Fantastisch toch, zou je zeggen… Of toch niet? Van alle kanten word je tegenwoordig bestookt met termen als: leef je droom, vind je passie en volg je hart. Los van wat ik daar persoonlijk van vind, ook ik heb mijn hart gevolgd. Over hoe dat zo gekomen is en vooral hoe dat afliep, lees je hier.

Laat ik bij het begin beginnen: Costa Rica, ongeveer tien jaar geleden. Een lang gekoesterde wens ging in vervulling, ik ging zes weken lang vrijwilligerswerk doen.  Met een fulltime baan was het best een uitdaging om het allemaal geregeld te krijgen. Ik had me goed voorbereid, Spaanse les gevolgd,  onderdak geregeld bij een lokale familie en vrijwilligerswerk gevonden in een klein schooltje in Turrialba, een stadje in de bergen.

In mijn eentje met een gipsen arm

Het werd een onvergetelijke reis, vol avontuur. Van twee uur wachten op het vliegveld voordat ik werd opgehaald, afgezet worden bij een totaal andere familie dan ik had verwacht tot na twee weken met mijn arm in het gips belanden en elke dag douchen met ijskoud water. Het was het allemaal waard!

Uitpakken donaties op het kleuterschooltje in Dominica

Ik kwam terecht op een piepklein en straatarm basisschooltje met slechts vier lokalen. Het was even vreemd maar gelukkig was het ijs snel gebroken. Maar dat gold ook voor mijn pols. Nadat ik een presentatie had gegeven op de universiteit struikelde ik bij het teruglopen naar mijn zitplaats en brak mijn pols.

Het gips werd al snel door alle kinderen vol getekend en geschreven en ik werd aan alle kanten door hen geholpen. Ik koester die tijd, zoveel herinneringen,  zoveel vriendelijke mensen. En wat een prachtig land. Tenminste het kleine stukje dat ik heb gezien; het is namelijk best lastig om met je arm in het gips alleen rond te reizen.

Terugkijkend hebben de kinderen mij veel meer geleerd dan ik hen.

Elke avond zat ik in een schommelstoel in de kleine voortuin van mijn mama Tica, met haar hondje Perla op schoot en voelde me gelukkig. Gelukkiger dan ik ooit in mijn leven was geweest.

Daar werd het zaadje geplant om niet in Nederland te blijven wonen. En ook dat ik ‘iets’ met kinderen en creativiteit wilde doen. In Costa Rica had ik de waarde van oprechte aandacht geleerd. Kinderen willen vooral gehoord en gezien worden. Hoe ik dat wilde gaan doen, daarop had ik nog geen antwoord. Maar dat veranderde vrij snel bij terugkomst in Nederland.

Spaanstalig online daten?

Ik wilde graag in contact blijven met de mensen die ik in Costa Rica had ontmoet en werd uitgenodigd door een van hen op een Spaanstalige facebook pagina, althans dat dacht ik. Als snel werd duidelijk dat het meer een online dating-site was. Ik wilde mijn account dan ook zo snel mogelijk weer sluiten. Dat lukte steeds niet.

Opeens was daar die man uit Dominica, een eilandje waar ik echt nog nooit van had gehoord. Mijn avontuurlijke geest wilde hem graag bezoeken en na acht weken contact te hebben ging ik naar Dominica. Met mijn broer op standby die me vanuit Houston zou komen redden als het nodig bleek. En een vriendin die 24 uur per dag bereikbaar was voor het geval dat.

Het bleek allemaal niet nodig. De natuur, het klimaat, dezelfde vochtige lucht gevuld met een beetje zoete tropische geur, ik was weer terug in Costa Rica. En natuurlijk deze prachtige man, boer in hart en nieren, die me op kwam halen van vliegveld. Kortom alles voelde goed. Mijn ‘hulplijnen’ bleken niet nodig en een lange afstandsrelatie was geboren.

Dominica, mijn nieuwe thuisland

Zes jaar later, in 2016, ging ik eindelijk emigreren naar Dominica. Ik verkocht mijn huis, zegde mijn baan op en sloeg wat dozen op. Het allermoeilijkste was het afscheid nemen van mijn ouders. Ze waren al op leeftijd en hun gezondheid was broos. Ik heb geloof ik nog nooit in mijn leven zo lang en hartstochtelijk gehuild. Het was sowieso een heftige en emotionele periode.

Met mijn aardse bezittingen gepakt in twee te zware koffers stapte ik het grote avontuur tegemoet, zonder concreet plan wat ik precies zou gaan doen. En dat avontuur bleek veel groter dan ik me toen had kunnen voorstellen…

Mijn droom stortte als een kaartenhuis in elkaar

Eenmaal aangekomen op Dominica storte mijn droom binnen een paar weken als een kaartenhuis in elkaar. Helemaal geen leven in de bergen en samen de boerderij runnen, niets van dit alles! Na drie weken al ben ik het huis uitgegaan. Dat was het begin van het einde van de relatie. Daar zat ik dan in mijn eentje, drie dagen voor Kerst in een totaal uitgeleefde airbnb woning, waar de ratten ’s nachts door de keuken liepen en vogels in en uit vlogen omdat geen enkele raam dicht kon. Het werd de meest eenzame Kerst en Oud & Nieuw die ik ooit heb gehad!

Ik heb heel wat tranen gelaten en uiteindelijk mezelf, met behulp van lieve vriendinnen, bij elkaar geraapt en een plan gemaakt. Ook al waren er wel momenten dat ik wilde vluchten, ik koos er bewust voor om te blijven. Ik wilde mezelf en het eiland een kans geven.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

En die kansen heb ik zelf gecreëerd. Ik vond beter onderdak, startte met vrijwilligerswerk bij een kleuterschooltje en een lokale NGO. Alles leek goed te gaan. Tot in 2017 mijn beide ouders precies twaalf weken na elkaar overleden en orkaan Maria het hele eiland verwoeste terwijl ik in Nederland was.

Het huis van Marieke na de orkaan

Het heeft vier maanden geduurd voordat ik weer terug kon naar Dominica en toen ging alles snel. Bij het zien van alle internationale hulp die werd geboden in de maanden na de orkaan werd me duidelijk dat je verhaal vertellen enorm kan helpen. Bij iedereen, volwassenen en natuurlijk ook bij kinderen. Waar emoties onder woorden brengen lastig kan zijn helpt creativiteit.

En daar was dus dan eindelijk mijn ‘iets’ met kinderen en creativiteit. Breadfruit House Dominica Foundation . Een centrum voor kinderen, waar zij zich veilig en comfortabel voelen om hun verhaal te vertellen met behulp van creativiteit.  Genoemd naar mijn favoriete vrucht op het eiland, Breadfruit!

mm
Hi, ik ben Marieke sinds 2016 woon ik in Dominica, een eiland in het Caribisch gebied. Op deze prachtige plek dompel ik me onder in de lokale cultuur en alles wat daar mee te maken heeft. Naast mij fulltime baan als office manager bij een bouwbedrijf, ben ik druk mijn Breadfruit House Dominica Foundation op te zetten, een creatief centrum voor kinderen. Graag neem ik jullie mee in dit avontuur op The Nature Island.