Ik reisde vorige week met mijn man voor werk van Colombia naar de Verenigde Staten en het leek er even op dat ik je op kon zoeken, maar de reis ging naar Washington, Baltimore en Philadelphia. Wel een interessant stukje van de Verenigde Staten!

Net als in de film! 

Het eerste wat me opvalt als we aanvliegen is hoe groen het is. Heel veel bomen, met hier en daar een weg. Dichterbij de stad komen we langs de onvermijdelijke suburbs. Bijna tegelijkertijd beginnen we te zingen. ‘little boxes on the hill side, little boxes made of ticky tacky‘, wat we allebei kennen van Weeds, een serie. Het blijkt eenmaal geland niet het enige te zijn wat bekend voelt van TV. We zien verder namelijk watertorens met de naam van high schools erop en verder zien we overal Amerikaanse vlaggen. 

Make America Great Again? 

Zodra we het vliegveld uitlopen worden we opgewacht door een eindeloze rij rolstoelen. Ik vraag me af of er werkelijk zo veel mensen slecht ter been zijn. Maar wat nog meer opvalt is dat het uitsluitend buitenlanders zijn die de rolstoelen duwen. Ik hoor verschillende talen, maar Engels is er niet een van. En ik zie verschillende huidskleuren, maar wit is er niet een van. Als ik de weg vraag krijg ik in heel gebroken Engels antwoord. Het is voor mij geen probleem (waarom zou het?) maar des te cynischer vind ik dat de T-shirts met Trump’s slogan ‘Make America Great Again‘ op het vliegveld te koop zijn. 

Eerste indruk Amerika

Het beleid van Trump komt ook ter discussie als we aanschuiven voor een heerlijk diner bij de neef van mijn man. Hij woont al jaren in Washington en is getrouwd met een zwarte Amerikaanse vrouw. Ze vertellen ons hoe racisme nog ongekend aanwezig is in everyday life.

Ze waren laatst op bezoek bij een collega, in een gated community waar zwarte mensen tot 15 jaar geleden geen huis mochten kopen. Een mixed race koppel zijn, is hun omgeving nog altijd een uitzondering. Verder vertellen ze dat zij denken dat Amerika volledig op z’n gat zou liggen als de Hispanics hun werk stil zouden leggen. Die doen vooral het uitvoerende werk. Het is interessant en tegelijkertijd behoorlijk shocking om deze verhalen te horen. Hoe ervaar jij dat Ingeborg? 

90 dollar voor een vuile badkamer

Het werk bracht ons naar Baltimore. Er was precies toen wij er waren van alles te doen en we konden geen normale hotelkamer meer krijgen en belandden in een motel. Ingeborg, jij had me al gewaarschuwd dat het wel eens een beleving kon worden. You were so right! In de eerste kamer was het bed keurig opgemaakt, maar de hele badkamer nog een bende. Dat doet je toch afvragen hoe schoon het allemaal is. We kregen een nieuwe kamer en vluchtten vervolgens snel naar een restaurant. Voor het ´hotel´ moeten we toch nog 90 dollar betalen. Wat is Amerika duur als je relaxed wil leven! Een heel verschil met wat we gewend zijn in Colombia, waar we wonen en wat ook niet eens echt goedkoop is, maar voor 90 dollar heb ik hier zeker geen vuile badkamer aan de rand van een industriegebied. 

Dit valt ons meerdere keren op. En hoewel we het financieel heel goed hebben, besluiten we per terras of restaurant vooraf te bepalen hoeveel we uit willen geven. Als we met dezelfde relaxte houding als in Colombia bestellen zijn we voor een simpel ontbijt zomaar 60 dollar verder.

Aangezien we in de vers fruit sector werken, stond ook een bezoek aan de supermarkten op het programma. We bezochten een Walmart en een Whole Foods. We zijn blij met de prijzen die we voor vers fruit zien, want hiervoor kunnen wij ons fruit wel verkopen. Maar tegelijkertijd snappen we niet hoe vers en gezond eten redelijk duur is, zeker als je het afzet tegen de prijzen voor fast food. Hoe meer we in deze korte tijd zien, hoe meer we begrijpen dat Amerika een serieus obesitas probleem heeft. 

