drie kinderen die leven volgens het hindoeïsme.

Het hindoeïsme heeft een ingewikkeld kastenstelsel. Dit gezin komt uit een middelste kaste en dit is bepalend voor hun leven. Ceremonies worden hier op afgesteld en er worden offers gebracht naar tempels of een speciaal ingerichte ruimte in hun woning.

Tijdens mijn verblijf werd ik uitgenodigd om de Shiva Ceremonie te fotograferen. Deze ceremonie wordt één maand lang, iedere maandag gevierd nadat de vrouwen 24 uur gevast hebben. Zij brengen op maandag, aan het einde van de dag, offers naar de tempel ten behoeve van de gezondheid van hun partner of aanstaande man.

De geuren en kleuren kwamen mij al van ver tegemoet. Wat een vreugde en blijdschap! Iedere ochtend werd er in huis een gebed gedaan in een speciaal daarvoor bestemde ruimte. De vrouwen legden verse bloemen neer en iedereen kreeg vervolgens een moment voor zichzelf. 

‘s Avonds heb ik gegeten bij een gezin uit een lage kaste. Samen aten we rijst met onze handen, zaten we op de grond en werd er flink gesmakt om mij heen. Het begon erg hard te regenen dus iedereen moest in actie komen om potjes en pannetjes te plaatsen om het water op te vangen. We hebben er hard om gelachen!

Trekken door het land van Boeddha

Vervolgens ben ik de bergen in gegaan om kennis te maken met het boeddhisme. Buiten de stad leven Tibetaanse vluchtelingen die al sinds 1950, toen China het huidige Tibet bezette en annexeerde naar Nepal zijn gevlucht. Terugkeren is voor velen geen optie en sinds 1991 mogen deze vluchtelingen officieel niet meer blijven. Velen zijn dus ook illegaal, ongeschoold en zitten in een lastige situatie. Tijdens mijn bezoek aan dit kamp heb ik de ceremonie voor de jonge monniken meegemaakt. Deze kinderen leren lezen, schrijven en de mensen die ik hier heb gesproken zijn afhankelijk van giften en donaties.

Het verschil tussen het boeddhisme en het hindoeïsme is groter dan ik dacht. Het hindoeïsme heeft een kastenstelsel en het boeddhisme heeft dat niet of in ieder geval veel minder. Daarnaast wordt het boeddhisme echt gezien als religie met een leider; Boeddha. Het hindoeïsme wordt gezien als een manier van leven en heeft geen concrete leider. Er zijn verschillende goden maar men ziet het hier niet als religie, aldus de familie Bilip uit Pokhara. Tempels zijn voor iedereen open, ongeacht religie of nationaliteit.

Naast al deze tempels is er één speciale plek in Nepal, ook wel het bedevaartsoord van de boeddhisten genoemd; Lumbini. In Lumbini vind je de geboorteplaats van Boeddha. Ik heb mijn rugzak weer ingepakt en afscheid genomen van Pokhara en alle lieve mensen daar. Vervolgens heb ik met de bus een eindeloze reis gemaakt richting het zuiden, dichtbij de grens met India.

Een park tussen de afvalbergen

Tussen veel armoede en ontzettend veel afval lag daar een mooi aangelegd park. Het contrast kan bijna niet groter zijn! Vrijwel ieder land vertegenwoordigt daar een tempel, er is de vlam van de vrede, een prachtig museum en natuurlijk de geboorteplek van Boeddha.
Bussen vol monniken komen hier op af en kunnen worden geheiligd in de tuin van deze tempel. Het is erg bijzonder om te zijn hoe mensen van overal ter wereld deze plek bezoeken.
Ik was vooral onder de indruk van het prachtige park en het feit dat er nog geen twintig meter verderop magere kindjes in het gras lagen te bedelen om een beetje voedsel.

Op dit moment zijn ze bezig om grote hotels te bouwen en er worden wegen aangelegd. Ik hoop werkelijk dat de lokale bevolking hier ook een graantje van meepikt. 

Teej, een feest speciaal voor vrouwen

Vervolgens ben ik doorgereisd naar de jungle, het Nationaal Park Chitwan. Hier verbleef ik opnieuw bij een Hindoestaans gezin uit een vrij hoge kaste. Toen ik daar verbleef vierden zij Teej. Dit feest komt na het Shiva feest en is bedoeld om de komst van het regenseizoen te vieren. Dit feest is alleen voor de vrouwen van een familie. Zij komen de eerste dag samen om te dansen, de tweede dag om te vasten en de derde dag brengen ze een offer om opnieuw te vragen voor gezondheid van hun familieleden en partner. 
Wat een feest! 

“Ze konden mij niet uitleggen waarom ze geen koe maar wel waterbuffel eten. Eigenlijk heeft het neefje van de koe het gewoon slecht getroffen…”

Wat mij opviel is dat het hindoeïsme heel erg vredig is. Het samenwerken, samen feest vieren. En dat de deur altijd open staat voor andere religies, dat vind ik een erg mooi gebaar. Dieren zijn zo goed als heilig. Al konden ze mij niet uitleggen waarom ze geen koe maar wel waterbuffel eten. Eigenlijk heeft het neefje van de koe het gewoon slecht getroffen…

We hebben hier vaak om gelachen en uiteindelijk kwam uit dat er stiekem ook wel eens koe wordt gegeten zolang de moeder of oma het maar niet ziet. Even proberen kan geen kwaad maar het vegetarische leven heeft de voorkeur. 

Ik heb met alle hindoe families ontzettend gelachen en veel goede gesprekken gevoerd. Wat vonden zij het leuk dat ik bij hun bleef eten en logeren. Ik heb zelden zulke gastvrije mensen ontmoet met zoveel humor en plezier in hun leven. Dat kan ook bijna niet anders met zoveel hindoe feestdagen en alle feestdagen van andere religies die ik probeerde mee te pakken! Ik weet een ding zeker na deze reis; hindoes houden van feesten en van het leven! 

mm
Hi, mijn naam is Jasmijn en ik ben na vier jaar Zuid-Amerika weer terug in Nederland. Ik heb in Uruguay gewoond en veel van Brazilie, Paraguay en Argentinie gezien. In Uruguay heb ik verschillende projecten opgezet. Ik ben altijd nieuwsgierig naar andere culturen en plekken in de wereld. Er valt nog zoveel te ontdekken!