Ruim anderhalf jaar geleden toen onze grote verhuizing naar Zweden voor de deur stond, moesten er keuzes gemaakt worden, materiële keuzes welteverstaan. Wat gaat er mee en wat proberen we te verkopen of geven we weg. Eén van de dingen die ik weg heb gegeven is een heerlijke bureaustoel en wie had ooit kunnen denken dat dit resulteerde in een bijzondere ontmoeting met een geweldige vrouw!

Daar staat die dan in de advertentie, mijn heerlijke bureaustoel die me heel wat uurtjes relaxed achter de laptop heeft laten zitten, maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles meenemen en wat is het toch ook fijn om er iemand anders blij mee te maken. Uit de vele reacties heb ik een keuze gemaakt. Was het instinctief of gewoon geluk maar de dame in kwestie rijdt de oprit op om de stoel op te halen en we raken aan de praat. Het klikte zo goed, we hadden daar wel tot kerst kunnen blijven kletsen. We beloofden elkaar te gaan volgen op Facebook en zo gezegd zo gedaan.

Hier moest ik wat mee

Wat ik daar voorbij zag komen raakte me, deze dame heeft duidelijk een moeilijke tijd achter de rug maar wat staat zij positief in het leven. Ze inspireert me door haar inbreng. Ik word er vrolijk van en had het idee dat ik hier iets mee moest, omdat ze voor velen een inspiratiebron kan zijn. Ik heb mijn idee om mijn volgende Wereldwijven artikel samen met haar te schrijven voorgelegd en het werd vol enthousiasme ontvangen. De dame in kwestie heet Heidi Claassen en hier is haar verhaal.

Heidi’s verhaal

Ze vertelde mij: “Mijn zoon was één jaar oud toen ik met hem op mijn arm weg ben gegaan bij zijn vader. Wat volgde waren enkele tumultueuze jaren van knokken voor ons bestaan, verwerken van trauma en het opbouwen van een leven met zijn tweetjes. Een weg die niet gemakkelijk was, maar een mens is wel creatief, sterker en in mijn geval dankbaar voor wat ik had. Op een zonnige dag in september fietsten mijn zoon en ik naar huis na een voetbal training. De zon straalde en na die jaren van hard werken en groeien lachte het leven ons toe. We fietsten snel en waren gezellig aan het kletsen toen ik uit het niets overvallen werd door een muur van oorverdovend motorgeluid, metaal op metaal, krakend plastic en piepende remmen. Een paar seconden daarvoor zat ik op de fiets, nu lag ik klem onder een auto, mijn fiets in mijn lijf gedrukt en hoorde ik een kind huilen. Mijn zoon!”

In een rush van adrenaline

Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik heb mezelf onder de auto uit getrokken om naar hem toe te kunnen gaan. Hij was gelukkig niet onder de auto terecht gekomen en had alleen een kapotte knie en schaafwond aan zijn arm. Toen ik hem stond te troosten raakten omstanders in paniek, want dat ik daar stond was onmogelijk na wat zij hadden zien gebeuren. Later in het ziekenhuis werd me verteld wat adrenaline in zo’n situatie met een mens doet.

Zelfs al heb je beide benen gebroken, een moeder gaat haar kind redden.

Ik ging pas onderuit toen mijn zwager, een ambulancechauffeur, er was. De bestuurster van de auto was in slaap gevallen, had ons niet zien fietsen en trok me van achteren onder haar auto.

Die noodlottige dag is nu 13 jaar geleden en in het begin riep ik steeds hoeveel geluk we hadden gehad, niet wetende dat het ongeluk mijn leven voor altijd zou veranderen.

Fulltime revalideren

Het ongeluk heeft een whiplash veroorzaakt en in mijn vergroeide onderrug kwam een zenuw klem te zitten die niet met een operatie te verhelpen is. Ook heeft het fibromyalgie naar boven gebracht, bij sommigen bekend als ‘weke delen reuma’.

De combinatie van veel en snel hoofdpijn, migraines, de constante zenuwpijn en de gewrichtspijnen van de fibromyalgie, maakte dat ik constant uitgeput en snel overbelast was. Vastberaden om er bovenop te komen ben ik gaan revalideren. Artsen zeiden dat ik nooit zonder pijn zou zijn,  zou moeten accepteren dat ik beperkt was en het een plek moest  geven.

Ruim tien jaar lang ging ik wekelijks revalideren, gebruikte de medicatie die voorgeschreven werd, bezocht therapeuten, reguliere en alternatieve artsen, ging mediteren, op yoga en nog veel meer. Heb in het alternatieve circuit de meest uiteenlopende dingen geprobeerd in binnen- en buitenland. Ben mijn voeding gaan aanpassen, gezond gaan leven, bewerkt voedsel gaan vermijden en een scala aan gespecialiseerde supplementen gaan gebruiken. Toch leverde ik elk jaar weer een stukje in, kostte alles me te veel pijn en energie, waardoor ik op een gegeven moment nergens meer kwam.

Mijn wereld werd kleiner en kleiner.

Mijn immuunsysteem was zo slecht dat ik vaak tien weken nodig had om te herstellen van een virus. Toen mijn lijf dat niet meer aan kon kreeg ik spasmes in armen en benen. Wat uiteindelijk resulteerde in een aanval waarvan ze dachten dat het een hersentumor of infarct was en ik met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar het was mijn slechte immuunsysteem en mijn overbelaste centrale zenuwstelsel. Ik vrat pijnstillers en toen ik in het Radboud ziekenhuis om sterkere pijnstillers vroeg kreeg ik te horen dat dit onmogelijk was.