Capitol Hill VS

En dan de hoofdstad 

Als we uit Philadelphia wegrijden, waar we echt maar een paar uur geweest zijn, probeer ik nog even ‘subtiel’ op de kaart te wijzen dat New York nu ongeveer net zo ver weg is als Washington. Ik zie mezelf namelijk eerder op Times Square dan bij een of andere memorial, maar het wordt wel erg heen en weer rijden en we toeren toch weer richting the capitol.

Wat een leuke plek! We zitten in een hotel op loopafstand van het Witte Huis. Van wat ik op Instagram zie moeten mensen die een goede foto met het Witte Huis willen, ongeveer professionele fotografen zijn. Wij treffen een hek in renovatie, eindeloos veel politie en nog meer hekken. Op de kaart zien we eindeloos veel war memorials tussen het witte huis en het Lincon Memorial wat we ook willen zien. We nemen ons voor eraan voorbij te gaan, maar dat kan bijna niet. Het pad loopt er gewoon langs. 

Mariniers, Vietnam vets, actieve militairen, ongeveer alles wat met het leger te maken heeft komen we tegen op onze route. Allemaal met t-shirt en pet van hun veteranenorganisatie. Toen ik ertussen liep, snapte ik spontaan waarom Amerikanen het idee hebben dat ze the greatest nation zijn. Wat een militair geweld. Zelfs ik, toch redelijk pacifist en niet zo van militair vertoon, krijg een soort yeah-gevoel. 

Verder krijg ik het gevoel dat iedereen die in dit deel van Washington woont fit, enorm gezond en rijk is. We zien talloze mensen hardlopen in het park, we zien eigenlijk geen bijzonder dikke Amerikanen (sorry, vooroordeeltje). Op een huwelijk wat ergens buiten voltrokken wordt, zijn alleen maar knappe mensen te gast, en iedereen die thuis lijkt te horen in dit stukje van de stad is keurig gekleed. We weten dat het iets buiten dit deel van Washington armer is, maar zelfs als we een stukje gaan rijden om ook dat te zien, vinden we het niet direct. 

Hij is belangrijker

Aan het einde van de dag lopen we door. Ik wil heel graag naar het de Martin Luther King Memorial. Daarnaast ligt de Roosevelt Memorial en we moeten de weg vragen aan drie vrijwilligers (wit, man, rond de 50) die de weg wijzen aan toeristen. Zonder problemen zegt een van hen I would go to Roosevelt, he was way more important. Voordat ik het weet flap ik eruit For whom? Een van hen lacht en zegt For whom, that’s a good one. De andere twee halen hun schouders op. Het is vast niet bewust of misschien begrijp ik het verkeerd, maar het riekt toch een beetje naar een wij-zijn-beter-gevoel. We kiezen overigens niet, en bezoeken beide monumenten die we allebei op hun eigen manier, bijzonder de moeite waard vinden. 

African American History Museum

Deze quote hangt aan de muur bij het Museum for African American History and Culture. Ik ben überhaupt onder de indruk van de musea hier. Toegang is gratis en de collecties zijn interessant. Het is de enige plek in Washington waar ik een gemengd publiek zie. Oud en jong, van allerlei huidskleuren en met ogenschijnlijk allemaal het doel om te leren van de geschiedenis. Het is er bijzonder druk en regelmatig hoor ik That’s right of Amen of I didn’t know this om me heen. Het is onze laatste activiteit in Washington maar het is, al is het maar heel even, prettig om onderdeel te zijn van deze mooie mix mensen. Bovendien, het stemt me hoopvoller voor de toekomst van dit interessante land, dan de T shirtjes die ons begroetten bij aankomst. 

LEES HIER HET ANTWOORD VAN INGEBORG OP DE BRIEF VAN FLOOR

Floor Veer - Colombia
Hola! Ik ben Floor Veer en woon sinds 2011 in Colombia. Samen met mijn man heb ik een exportbedrijf van biologisch fruit. Daarnaast ben ik lokale vertegenwoordiger voor PUM en heb ik een eigen tekstbureau . Colombia is een heel mooi, maar vaak ook spannend land, met behoorlijk wat corruptie en inkomensongelijkheid. Welke impact dat heeft op vrouwen en meisjes, zet ik graag voor de Wereldwijven op papier!