Hé Leven, mag ik je wat vragen? Klopt het dat je, wanneer alles net lekker gaat, men het gevoel heeft alles onder controle te hebben, je dan expres het lot laat toeslaan? Zo van “bam! Dit verwachtte je niet hè? Je was niet op je hoede!”

Ik zal je uitleggen hoe ik functioneer, hoe ik jou, het Leven zie.
Want misschien vergis ik me wel. Heb ik je bij het verkeerde eind.
Elke dag is mijn doel namelijk om er wat van te maken.
Elke dag streef ik dat mijn kinderen goed gevoed de dag doorkomen, meerdere keren per dag lachen en lekker in hun vel bij de avond aankomen, zodat ze voldaan en schoon aan hun nachtrust kunnen beginnen. Onbekommerd kunnen dromen van je.

Straks gebeurt er wat…

Als het me lukt stuur ik sms-jes naar familie en vrienden om te laten merken dat ik aan ze denk en dat ik van ze hou. Want, Lief Leven, daar gaat het toch allemaal om? Liefhebben en liefgehad worden?
Ik weet dat er oorlogen zijn. Dat er mensen sterven van de honger.
Dat je niet eerlijk kan zijn. Ik voelde die misselijkmakende steek in mijn buik toen om half zes ‘s ochtends de telefoon ging en mijn man wit wegtrok.

Hij keek me aan en zei heel zachtjes dat zijn vader dood was.
Zomaar ineens. Terwijl je wist, Stom Leven, dat we net twee weken eerder op bezoek bij ze waren geweest. Je wist dat het de eerste keer was nadat ik ze in jaren niet had gezien. Omdat mensen nu eenmaal ruzie maken.
Je wist dat ik had gezegd tegen mijn man al met kerst dat we gewoon maar weer moesten gaan, het verleden achter ons laten, ‘’want’’ zei ik “ straks gebeurt er wat”.

Een trotse grootvader

Uren gekletst met hem op het strand. Hij was zo trots op de kleinkinderen.
En ondanks wat er allemaal was gezegd voorheen hadden we het goed gedaan als ouders vond hij. ‘’Kijk naar ze’’, zei hij terwijl ze in zee speelden, ‘’Ze zijn prachtig’’. Ik was ontroerd en zei dat we altijd hebben gedaan wat volgens ons juist voelde. Maar dat we het ook niet altijd wisten. Dingen anders doen betekent niet verkeerd doen. Het betekent gewoon dat er meerdere manieren zijn waarop je mooie dingen kunt bereiken.

Dus, Gemeen Leven, zitten we daar in de kerk te huilen. Troost ik de kinderen want een van hun opa’s is dood. Troost ik mijn man want zijn vader is dood. Troost ik mijn schoonmoeder want haar man is dood.
Word ik getroost want mijn schoonvader is dood.

Einde oefening

Ben je eigenlijk gewoon een oefening al die jaren lang, zodat we ons kunnen klaarmaken voor dit soort momenten? Of is het een herinnering om te zeggen: ‘’Hé jongens, vergeet niet te genieten want je bent niet onsterfelijk’’.

Of zoiets. We sterven allemaal. Vroeg of laat. Liever laat dan vroeg.
En dan zo efficiënt mogelijk. Geen lange sterfbedden als het even kan.

En dan moeten we je weer oppakken. Doorgaan. Want je gaat letterlijk door, Leven. Er is bijna geen tijd om te rouwen. We krijgen drie vrije dagen en dan moet je weer door. De malle molen van de wereld gaat door en je moet mee. Alsof er niets aan de hand is. Onbekommerd dromen heeft plaatsgemaakt voor slapeloze nachten waarin mijn armen het schokkende en ontroostbare lichaam van mijn lief vasthouden.

Intens verdriet om intens lief te hebben

Je wist dat het de afgelopen jaren moeilijk was tussen ons.
Dat er momenten zijn geweest dat we zeiden dat het geen zin meer had nog te proberen er wat van te maken. Wat dacht je Leven? Dit hadden ze nodig om weer samen te komen? Om sterk en als een eenheid hieruit te komen?
Is er intens verdriet nodig om intense liefde te laten voelen?

Bianca Lamour - Frankrijk
Bonjour, je m'appelle Bianca. Ik woon al bijna 15 jaar in Frankrijk met mijn fransman en we hebben 2 kinderen, Jules en Fien van 13 en 8. Ik ben 2e jaars studente psychologie aan de universiteit van Aix-en-Provence (op mijn 40e!) en daarnaast werk ik als vertaalster. Verschillen in cultuur en opvoeding zijn binnen Europa groter dan ik dacht.