Daar zit ik dan op een zonnige donderdagochtend. Jarig te wezen in een nieuw land. Nu ben ik wel gewend dat mijn verjaardag verbonden is met ‘een nieuw begin’; voor het eerst naar school op de dag dat ik vier werd (niet uniek, ik weet het, maar toch maakte het op mij grote indruk), ook mijn eerste middelbare schooldag viel op mijn verjaardag en zelfs de eerste dag van mijn eerste echte baan!

Mijn verjaardag is vaak de eerste of tweede schooldag en daarmee onlosmakelijk verbonden met het feit dat de lange, lome zomer voorbij is en het ‘gewone’ leven weer begint. 

Jarig op afstand

Dit jaar echter, neem ik ‘een nieuw begin’ wel heel letterlijk. We zijn net aangekomen in een nieuw land; in een tijdelijk appartement, de stad nog niet ontdekt en nog geen nieuwe vrienden hier. Vanochtend ben ik toegezongen door man en zonen, de oudste met een slaperig hoofd via FaceTime, en de felicitaties stromen inmiddels binnen vanuit alle windstreken. Wat heb ik toch veel leuke, lieve, attente mensen in mijn leven. Daar ben ik heel dankbaar voor. Op deze dag zou ik ze niet alleen in mijn leven willen, maar hier bij mij om samen met mij mijn verjaardag en het leven te vieren.

Met mijn ziel onder mijn arm op zoek naar taart

Maar zij zijn elders en ik ben hier; dat is helaas de keerzijde van het expatleven. Ik voel me een beetje melancholisch, loop met mijn ziel onder de arm onder de slingers door. Ter plekke besluit ik dat ik niet bij de pakken ga neerzitten. De zon schijnt, ik spring zo meteen op mijn fiets en ga de buurt verkennen.

Ik heb gegoogled welk tentje de ‘best cakes in town’ heeft en daar heb ik vanmiddag afgesproken met een vriendin die ik nog uit Tokio ken. De uitdrukking is niet voor niets ‘het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen’. Ik denk dat als ik weer eens in Nederland ben ik een verlaat verjaardagsfeestje ga houden met iedereen die me dierbaar is. Gewoon, omdat het kan.

Amanda Rooden - Zweden/Japan
Hej, ik ben Amanda en ik woon sinds begin 2018 met mijn man en jongste zoon in hartje Tokio. Onze oudste zoon studeert in Rotterdam. Ik heb mijn baan als HR-manager opgezegd om me in een totaal andere cultuur onder te dompelen. Dat bleek een goede keuze en ik geniet volop van mijn leven in Japan. Via De Wereldwijven laat ik jullie graag meegenieten!