In de Amerikaanse hoofdstad Washington DC staan honden nog nèt niet boven de wet. De diervriendelijke stad is rijk aan dog parks, waar opvallend veel asielhonden rondrennen en hun beste leven leiden, nadat ze veelal een slechte levensstart hebben gekend. Wie hier met een dure designer dog komt aanzetten, wordt bijna met de nek aangekeken. Want geadopteerde rescues zijn hier modehond nr. 1.

Toen ik in mijn vorige Amsterdamse leven nog werkzaam was als lifestyle redacteur bij verschillende tijdschriften en televisieprogramma’s, werd een nieuwe modetrend steevast aangekondigd als ‘het nieuwe zwart’. Want in de modewereld is, en blijft, zwart namelijk de eeuwige standaard voor iets dat vrijwel altijd goed is. Die regel blijkt ook van toepassing op het soort honden in Washington, zo is mij het afgelopen jaar duidelijk geworden.

Wat is dit voor een hond?

Ons (belachelijk lieve, knappe, slimme en in-alles-de-beste) hondje Louie, die we adopteerden toen we nog in San Francisco woonden, is in DC beduidend in beter rescue gezelschap dan in zijn oorspronkelijke habitat. Waar er in San Francisco rustig 5000 dollar werd afgetikt voor een French Bulldog of een Labradoodle, zie je hier vooral ‘mixjes’. Oftewel honden die vaak meerdere rassen in zich hebben omdat ze ergens op straat gevonden zijn.

En waar we in San Francisco een beetje meewarig werden aangekeken in de lift met een blik van ‘wat is dit voor een hond?’, is het hier juist compleet andersom. Wie hier met zijn purebred viervoeter komt aanzetten, krijgt vaak een haast veroordelende blik: ‘Waarom heb je geen rescue hond geadopteerd?’ Het hebben van een asielhond is hip in DC.

Twee voor de prijs van één

Laat ik voorop stellen dat er helemaal niets mis is met het nemen van een rashond. Zolang fokkers ervoor zorgen dat de hondjes compleet gezond en niet doorgefokt zijn, simpelweg omdat dat misschien meer geld kan opleveren, vind ik dat prima. Maar tegelijkertijd denk ik dan ook: alleen al hier in Amerika zijn er vanwege diverse rampen (denk aan orkaan Katrina of Harvey) zoveel honden die wanhopig op zoek zijn naar een warm en liefdevol huis. Ik vraag me dan oprecht af waarom je zoveel geld zou willen betalen voor een dier. Met het adopteren van een asieldier red je namelijk niet één, maar eigenlijk twee beestjes. Doordat wij Louie in huis namen, kwam er automatisch een plekje vrij voor een ander hondje bij zijn foster family. En op die manier blijft de carrousel draaiende.

Zwarte honden hebben het zwaarder

Onze Louie valt vanwege zijn zwarte kleur ook nog eens in de categorie die het minst adopteerbaar is. Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat zwarte honden door hun vlakke kleur minder goed te fotograferen zijn, daardoor minder goed overkomen op adoptie-websites en zodoende vaak langer in asiels blijven zitten dan hun licht gekleurde broeders en zusters. Wat voor met name zwarte pitbull-achtige honden vaak vroegtijdig eindigt in euthanasie, simpelweg omdat de shelters te vol zitten.

Sowieso hebben pitbulls of American Stafford Terriers het lastiger vanwege hun agressieve imago, wat niet altijd terecht is. Er zijn genoeg pitbulls die zo zoet als een lammetje zijn, net zoals dat er labradors zijn die helemaal niet zo lief zijn. Alles valt en staat met de opvoeding en consistentie van de baasjes. Een dier wordt niet slecht of vals geboren, maar kan het wel worden door zijn op haar opvoeding.

Netflix documentaire

In de prachtige Netflix documentaire Life In The Dog House: 2 men, 1 mission, 10.000 lives wordt het belang van honden redden en hen naar een veilig, nieuw onderkomen brengen zeer goed weergegeven. Danny en Ron zijn twee mannen die hun leven volledig in het teken hebben gezet van rescuedogs. Hun huis dient als (tijdelijk) onderkomen voor viervoeters die om uiteenlopende redenen zijn gered.

Hoewel het soms schrijnend is om te zien wat de dieren hebben moeten doorstaan, is het tegelijkertijd hartverwarmend om hun progressie te aanschouwen. Wat ik met name zo bijzonder vind aan de dieren is hoe ze, ondanks hun vaak traumatische verleden, toch in staat zijn om opnieuw vertrouwen in de mens te hebben en onvoorwaardelijk te kunnen liefhebben. Het is zo mooi om te zien hoe deze dieren dankzij veel liefde, zorg en aandacht veranderen van schuchter beestje naar shining star. Ik zie het zelf dagelijks bij Louie; hij is ontzettend gegroeid in de afgelopen anderhalf jaar dat hij bij ons is. Waar hij eerst niets wilde weten van vreemden die hem benaderden, daar rent ons Loetje nu met een kwispelende staart op af.

Daar kunnen wij mensen nog wat van leren. Wie deze docu nog niet heeft gezien, moet dat echt doen!

Wie heeft wie gered?

Het liefst zou ik op een mooie, landelijke boerderij wonen om nog meer rescues in huis te nemen en hen allemaal een beter leven te bieden. Maar aangezien we in de stad wonen en je in ons appartementencomplex maar één hond mag hebben, houd ik het voor nu alleen bij Louie. Wat absoluut geen straf is, want hoewel wij hem door adoptie hebben gered, denk ik dat hij mij andersom nog veel meer heeft gered…

Louie gaf mij structuur toen ik dolende was na mijn emigratie naar Amerika en ik geen fulltime baan meer had en mijn familie en vrienden miste. Dankzij hem ben ik dagelijks veel buiten, geniet ik van de prachtige natuur in Washington en ben ik zelfs officieel board member geworden van ‘zijn’ dogpark. Hij leert mij elke dag opnieuw dat de kleine dingen in het leven zó belangrijk zijn. Even knuffelen met elkaar, zeggen dat je van iemand houdt, hoofdzaak van bijzaak kunnen onderscheiden en vooral gewoon heel erg gelukkig zijn met dat wat je hebt.

Ik kan alleen maar hopen dat deze DC modetrend wereldwijd trending wordt. Hollywood gaat er in elk geval al in mee. Voor de nieuwe live-action film van de Disney klassieker Lady & De Vagebond zijn alleen maar asielhonden gebruikt, die allen een huis gevonden hebben nog voordat de opnames afgerond waren. Van straathond naar filmster, je kan het slechter treffen! Dus denk bij het aanschaffen van een hond eens al alle dieren die nog in een asiel verblijven. Want het adopteren van asielhondjes never gets out of style.

mm
Hi, mijn naam is Lisette, sinds juli 2018 woonachtig in Washington, DC. Hiervoor woonde ik een ruim jaar in San Francisco, nadat ik in 2017 vijf maanden na de ontmoeting met mijn (nu) man trouwde en acht maanden later vanuit Amsterdam emigreerde. Rescue dog Louie maakt onze familie compleet. Guilty pleasures: Britney Spears & Justin Bieber. Hartstochtelijk Ajax-fan.