‘Schrijven is iets raars. Als je het leven niet aangaat, maar uit de weg gaat, heb je niets om over te schrijven. Terwijl het voelt alsof je nauwelijks leeft als je niet schrijft.’

Dit zei mijn lieve vriendin en schrijfster Bonnie Sallans tegen me, toen ze hoorde dat mijn eerste hond, heidewachtel Boef, door ouderdom was overleden. ‘Leven‘ is essentieel om tot authentieke artistieke ontwikkeling en expressie te komen’, zei ze.  Als ik aan mijn volgende thriller schrijf en van mijn laptop opkijk, staar ik in de ziel van moeder natuur. De oever van het meer voor ons huis is onder de vensterbank verdwenen, waardoor ik op het water kijk. Wat me doet denken aan de woonboten in Amsterdam. Maar hier ligt achter het water geen gracht met hoge panden, maar een dichtbegroeid naaldbos. Nergens zijn huizen. Nergens hangen elektriciteitsleidingen. Nergens is een spoor van de mensenwereld.

De zon komt op. Het is herfst, zodat ik tussen de altijd groene naaldbomen rode, bruine en gele bladerdeken van berken in een gouden gloed zie oplichten. Een zachte bries veroorzaakt rimpels op stroken water. Tussen die licht bewegende banen is het water glad als een spiegel.

Nieuwe inspiratie

Ik herinner mij dat ik in het ziekenhuis, onderuitgezakt op een stoel, zat te wachten tot mijn man terugkwam van een zoveelste operatie na een ernstig auto-ongeluk. Een langslopende arts stopte om een babbeltje te maken. Hij vroeg me wat ik deed in het dagelijks leven. Ik zei dat ik boeken schrijf. Wat voor boeken, vroeg hij. Romans en thrillers, zei ik. Oh, zei hij, dan doe je nu een hoop nieuwe inspiratie op.

Voor een moment schuurde zijn opmerking, hoe hij van iets afschuwelijks iets moois, of bruikbaars probeerde te maken, met een lichte ironie in zijn stem. Maar hij had gelijk.

Net als Bonnie, toen ze zei dat als de scherpe kantjes van de pijn, geleden door een moeilijke gebeurtenis, er een beetje af zijn, je met meer diepte kan schrijven dan daarvoor. Ze zei dat Boef onderdeel was van die tocht. Ik stel me dan een tocht voor door intense emoties naar een laag daaronder, waar emoties raken aan iets essentieels, iets dat iedereen in zich draagt. De essentie van leven? Het is iets scheppen, creëren, in allerlei vormen.

Balans leven en schrijven

Schrijven is altijd een prioriteit in mijn leven geweest. Ik heb er tijd voor vrijgemaakt. Er andere dingen voor laten wijken. Sociale activiteiten. Werk. Soms zelfs de liefde. Hoewel het vinden van een uitgever geen sinecure is, ging en gaat mijn leerproces niet over doorzetten. Het gaat niet over het schrijven zelf, hoewel de ontwikkeling daarin nooit stilstaat. Mijn leerproces gaat over het vinden van de balans tussen leven en schrijven. Ruimte geven aan de liefde van het leven.

Misschien heb ik daarom voor de drastische stap gekozen om te emigreren naar een afgelegen bosgebied, in het avontuurlijke leven van mijn man te stappen, hem te helpen zijn sledehondentochten te organiseren en uit te voeren. Ik was me er toen niet van bewust dat ik door die keuze het leven intenser zou gaan beleven. Het enige wat ik wilde was schrijven. Maar die diepgewortelde wens kan niet volledig uit de verf komen zonder het leven, dat zich soms rustig ontvouwt en dan weer bruut aandient, te omarmen.

Dit advies zou ik kunnen geven aan mensen met de wens tot een schrijverscarrière, die zich afvragen hoe ze hun doel kunnen bereiken. Maar ik geloof niet dat het zo werkt. Ik geloof dat je de antwoorden die op jou van toepassing zijn, op de vragen die jij hebt, alleen maar in jezelf kunt vinden.

Esther Quatfass - Zweden
Hej. Ik ben Esther en ik woon sinds 2014 met mijn partner in Västerbotten, Zweden. Daarvoor woonden we 7 jaar in Estland en oorspronkelijk kom ik uit Amsterdam. Ik houd ervan om afgelegen in de natuur te wonen, waar ik heerlijk kan schrijven aan mijn boeken en waar mijn partner zich met zijn sledehonden bezighoudt. Voor de Wereldwijven schrijf ik graag over de wisselwerking tussen de natuur, mijn belevenissen en mij als persoon.