Inmiddels heb ik in heel wat landen in een taxi, of iets vergelijkbaars, gezeten. De riksjas in India die je, met gevaar voor eigen leven, door het chaotische verkeer naar je bestemming brengen, de tuk-tuks in Maleisië, de jeepney in de Filippijnen en ook in ons eigen kikkerlandje, met een meestal wat knorrige taxichauffeur.

Maar de taxi’s in Japan zijn met niets te vergelijken. Er zijn er duizenden die continu door de stad rijden, van moderne auto’s tot exemplaren uit een ver verleden in het mintgroen of oranje; allemaal in onberispelijke staat, netjes gewassen, de zitting en rugleuningen voorzien van een smetteloze witte kanten hoes. De taxichauffeur heeft een uniform en witte handschoenen aan, en snelt naar buiten om je bagage in de achterbak te doen.

Blijf van de deur af!

Als je gebruik wilt maken van een taxi in Tokio is het handig om van een aantal dingen op de hoogte te zijn. De belangrijkste is: blijf van de deur af, deze gaat namelijk automatisch open. De meeste toeristen gaan hier de eerste keer mee de mist in, tot irritatie van de chauffeur.

Vervolgens vlei je jezelf op de kanten achterbank, wens je de man (in al mijn taxiritjes heb ik slechts één keer een vrouwelijke chauffeur getroffen) afhankelijk van het tijdstip een ohayo gozaimasu (goedemorgen), konnichi wa (goedendag) of konban wa (goedenavond). Dan komt de uitdaging om uit te leggen waar je naar toe wilt want de meeste taxichauffeurs spreken (vrijwel) geen Engels. Meestal betekent dit dat je het adres opzoekt op je telefoon of op Google Maps en het laat zien. Vaak gaat het dan wel goed, maar soms begrijpt de chauffeur het dan toch niet of kan hij het Engels op de telefoon niet lezen. Voor de zekerheid heb ik daarom altijd een kaartje bij me met mijn huisadres in het Japans. 

English available?

Inmiddels rijdt er een aantal foreigner friendly taxi’s die English available op het raam hebben staan. In de praktijk betekent dit dat er een kaart in de auto aanwezig is met pictogrammen die je kunt aanwijzen. Niet alle taxichauffeurs hebben graag een buitenlander in hun taxi; ze vinden het ongemakkelijk dat er een taalbarrière is. Er zijn taxi’s genoeg, dus dat is meestal niet zo’n probleem; er is er altijd wel eentje die stopt. Bij regen is dat echter een ander verhaal. De vraag naar taxi’s is dan zo groot dat je als niet-Japanner vaak vele taxi’s aan je voorbij ziet rijden voordat er eentje voor je stopt. 

Alle taxi’s rijden op de meter dus geen onderhandelingen over de prijs, niet het gevoel dat je een oor wordt aangenaaid, geen discussies aan het eind…. heerlijk. Het fijnst is nog wel dat een fooi niet nodig is, zonder dat er daardoor op de service wordt ingeboet, want die is altijd uitstekend. De Japanse taxichauffeur vindt het zelfs vaak beledigend om een fooi te krijgen, alsof hij zonder fooi niet zijn uiterste best zou doen.

Bloemetjes en bijtjes

Mijn leukste en meest memorabele Japanse taxi-ervaring was die keer dat de taxichauffeur echt zijn uiterste best had gedaan om van de taxirit een belevenis te maken.  Een luchtbevochtiger voorzag de auto van een heerlijke bloemengeur, er stond een klein vaasje met bloemen voor bij het dashboard en tussen de voorstoelen, waar normaal het schaaltje voor het geld staat, stond nu een klein dienblaadje met rozendessin. Nadat ik het adres had opgegeven zette hij een muziekje aan, Stevie Wonder zong zachtjes ‘Isn’t she lovely’. Telkens glimlachte de chauffeur me vriendelijk toe via de achteruitkijkspiegel. Als volgende nummer klonk ‘I just called to say I love you’ uit de speakers.

Tegen die tijd begon ik het een beetje ongemakkelijk te vinden en toen hij onder zijn stoel reikte nam mijn bezorgdheid toe. Totaal onnodig zo bleek, want de man haalde een zak met zuurtjes tevoorschijn. ‘Candy?’ vroeg hij vriendelijk. ‘Yes please’, en zo zoefde ik, sabbelend op een sinaasappelzuurtje, naar mijn bestemming. Bij aankomst rekende ik af, waarna ik mijn wisselgeld in een plastic druk- en sluitzakje kreeg mét persoonlijke boodschap erop. In het Japans natuurlijk. We hebben nog geprobeerd met Google Translate uit te vinden wat er stond, maar helaas…

Zintuigen op scherp

De Japanse taxi’s zijn een feestje voor de passagier, maar voor de andere automobilisten en fietsers zijn ze een ware ramp. De taxichauffeurs stoppen op de meest vreemde plekken om passagiers in en uit te laten. Op een zebrapad, midden op een kruising, met drie naast elkaar, om vervolgens zonder te kijken die automatische deur open te gooien. Kortom, als medeweggebruiker springen je zintuigen op scherp zodra je een taxi spot. Eigenlijk continu dus!

Amanda Rooden - Zweden/Japan
Hej, ik ben Amanda en ik woon sinds begin 2018 met mijn man en jongste zoon in hartje Tokio. Onze oudste zoon studeert in Rotterdam. Ik heb mijn baan als HR-manager opgezegd om me in een totaal andere cultuur onder te dompelen. Dat bleek een goede keuze en ik geniet volop van mijn leven in Japan. Via De Wereldwijven laat ik jullie graag meegenieten!