Als je een jaar in Washington DC woont, wordt het tijd voor reflectie. Hoe heb ik het afgelopen jaar ervaren? Het kost me verrassend veel moeite om deze eenvoudige vraag te beantwoorden. Emigreren levert namelijk een waaier aan indrukken en bijbehorende emoties op die nauwelijks zijn samen te vatten in een kort stukje tekst. Ik probeer het je uit te leggen via een reis langs de zintuigen.

Voelen

Het eerste wat ik voel als ik eind augustus 2018 van Dulles Airport naar buiten loop is de intens vochtige hitte die als een muur op mijn lichaam knalt. Ook voel ik het aantal muggenbulten op mijn armen en benen langzaam toenemen. Deze kleine vampieren zijn helaas gek op mij en ik moet met ze leren leven. Zonder een grote Deet-spuitbus ga ik nu de deur niet meer uit. 

Ook autorijden is letterlijk voelbaar geworden. De gigantische gaten in de wegen en de vele hobbels en bobbels maken van ieder tochtje naar de supermarkt een dolle kermisrit. Eerst is er verbazing, dan ergernis. Is dit het moderne Amerika waar Europa zo tegenop kijkt?

Hoewel het superspannend is om een nieuw avontuur tegemoet te gaan is het tegelijkertijd niet makkelijk om je zomaar los te rukken uit je vertrouwde omgeving, om aan de andere kant van de oceaan helemaal opnieuw te beginnen. De eerste maanden in de VS ervaar ik een leegte, een gevoel van eenzaamheid of misschien zelfs heimwee.

Dolend door immens grote, vaak uitgestorven supermarkten, op zoek naar onvindbare producten met Michael Jackson door de luidsprekers, laat ik mijn nieuwe omgeving op me inwerken. Alles is vertrouwd, bekend van tv en vakanties, en toch zo anders, vervreemdend, alsof ik in een parallel universum ben beland. Terwijl ik langzaam begin te aarden neemt mijn overgevoeligheid af. Nu ik mijn weg goed weet te vinden voelt Washington als thuis.

Zien

Al fotograferend ontdek ik mijn nieuwe stad. Ieder buurtje heeft z’n eigen sfeer. Het historische Georgetown is het meest karaktervol en ook het duurste deel om te wonen. Adams Morgan is hét stapcentrum voor de moderne bohemien. Tussen Dupont Circle en Logan Circle ligt het zogenaamde San Francisco of the East, de enige plek waar ik een kroeg kon vinden om het Songfestival te bekijken. 

De stad is volop in ontwikkeling. Waar je voorheen, toen Washington nog de Murder Capital of the World was, beter niet kon komen, zijn de appartementen nu niet meer te betalen. The Wharf en The Navy Yard zijn trendy uitgaansgebieden langs het water. Voor de slechtere wijk Anacostia aan de overkant van de rivier liggen spannende ontwikkelplannen klaar van Rem Koolhaas’ architectenbureau OMA, om arm en rijk met elkaar te verbinden.

Het straatbeeld is urban cool met een mix van culturen en een hoog ambtenarengehalte rondom het Capitool en het Witte Huis. De Amerikaanse hoofdstad is duidelijk geen blauwdruk voor de rest van het land. In 2016 stemde slechts zo’n 4 procent van de ruim 700.000 inwoners op Donald Trump. Veel Washingtonians laten graag zien hoezeer ze het oneens zijn met het conservatieve beleid van de huidige president. Ze hangen een regenboogvlag aan de muur of zetten een bord met immigrants welcome! in hun tuin.

Wat ik het meest bijzonder vind is dat Washington zo onvoorstelbaar groen is. De stad heeft ontelbaar veel parken en bomen en je ziet bovendien geen grote wolkenkrabbers. In de wet is vastgelegd dat gebouwen niet hoger mogen zijn dan 13 verdiepingen. Daardoor is de stad licht, open en ontspannen. In de zomer lijkt Washington wel één groot bos waar herten en eekhoorns vredig samenleven met de overige bewoners. Een gigantisch contrast met de winter, wanneer de goudgele bladeren netjes zijn opgeruimd door bladblazers en alle bomen kaal zijn. 