Een stap hoger in pijnmedicatie was alleen voor mensen die terminaal zijn, of in geval van kortdurig trauma. Langdurige medicatie zou mijn organen afbreken en nog meer kapot maken. Bovendien is bekend dat pijnstillers nauwelijks vat hebben op mensen met fibromyalgie. Die zomer na mijn laatste ziekenhuisopname was mijn geheugen zo slecht, dat ik niet meer uit mijn woorden kwam, geen auto kon rijden en hele stukken van de dag kwijt was. Al tien jaar had ik stukje bij beetje fysiek in moeten leveren, nu was ik ook nog mijn scherpe geest kwijt en ik wist natuurlijk niet of dat terug zou komen.

Dat was voor mij wel echt rock bottom, de vechtlust die me in het verleden er bovenop had gekregen was weg, voor mij hoefde het niet meer…

Mijn zoon en de partner die ik kort na het ongeluk had leren kennen waren de reden om door te gaan, al wist ik toen nog niet hoe.

Komt het dan toch nog goed met me?!

Toen stuurde iemand mij een berichtje via Facebook Messenger

“Heidi, ik moet weer aan jou denken! Er wordt hier iets nieuws geïntroduceerd wat jou kan helpen!” Een jaar eerder had ze me al geschreven, met de mededeling dat ze iets had wat me zou kunnen helpen. Een nieuw ontwikkelde categorie van op zaden gebaseerde voedingssupplementen. Ik heb de eerste keer niet eens gereageerd. Jarenlang had ik de meest uiteenlopende dingen geprobeerd en gespecialiseerde voedingssupplementen waren daar zeker onderdeel van. Mijn zoektocht naar verbetering had me veel teleurstelling, tijd en geld gekost en ik was er klaar mee. Toeval of niet, juist toen het zo slecht ging stuurde ze mij dus weer een berichtje. En ik dacht, ‘Fuck it, kom maar op met dat spul!’

Vijf weken lang had ik koorts/verhoging en lag ik om 19u al in bed. Sliep wel voor het eerst in jaren als een roos, alsof mijn lichaam alle gemiste slaap in wilde halen.

Gaandeweg voelde ik ‘s middags al een vorm van energie die ik niet kende, dus zette ik door. Dit was het allereerste middel waarvan ik voelde dat er in mijn lijf gewerkt werd! Toen het omslagpunt kwam kon ik bijna niet geloven wat er met me gebeurde. Na jaren van uitputting en pijn had ik ineens meer energie en minder pijn! En het effect was niet tijdelijk, nog steeds heb ik meer energie, minder pijn, herstel ik sneller na inspanning, heb ik meer focus, helderheid, ben minder snel ziek en gebruik overdag geen pijnstillers en andere medicatie meer. Je mag het bijna een wonder noemen.

“Until you spread your wings you have no idea how far you can fly!”

De toekomst lacht me weer toe

3 april 2017 werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis, de zomer die volgde was een van de zwaarste voor mij en op 3 april 2018, precies een jaar later, zat ik met mijn schoonzus in het vliegtuig. Op weg naar Amerika, waar we drie weken lang met een camper door negen staten zijn getrokken. Van Minneapolis tot aan San Francisco Californië, van wildkamperen in natuurparken, tot fietsen over de Golden Gate Bridge. Een waanzinnige reis die ik dacht nooit meer te kunnen maken… Stel je voor, naar de IKEA gaan was voor mij op het laatst al een onmogelijke taak. Nu genoot ik vol verwondering van elke dag en juist het rijden door het weidse landschap en woeste natuur kroop onder mijn huid en heelde mijn ziel…

Ik zal nooit 100% worden, dat kan niet, maar ik ben van 10% naar 80/85% gegaan en dat is meer dan dat ik ooit had kunnen dromen. Het voelt alsof ik een tweede kans heb gekregen, zo zie je maar het is nooit te laat, er komen altijd weer nieuwe kansen. Soms uit verrassende hoek! Ben een rijk mens dat weer kan reizen en de meest inspirerende mensen mag ontmoeten zoals Susan. Daarom is elke dag voor mij een cadeautje!

Heidi’s eerste woorden toen ik haar vroeg om dit artikel te schrijven waren:

“Als ik al maar één iemand kan helpen of inspireren dan is dat al fenomenaal.”

Wij hopen beiden dat er ergens op de wereld mensen zijn die positiviteit uit Heidi’s verhaal halen en lezen dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel, hoe donker het soms ook lijkt te zijn. Ik ben ontzettend blij en trots om een topper als haar in mijn leven te hebben!

Susan van Diesen - Zweden
Hej allihopa, mijn naam is Susan en begin 2018 werd de droom om in Zweden te wonen samen met vriendlief, de honden en paard werkelijkheid. We hebben ons drukke leven in Noord-Brabant verruild voor het leven op het platteland van Zuid-Zweden. Via De Wereldwijven wil ik jullie een kijkje geven in het Scandinavische leven, cultuur en natuur want het land heeft zoveel meer te bieden dan alleen Ikea en knäckebröd.