We hebben deze zomer een zaadje geplant. Het was een klein, onschuldig zaadje, we hadden er geen grootse intenties bij. Maar het zaadje is gaan kiemen en groeien. En voor ik er erg in had, is het gaan woekeren en had ik de gevolgen niet meer in de hand.

Een allesbepalende zomer

Toen wij een deel van onze zomervakantie bij familie in Nederland spendeerden, ontstond het idee om ons te gaan oriënteren op de huizenmarkt. We bezitten momenteel niets, hoewel we heel zeker weten waar in Nederland we na afloop van ons buitenlandavontuur willen neerstrijken. De hypotheekrente is historisch laag terwijl ons geld bijkans renteloos op de bank staat en dat maakt onrustig. Waarom niet eens wat rondkijken? Zo gezegd, zo gedaan en de inschrijving voor de Funda-nieuwsbrief was daar. Het zaadje was geplant.

Het tweede deel van onze zomervakantie spendeerden we in Maleisië, waar we vrienden opzochten die hier onlangs vanuit Dubai naartoe zijn verhuisd. Nu is voor een expat een vakantiebestemming nooit meer gewoon een vakantiebestemming; altijd stel je jezelf de vraag: ‘zou ik hier kunnen wonen?’. Maleisië stond al jaren bovenaan ons lijstje ‘landen waar we willen wonen’. Tot deze vakantie…

Wil ik het nog wel?

Hoe ontzettend mooi het land ook is, hoe heerlijk het leven in Zuidoost-Azië ook is, wij vroegen ons ineens af: is dit echt wat we willen? Gaat een derde bestemming ons nog zo veel meer brengen boven alle ervaringen die we in de afgelopen vier jaar hebben gehad? En heb ik er zelf nog zin in? Weer helemaal opnieuw beginnen, weer nieuwe tijdelijke nieuwe vrienden maken en weer opnieuw de leukste versie van mezelf laten zien? Weer opnieuw mijn draai vinden, bedenken wat ik daar nou weer moet gaan doen om mijn dagelijkse levensgeluk te vinden? Weer verder weg van de carrière die ik in Nederland achterliet en stiekem nog wel eens mis? Weegt een nieuw avontuur eigenlijk wel op tegen het leven dat in Nederland op ons wacht?

Ik dacht weer aan het zaadje dat we plantten. Dat deden we niet voor niets. Want uiteindelijk willen we terug naar het dorp waar ik ben opgegroeid, we willen dat onze kinderen daar ook opgroeien, we willen dichtbij onze dierbare familie zijn. Waarom stellen we dat nog langer uit? Is het leven in het buitenland ons zo veel meer waard dan de dagelijkse aanwezigheid van onze familie?

Het kantelpunt

En toen kwam het voorbij. Ons droomhuis. Een wit huis met rieten dak en prachtige tuin. Zomaar binnen handbereik. Dus: hypotheekadviseur annex verkoopmakelaar aan de slag gezet, familie op pad gestuurd voor een bezichtiging, en wij aan het dromen. Dromen van een leven in Nederland. Het is raar, hoe dat werkt. Op het ene moment ben je nog tevreden en senang met je buitenlandleven, het andere moment schijnt het licht uit een totaal andere hoek en kun je je leven niet meer zien hoe je het eerder zag. En wil je gewoon naar huis.

Ons droomhuis bleek uiteindelijk ons droomhuis niet te zijn, maar onze dromen heeft het wel veranderd. Twee maanden geleden nog verkondigde ik aan iedereen die ernaar vroeg dat ons buitenlandavontuur nog niet ten einde is. Dat er nog teveel onrust is, dat we nog één laatste bestemming wilden, liefst in Zuidoost-Azië. En zie mij nu. Mijn hoofd zit in Nederland. De kou, de herfstbladeren, de open haard, het fietsen door de regen, maar bovenal het wonen dichtbij mijn dierbaren: het voelt ineens als alles wat ik nu wil. Wat een zaadje al niet kan aanrichten.

Wat te doen met het plantje: laten groeien of snoeien?

mm
Marhaba! Ik ben Els en woon sinds begin 2016 in het Midden-Oosten. Voor het werk van mijn man woonden wij twee jaar in Teheran, Iran. Maar tegenwoordig wonen we in Dubai. Wat een wereld van verschil! Op ExpatinIran schreef ik over mijn ervaringen in Iran. Voor De Wereldwijven schrijf ik over het leven in Dubai. Van mijzelf en van vrouwen die ik hier ontmoet. En ja, aan een terugblik naar mijn ervaringen in Iran ontkom ik daarbij niet. Lees je mee?