‘Noodtoestand afgeroepen in California’ lees ik op nu.nl. Daar woon ik! Ik lees wel vaker zorgwekkende koppen over de VS en in mindere mate over Californië en kan dat meestal direct relativeren. Vandaag niet, want ik ben in Nederland. En dat is niet thuis. Morgen pas vlieg ik weer huiswaarts, naar San Diego…

Dus zoek ik in het artikel wáár in Californië want Californië is groot. Ik lees de omgeving van LA. Een week geleden toen ik vertrok naar Nederland brandde het ook al rondom LA. Ik Google en zoek op ‘wildfires San Diego’. Het levert goddank geen resultaten op. 

Angst voor vuur

Het is verdrietig maar het is ook de tijd van het jaar: de droge zomer laat haar sporen na en de aanwakkerende sterke Santa Ana-winden, die van oktober tot en met december huishouden in Californië, kunnen van een vonk in no-time een vuurzee maken. Het is mijn grootste angst sinds we een jaar geleden naar dit deel van de VS verhuisden. Tegen een winterstorm in de Midwest (we woonden 5 jaar in Chicago) kun je je nog beschermen door tijdig je boodschappen in te slaan en voldoende brandhout in huis te halen. Tegen een allesverslindende brand begin je niets en is alles achterlaten en wegwezen je enige optie. 

Zonder stroom

Nog geen dag thuis en ik krijg een belletje van de middle school van de jongste. Geen school morgen. Zo niet de oudste twee, die karren in alle vroegte naar de high school zo’n 15 kilometer verderop. Ook ik rij om 9 uur 5 kilometer naar mijn pilates klasje. Daar heeft iedereen gewoon stroom. Na de les pik ik nog snel een cappuccino mee van mijn favoriete koffietentje. Thuis zit dat er namelijk niet in.

Reden waarom wij geen stroom hebben maar op nog geen 5 kilometer wel? Wij wonen in een veel landelijker stuk waar grote terreinen vol eucalyptus en citrusbomen zijn. Prachtig maar daarmee ook zeer kwetsbaar als er brand uitbreekt. Dat zal de komende maanden wel vaker gebeuren denk ik. Lastig? Ja, maar alles om een vuurzee te vermijden. 

Houten palen en draden boven de grond

Ten opzichte van de elektriciteitsbedrijven in Los Angeles en San Francisco, doet de SDGE, het elektriciteitsbedrijf in en rond San Diego, het nog niet zo slecht. Zo’n tien jaar geleden namen ze al hun verantwoordelijkheid en troffen maatregelen om het ontstaan van brandhaarden door elektriciteit-vonken te voorkomen. Zo hebben ze op bijna iedere heuvel, en dat zijn er veel, een weerstation geplaatst dat nauwkeurig de weercondities meet, met name de luchtvochtigheid en windsnelheden. Dankzij deze informatie kunnen ze ook op veel preciezere schaal bepalen waar en wanneer stroom uitgezet moet worden en komen niet alle huishoudens zonder stroom zitten.

Verder zijn de afgelopen jaren maar liefst 15.000 van de houten elektriciteitspalen vervangen door vuurvaste masten. Want ja, in de VS is niets zo kenmerkend als de vergezichten van eindeloze houten elektriciteitspalen en rommelig slingerende leidingen. Uit het zicht en keurig onder de grond zoals in Nederland, is een luxe die we hier niet hebben. 

wildfires Californië

Vluchtkoffer bij de garagedeur

Maar als bewoners hebben we uiteraard zelf ook onze zaakjes op orde. Nou ja… nu moet ik eerlijk zijn. Niet dus, en dat terwijl ik al weken op de lokale radio hoor over het hoe en wát en waarom een fire-escape plan klaar te hebben. Kortom, weten wat je moet doen als je het bericht van evacuatie ontvangt. Een evacuatie die vaak in luttele minuten moet beginnen…

Dus wéten hoe je de deur van de garage opent als de stroom uitvalt. Wéten ook welke vluchtwegen er zijn. En wéten wat je last-minute mee moet nemen: een kant en klare tas met essentials. Dus vandaag pak ik een koffer en zet deze bij de garagedeur. Dat houdt in: kleding voor de eerste dagen, één paar stevige schoenen & slippers, doosje lenzen & reserve bril, harde schijf met belangrijkste foto’s en documenten, kopieën ID-papieren, extra opladers iPhone, zaklamp. En ja ook een hondenriem & snacks. 

mm
Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.