Francoise woont in Vancouver, Canada en realiseert zich in vrijheid kijkend naar de oorlogsvliegtuigen in de blauwe lucht, hoe anders het geweest moet zijn voor die Canadese piloot en haar vader in Limburg 75 jaar geleden. Verschillende perspectieven over die bewogen tijd op een rij…

September 2019 Vancouver – Ik

Blauw, zoals alleen de lucht in Vancouver blauw kan zijn. Ik staar ernaar en luister naar het geronk van de motoren van de vliegtuigen die in de verte verschijnen. Vijf oorlogsvliegtuigen vliegen in V-formaat laag over, mooi en beklemmend tegelijk. Mijn adem stokt als ik denk aan de mensen die aan boord van deze vliegtuigen hebben gezeten, vijfenzeventig jaar geleden. De tweede wereldoorlog wordt bij het zien van de vliegtuigen bijna tastbaar. Alsof ik erbij was…

September 1944 Royal Air Force – John

Green, as only the meadows in The Netherlands can be this green. I stare down at the ground and listen to the engines of the planes around me. I look at my best friend next to me. I know him all my life. I always lived close to him in Vancouver. After the next hour I have no idea if we will ever see each other again. I give him a hug and I read his eyes. As uncertain as mine. My take a deep breath and I jump to the unknown…

September 1944 Limburg – Jan

Geel, zoals alleen de zon de lucht geel kan laten kleuren. Mijn hand kan me er niet van weerhouden tegen de zon in te staren. Ik hoor ze eerder dan ik ze zie. De vliegtuigen waarover al weken geruchten gaan. Bijna had ik er niet meer in geloofd. Na al die jaren… Ik ben tien en weet niet meer hoe het was, de tijd voor de bezetting. Toen mijn vader nog niet was meegenomen om te werken in een kamp in Duitsland. Nu komt hij snel thuis. Dit moet het zijn. Ik voel het. Hier begint de bevrijding…   

Oktober 1944 Royal Air Force – John

Despair. That is all I can feel. A great hollow in my soul. I need to jump again. So many places still to be freed. So many people relying on us. On me. With every jump I see my mates die in front of my eyes. With this jump it could be me. I am only eighteen and afraid. I know we are doing the right thing. We are winning this damn war, but I lost my best friend.

Oktober 2019 Limburg – Jan

Blijdschap. Zo sterk dat het soms zeer doet in mijn buik. Dat is wat ik voel. Dat fijne gevoel, om buiten te mogen rennen, spelen, gillen, zingen, voetballen en gek doen. Ik was vergeten hoe dat was. Ik heb langs de weg gestaan toen de voertuigen langskwamen. Ik kon niet stoppen met zwaaien en lachen. Ik kreeg koekjes van een man in een uniform. Er stond een rood blad op zijn mouw. Dat vond ik zo mooi. Ik zei ‘tenk joe, want dat had ik snel geleerd. En de man keek net zo blij naar mij als ik naar hem.

Oktober 2019 Vancouver – Ik

Dankbaar. Voor de mensen die toen vochten voor onze vrijheid, voor mijn vrijheid. Voor hun moed. Voor hun angst die ze doorstonden. Voor de redding van bijna verteerde mensen na de hongerwinter. Die uitzichtloze periode, waarin mijn vader geboren werd. En het overleefde. Voor de vliegtuigen op die stralende dag, die hun eigen verhaal vertelden. Ik zal ze, net als de Canadezen die er vijfenzeventig jaar geleden in zaten, nooit vergeten.

mm
Hello there! Ik ben Francoise van Buytenen. Na Ierland, Schotland en Dubai ben ik in Vancouver beland. Met drie kinderen, mijn grote liefde en een flinke dosis ADHD. Na de komst van onze surprise baby, die inmiddels drie is, heb ik mijn baan als Systems Engineer bij een groot bouwbedrijf ingeruild voor tijd met mijn kinderen. Mijn ambitie om te schrijven heb ik lang genegeerd en verborgen gehouden. Tijd om hier iets aan te veranderen: Vanaf nu ga ik voor jullie mijn nieuwe plek met een enorme diversiteit aan bewoonsters onderzoeken en beschrijven. Ga mee ontdekkingsreis en verbaas je, net als ik, over deze wereldplek!