September 2019, met een brok in mijn keel kijk ik naar buiten. Een paar zonnestralen proberen door het wolkendek te breken. De warmte voel ik niet, een lange broek en een dikke trui houden me warm… 

Ik voel het aan mezelf, het wordt weer zo’n dag. Zo’n dag waarop ik eigenlijk alleen maar onder een deken wil kruipen, en helemaal niks wil doen! Een dag waarop ik verdrietig ben, met rot voel, leeg en ontdaan. Zo’n dag waarop ik me besef dat ik last heb van heimwee of zoiets….

Zeven weken geleden vlogen we met een grote stapel koffers terug naar Nederland. 

Emotionele achtbaan

De weken ervoor waren al een grote rollercoaster! Halverwege mei 2019 kregen we te horen dat we na ruim 2,5 jaar Zuid Afrika achter ons moesten gaan laten! De vernieuwing van visums van twee van de drie kinderen leek niet te gaan lukken. Alle plannen, alle overwegingen, maakten uiteindelijk de beslissing terug te keren. Terugkeren naar Nederland. 

Na 2,5 jaar in het mooie Zuid Afrika doet dat pijn, heel veel pijn. Ondanks dat velen jaloers op ons zijn omdat we dat kunnen, voelde het voor ons niet fijn! Zuid Afrika is en was thuis! 

In een sneltreinvaart ging het, vanaf de dag dat er besloten was. 

Ondanks de weet dat de huizenmarkt in Zuid Afrika op dit moment ingestort is, hadden wij binnen een week een koper! En een serieuze koper! Al snel was er getekend, en konden we op zoek naar een huis in Nederland. Een huis in onze oude wijk, onze oude straat, en ook nog snel beschikbaar. Scholen van de kinderen, allemaal binnen een dag geregeld.

Container besteld, afscheidsfeest plannen, laatste dates met vrienden en vriendinnen, en toen was onze tijd op…

Eenmaal terug in Nederland gaat dan de rollercoaster door. We hadden tijdelijk een huis ter beschikking, en van daaruit konden we ons nieuwe huis opknappen. 2,5 week en dan zou de container er zijn. Deze 2,5 week was prima. Voelde een beetje als vakantie, je leeft uit een koffer, en ziet mensen weer voor het eerst sinds lange tijd. Je brengt een bezoekje aan vrienden, eet een keer hier, eet een keer daar, gezellig! En dan… staat er een container voor de deur, en lig je ‘s avonds in je eigen bed, in je nieuwe huis, in Nederland. Het besef is hard! Heftig, verdrietig, maar je moet door. De kinderen moeten bijna naar school, en voor hen blijf je sterk. 

Sterker dan je eigenlijk bent…

Weken geleden, de vakantie is voorbij. Ons leven begint. Manlief vertrekt ‘s morgens vroeg, en zit met een beetje geluk ‘s avonds aan tafel bij het eten. De kinderen vertrekken na het ontbijt op de fiets naar school, en komen ook rond etenstijd naar beneden als het huiswerk af is… Geshockeerd om wat er op school gebeurt, hoe mensen met elkaar praten, en hoe er gescholden en gepest word. Daar zijn we weer! 

Ik weet weer zo goed waarom we weg gegaan zijn! Binnen een week vallen de enveloppen weer in je brievenbus! Belastingdienst! We hadden een achterstand? En dan nu even met boetes en rente betalen aub! Het rijksvaccinatieprogramma of ik even wil doorgeven wat de kinderen aan vaccinaties gehad hebben. Onderwijsinspectie, volgens onze administratie heeft u één kind niet ingeschreven, “geef UW meterstanden door!”, en als klap op de vuurpijl of ik even een uitstrijkje wil gaan maken bij de huisarts want dat moet inmiddels ook wel eens gebeuren! 

Welkom terug! 

Wat zou ik iedereen in dit koude kikkerlandje graag eens een paar maanden laten zien en voelen hoe je ook kan leven! Dat niet alles moet! Dat je ook NEE mag en kan zeggen, en dat ondanks dat het best wel eens spannend is, het ook heerlijk is als niet alles al voor je uitgestippeld is! Leven, gewoon leven! 

Afgelopen zondag besluiten we een dag met zijn vijven de boel de boel te laten, en even rust en ruimte te zoeken! Op naar de hoge Veluwe! We hebben genoten, van de zon, van de ruimte en van alle andere mensen die hetzelfde goede idee hadden! Eerlijk is eerlijk, we hebben genoten! Nederland heeft mooie plekken, en ik denk dat het belangrijk is om dit soort plekken wat meer te bezoeken de komende tijd. Nog even snel voordat de herfst zijn intrede doet! Al is een herfstwandeling in het bos op een mooie dag misschien ook wel een goed idee! Met een dikke trui en warme schoenen… 

Of misschien wacht ik even tot het weer lente wordt…

Ik kruip weg onder mijn deken. Ik speel nog steeds een beetje verstoppertje. Alle mensen om ons heen die allemaal willen weten waarom we teruggekomen zijn. Mensen hebben allemaal een mening, en vinden dat ze dat in je gezicht moeten gooien. Iedereen vindt er wel iets van, en vinden dat ze dat ongenuanceerd met je moeten delen. 

Het was zeker gevaarlijk daar? Want op het nieuws… Was je niet bang, want ze verbranden daar mensen levend! 

Nee lieve allemaal! Het was niet gevaarlijk daar, en we waren ook niet bang! Daar leefden we ons leven, genoten van het leven, en natuurlijk gebeurde daar wel eens wat, maar hebben jullie hier in Nederland naar het nieuws gekeken? Ik word er diep triest van! 

Overal is iets! Niet alleen Zuid Afrika staat in de brand, maar ook Amerika, Europa, kijk eens naar het Midden Oosten, en Japan? 

De wereld staat in vuur en vlam! En iedereen zal zijn leven moeten leven daar waar hij of zij is! Moeten roeien met de riemen die we hebben, en genieten van hetgeen wat ons blij maakt. Iedereen op zijn eigen manier, en waar ter wereld je ook bent! 

Eruit halen wat erin zit

Ik word blij van de zon, mijn hele lichaam wordt daar blij van. Ik word blij van de ruimte, dat schept namelijk ook ruimte in je hoofd. Ik word blij van de natuur, en van de bush… Onvoorspelbaar, en bijzonder mooi! Ik word warm van de Afrikaanse spullen in ons huis, en kijk uit naar de dag dat we weer daar zijn. Tot die dag gaan we door met leven. En proberen we allemaal er uit te halen wat erin zit. Genieten we van de echte vriendschappen hier, en missen we ze daar. Het lukt me niet om het goed onder woorden te brengen.

Ik heb heimwee of zoiets…

mm
Ik ben Mirjam, wonend in Zuid Afrika. Samen met mijn man Paul, en onze 3 kids Zoë, Perrin en Maylin. We ruilden 2 jaar geleden ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. In 2001 brachten Paul en ik samen 8 weken door in dit bijzondere land. Toen wistten we al dat we ooit terug zouden keren... Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur. Mijn avontuur, als wereldwijf in Zuid Afrika.