Sandy Verhoeve Washington

Horen

Ik schrik me steeds weer te pletter als er een grote rode brandweerauto met veel toeters en bellen door de straten raast. Er wordt sowieso veel getoeterd op straat, terwijl Amerikanen anderen in het verkeer niet de maat zouden moeten nemen. Het concept van richting aangeven, ritsen, anticiperen en niet op je telefoon kijken tijdens het rijden is in dit land namelijk nog niet doorgedrongen. Vraag het de Nederlanders in DC en je krijgt hoofdschuddend de meest bizarre verkeersanekdotes te horen.

Afgezien van de slechte wegen en het wangedrag in het verkeer vind ik autorijden in Amerika geweldig. Bovendien is het een must, tenzij je dicht bij een metrohalte woont. Op mijn autoradio schakel ik tussen mijn favoriete zenders The Bridge, met vergeten mellow rock classics en The Groove, lekkere old school R&B. Niets heerlijker dan over glooiende weggetjes zoeven met Fleetwood Mac en Donna Summer.

Proeven

Schoon drinkwater is een belangrijke graadmeter voor de kwaliteit van leven. Het kraanwater in DC kun je weliswaar drinken, maar het smaakt naar chloor en de meeste mensen gebruiken een waterfilter. Het is dus gedoe om even thee te zetten en het doet je beseffen wat een voorrecht het is om in Nederland heerlijk zuiver water uit de kraan te kunnen drinken. 

Een ander punt van aandacht is het Amerikaanse brood, waar te veel suiker aan is toegevoegd en waarin je de granen met een loep moet zoeken. Zoals veel Nederlanders hier heb ik direct een broodmachine gekocht, om na enige tijd alle koolhydraten maar in de ban te doen, want voordat je het weet ben je in het land van cola en hamburgers volledig dichtgegroeid.

Ruiken

Over de geur van Washington kan ik kort zijn. Het is vooral de bereiding van voedsel waar ik aan denk, zoals grill-luchtjes en french toast. 

Hoewel Washington een groene oase is, ruik ik de natuur gek genoeg nauwelijks. Niet zoals ik in Nederland de zee ruik of naaldbomen of vers gemaaid gras. Wel lijkt het alsof ik hier meer zuurstof krijg, alsof ik makkelijker kan ademhalen. De ruimte, de weidsheid en het groen geven me lucht. 

Lincon Merorial by night

Four more years

Er gebeurt genoeg in Washington om je niet te hoeven vervelen. Je kunt de hele dag dwalen in gratis topmusea, eindeloos shoppen in praktische winkelcentra, kilometers hiken in het bos, midden in de stad. 

Toch mis ik de typisch Europese oude binnenstad, het centrale plein, de kleine winkeltjes, de gezellige terrasjes. Ik mis familie en vrienden, de zee, degelijke stopcontacten en platte fietspaden. Maar ik ben ook een beetje gaan houden van de Amerikaanse vriendelijkheid en de ‘je kunt het’-mentaliteit. Ik ben blij even verlost te zijn van de ‘doe maar gewoon’-cultuur en de meningen-manie in Nederland.

En ik weet nu al wat ik het meest zal missen als ik over vier jaar weer terugkeer: de herten, de wasbeertjes, de vuurvliegjes, de knalrode kardinaalvogels en de eekhoorns die ik vanaf mijn balkon kan bestuderen. Four more years ga ik genieten van een junglegroen, goudrood en sneeuwwit Washington. En ik ben natuurlijk benieuwd of dat ook zal opgaan voor mijn stadsgenoot in het Witte Huis. 

Keep you posted!


Sandy filmt ook voor De Wereldwijven. Bekijk hier haar interview met oud-politica Mirjam Sterk. Ze heeft ook een zeer inspirerende eigen website.

Sandy Verhoeve - VS
Hallo, ik ben Sandy Verhoeve. Van 2013 tot 2017 woonde ik in Wenen. Na een korte periode in Nederland, woon ik sinds september 2018 in Washington. Ik schrijf, film en fotografeer als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers, kijk maar eens op mijn site. Samen met Marijke Hoebee en Sabine van Ditzhuijzen coach ik ook de filmende Wereldwijven.