De dag voordat we vertrokken naar Amerika zaten we bij de GGD. We hadden de lijst bij ons met vereiste inentingen per schooljaar in de staat Maryland. Met de arts probeerden we de boel te ontcijferen. Het was een drama. Andere cocktails van vaccins en sterktes….

De arts raakte volledig het overzicht kwijt. De sfeer werd er niet beter op. Uiteindelijk greep mijn man in en besloten we dat de kinderen respectievelijk 2, 3 en 4 inentingen zouden krijgen. De rekening was hoog. Maar lang niet zo hoog als die in Amerika zou zijn geweest. We betaalden zonder schroom. Klaar.

Niet dus. 

Aangekomen in Amerika bleek er nog een gezondheidsonderzoek van een arts nodig te zijn. Een brief van de tandarts. En opnieuw een paar vaccinaties. Anders dan in Nederland zijn hier de vaccinaties niet gesubsidieerd door de overheid. Als je dan ook nog eens in Europa bent verzekerd zoals wij, betekent dat dat we alles eerst zelf moeten voorschieten. 

The schoolnurse

Als ik denk alles voldaan te hebben lever ik opgelucht de papierwinkel in bij de schoolnurse, de verpleegster die elke school verplicht heeft om kinderen met kwaaltjes te verzorgen. Er staan twee bedden klaar waar ze op mogen liggen indien nodig totdat de ouders (of au pair) het kind ophaalt. Deze schoolverpleegster houdt ook de verplichte inentingen in de gaten. En medicijnen die de kinderen moeten slikken, moeten bij haar worden ingeleverd. Ook al is het Azaron voor een muggenbult. Onze schoolzuster is een flamboyante vrouw van Marokkaanse komaf die altijd een kleurige hoed en dito kleding draagt. Alsof ze zo bij Prinsjesdag is weggelopen. 

Dat mijn dochter als snel de voordelen door heeft blijkt als ik na een paar dagen de verpleegster aan de lijn krijg: “Wist u dat uw dochter elke dag bij mij komt? Soms klaagt ze over buikpijn, soms zegt ze last van haar hoofd te hebben. Volgens mij is er niks aan de hand, ze mag even op het bed liggen (!) en dan laat ik haar meestal terug gaan naar de klas. Het leek haar goed dat ik het even wist. Even deze unieke aandacht in zo’n nieuwe wereld heeft op mijn jongste dochter een magische aantrekkingskracht. Ik beloof de nurse het te bespreken met haar.

De rekening

De gezondheidszorg is hier ingewikkeld voor een buitenstaander. Wat zijn de regels? Waar moet je waarvoor heen? Zo moest ik ‘lid’ worden van mijn huisarts, voordat ik überhaupt op consult kon komen. Zo tikte ik toch weer 135 dollar af. Vervolgens kom je eerst bij de nurse practitioner en heb je grote kans dat je de dokter helemaal niet te zien krijgt. Verzekeraars zitten vaak in dezelfde organisatie met de huisartsen en de specialisten uit het ziekenhuis. De klant betaalt daarvan uiteindelijk de rekening. 

En die is best hoog. Een Nederlander die een fietsongeluk had gehad – auto doorgereden – betaalde na de vergoeding van de kosten door de verzekeraar alsnog ruim 2000 dollar. Ik hoorde van een vrouw die een te vroeggeboren tweeling kreeg die in de couveuse moest blijven. Ze moest de kosten eerst zelf voorschieten en dat liep al snel op tot honderdduizenden dollars. Na lang aandringen is de werkgever garant gaan staan.

Het totale kostenplaatje kwam boven de miljoen. 

Is dat duur? Geen idee. In Nederland worden de plaatjes van de kosten grotendeels bij ons weggehouden. Hier krijg je de rekening gewoon te zien. Maar je moet het wel kunnen betalen. Er zijn wel vangnetten voor ouderen en arme mensen. Medicare en Medicaid. Obama heeft geprobeerd met de Affordable Care Act ook wel Obamacare genoemd de groep die onder Medicaid zou vallen te vergroten. Maar dat is nog niet gelukt. 

Of ik wilde doneren

De voorwaarden verschillen per staat. Veel van de kosten, met name ook in de sfeer van medicijnen worden niet vergoed. En dan kan het snel van kwaad tot erger gaan. Ik kreeg onlangs een mail van de ouderraad of we geld wilden doneren aan een medewerker van de naschoolse opvang. Zij had in april te horen gekregen dat ze kanker had en was met behandelingen gestart. Inmiddels liepen de kosten zo hoog op dat ze haar auto had moeten verkopen (wat doe je hier in godsnaam zonder auto?) en diep in de schulden dreigde te zakken. Daarbij komt dat men hier ook geen officiële regeling voor ziekteverlof kent. Als je je baan wilt houden, zal je iemand moeten betalen die het tijdelijk voor je waarneemt. Ik heb geld overgemaakt. 

Alsnog weer prikken

Gelukkig heb ik hier nog geen grote issues gehad. Mijn dochter kwam onlangs weer met een brief van de schoolverpleegster. De inhoud is onverbiddelijk. Kortgezegd: als ik niet zorg dat morgen aan alle verplichte inentingen voldaan is, dan mogen de kinderen niet meer naar school. Diepe zucht… Een nieuw jaar vraagt nieuwe inentingen, je moet het maar weten. Een snel bezoek aan de arts zorgt dat het zover gelukkig niet hoeft te komen. En de kinderen mogen weer naar school. So far, so good

LEES OOK: BORSTKANKER IN TEXAS? DAT MOET JE WEL KUNNEN BETALEN.

Mirjam Sterk - VS
Hiello, mijn naam is Mirjam Sterk. Sinds Kerst 2017 woon ik met man en drie kinderen vlak bij Washington DC. Na een leven in de politiek ben ik nu expat. Over mijn belevenissen in het land van Trump houd ik een blog bij en schrijf ik artikelen.