Deze keer voelde mijn presentatie tijdens een congres over ondernemerschap en innovatie op een andere universiteit als een verademing. Hoe dat kwam?

“Dit is het dichtst bij een TED Talk dat ik voorlopig zal komen“, zei ik grappend tegen een collega. Hij vertelde me dat duizend mensen zich hadden geregistreerd voor het congres waarvan ik de openingspresentatie mocht verzorgen. Direct moest ik denken aan het advies dat mijn oom, voormalig professioneel voetbaltrainer, ooit gaf. We waren samen op weg naar IJmuiden om een workshop te verzorgen voor zo’n 250 young professionals van Tata Steel.

“Ik zei altijd tegen mijn spelers voor een uitwedstrijd, laat je niet afleiden door de grootte van het stadion.” 

Levensveranderende ervaringen

In het kader van sociaal ondernemerschap mocht ik nu spreken over het voetbaltoernooi, dat ik voor United Cubs georganiseerd had voor kindjes in de sloppen van Maputo, de hoofdstad van Mozambique. En ik zou wat vertellen over de twee weken in de vluchtelingenkampen op Lesbos, een eiland van Griekenland, voor Because We Carry. Mijn doelstelling was om de impact over te brengen van deze twee voor mij levensveranderende ervaringen. Bovendien wilde ik duidelijk maken hoeveel passie, een groter doel dan jezelf, en mensen die het verschil willen maken, samen kunnen bereiken en betekenen. 

Ik was om vier uur ’s ochtends opgestaan om op tijd de bus te halen, die mij en twee collega’s naar de stad Xalapa, zou brengen. Een reis van 2,5 uur. Nadat we onze spullen in het hotel hadden gedropt en samen hadden ontbeten, gingen we door naar de Universidad Veracruzana, waar het congres werd georganiseerd. Onderweg viel me op hoe groen de omgeving was en hoe zeer het universiteitsterrein, omringd door een mooie atletiekbaan en andere sportvelden, een sportieve sfeer uitademde. Ik mocht mijn presentatie houden in de basketbalzaal, waar de tribunes waren gevuld met studenten.

Mijn gezicht op ontploffen

Tijdens de presentatie ging zo ongeveer alles mis wat er mis kon gaan. De tolk die mijn verhaal naar het Spaans zou vertalen bleek geen Engels te spreken. Gelukkig bood een studente zich aan om me uit de nood te helpen. De persoon die bij gebrek aan een werkende afstandsbediening, mijn slides zou doorklikken, liep voortdurend weg van de computer. Hierdoor moest ik steeds lang wachten tot mijn volgende slide in beeld kwam. Er zat continue een vertraging in mijn verhaal. Mijn directrice zei na afloop dat mijn gezicht op ontploffen stond en mijn ergernis aan het gebrek aan professionaliteit vrij zichtbaar was.

Daar sta je dan met je verhaal dat direct uit je hart komt, voor een publiek van duizend mensen.

Met de nieuwe vertaalster ging mijn verhaal een stuk soepeler en uiteindelijk leek mijn boodschap alsnog goed te zijn overgekomen.

Een gek idee en een gezonde ‘fuck you’ mentaliteit

Nadat de organisatie me bedankte voor mijn bijdrage, greep ik mijn kans om van het podium af te komen. Ik zocht contact met de talrijke studenten op de tribunes en vroeg hen of ze misschien nog vragen hadden. Dat resulteerde in een vraag- en antwoordsessie van zo’n vijfenveertig minuten, met prachtige vragen.

“Wat is het succes geweest achter deze ervaringen? Waar haal je je motivatie vandaan om dit soort dingen te doen? Hoe zorg je ervoor dat je vertrouwen in jezelf voelt om dergelijke projecten op te zetten? Denk je dat de wereld beter of slechter wordt? Waar was je het meest bang voor? Was je werk in deze landen niet gevaarlijk? Zijn er ook projecten in Mexico die je graag wil oppakken en mogen wij je daarbij helpen? Was het niet moeilijk om geld te verzamelen om deze projecten te sponsoren? Hoeveel denk je dat één persoon kan bereiken, denk je dat wij dat ook kunnen?  Geloof je erin dat wij de Mexicaanse maatschappij kunnen veranderen?”

Prachtig! Ik sloot dat gedeelte af met het advies aan studenten: voor het realiseren van je dromen en passievolle ondernemingen heb je alleen een gek idee en een gezonde ‘fuck you’-mentaliteit nodig.

Voetbal in de sloppenwijk

Na afloop van de presentatie werd ik uitgenodigd voor verschillende interviews met het mediakanaal van de universiteit en geïnteresseerde studenten. Één daarvan bleek mental coach en sportpsycholoog. Hij traint op professioneel niveau voetbalspelers van 12 tot 23 jaar. Hij vroeg me of ik hem zou willen helpen een voetbaltoernooi te organiseren voor kinderen in de sloppen van Veracruz. Uiteraard was mijn antwoord daarop een dikke JA!

De rest van het congres kwamen er studenten naar me toe om me te bedanken voor de inspiratie. Of ze wilden met me op de foto, nodigden mij uit voor mooie projecten in Mexico, voor studenten-bijeenkomsten. Ik werd gevraagd als scriptiebegeleider, en ik weet niet wat voor moois meer. Wat een waardering en wat een energie!

Dat gebeurt er dus als je spreekt over jouw passie en daarmee verbinding maakt met het vuur in de jonge mensen in je publiek. Zo mooi!

Na een verzorgd etentje en karaoke na afloop van het congres en een early morning run de volgende ochtend, ging ik met een heel rijk en dankbaar hart ‘huis’waarts richting Puebla.

Het verschil tussen publiek en privé

Ik voelde me als herboren; door de mooie natuur van Veracruz waar ik van mocht genieten onderweg in de bus, de aardige mensen in Xalapa, en het enorme, positieve verschil in mentaliteit van de studenten daar. Zou dat het verschil zijn tussen een publieke universiteit, waar studenten eager zijn om te leren, iets te bereiken en te vechten voor een betere toekomst, en een privé-universiteit anderzijds, waar studenten in de veronderstelling leven dat geld alles mogelijk maakt en hun goede toekomst gegarandeerd is?

mm
Hola! Sinds zomer 2019 werk ik als docent duurzaamheid en internationaal recht & mensenrechten aan de universiteit IBERO in Puebla, Mexico. Ik heb een grote passie voor mensen, sport, muziek, de wereld en het leven. Als columniste voor De Wereldwijven deel ik mijn professionele en persoonlijke ervaringen, indrukken en perspectieven graag met jullie en breng ik Mexico hopelijk een beetje dichterbij.