Ik was een typisch Nederlandse vrouw. Druk met werk, gezin, hobby’s, etc. Evenals mijn partner met een super drukke baan. De weekenden en vakanties waren altijd te kort om de zeilreizen te maken die we graag wilden.

Als je vier weken vakantie hebt, en dat is al luxe, ben je de eerste twee weken aan het bijkomen op je boot en daarna bezig met het plannen van de terugreis. Want je wordt natuurlijk wel geacht weer op tijd op je werk te verschijnen. Dát moest dus anders!

De boot

Wij hebben onze zeilboot NOK al sinds januari 2006. Een stoere, stalen boot van zo’n veertien meter lang en vier meter vijfentwintig breed. Ontworpen en gebouwd in Nederland. Ze kan wel tegen een stootje en dat geeft ons een rustig gevoel. Voor de fijnproevers: NOK is een langkieler. Daardoor is ze goed geschikt om op zee te varen. Het is een Noordkaper, ontworpen door Bekebrede.

Foto: NOK in Panama – Anneke van der Heide

Voor onbepaalde tijd op reis

Onze kinderen waren beiden het huis uit. En wij besloten om te vertrekken voor onbepaalde tijd. Letterlijk onbepaalde tijd. We spraken met elkaar af, dat als één van ons het niet leuk zou vinden, we zouden terugkeren. Het zou natuurlijk kunnen gebeuren dat het zeilende leven ons niet zou bevallen. Het is nogal een verandering: van een druk leven met veel mensen om je heen, naar 24/7 met zijn tweeën op een zeilboot. Achteraf gezien was ons eerste reisjaar het lastigste; we moesten echt wennen aan deze nieuwe manier van (samen)leven.

Onze route rond de wereld

We vertrokken juni 2015 vanuit onze thuishaven in Amsterdam; de Sixhaven. We hebben in de afgelopen vier jaar ongeveer 43.000 km gevaren. Vanuit Amsterdam gingen we via België, Engeland, Frankrijk naar de Kanaaleilanden, Spanje, Portugal en Zuid Spanje. Daarna over naar Marokko. Van daaruit naar de Canarische eilanden, naar Kaapverdië om vervolgens onze eerste echte oceaan-oversteek maken!

In december 2015 staken we in een kleine twee weken de Atlantische Oceaan over naar Barbados. We vierden met de bemanning van twee andere zeilboten kerst en oud en nieuw in Bridgetown, Barbados. Met een kampvuur op het strand, maar zonder oliebollen. Vanuit Barbados gingen we island hoppend naar boven, tot aan Puerto Rico. Van daaruit staken we de Caribische zee over naar ‘onze ‘ ABC eilanden (Aruba, Curaçao en Bonaire, in omgekeerde volgorde). Dit vanwege het orkaanseizoen; deze eilanden worden zelden of nooit getroffen. Vervolgens genoten we van Colombia en de San Blas eilanden in Panama. In februari 2017 gingen we door het Panamakanaal naar de Pacific Ocean.

Vanuit Panama maakten we een grote oceaanreis: we waren 34 etmalen onderweg naar Hiva Oa, één van de eilanden van de Markiezen. In de Pacific bezochten we achtereenvolgens meerdere eilanden behorend tot de Markiezen, de Tuamotus en de Society eilanden (Tahiti, Bora bora, Maupiti, etc) in Frans Polynesië. We bleven daarna een maand of drie in Samoa (geweldig!) en gingen toen, vanwege alweer een orkaanseizoen, naar de Marshall eilanden, ten noorden van de evenaar. Via de Kiribati (Tarawa) zakten we weer naar het zuiden. Fiji dit keer. Oktober 2018 vaarden we naar Nieuw Zeeland om in het voorjaar van 2019 naar Tonga te gaan. En nu zijn we dus weer terug in Fiji. Hier blijven we de komende maanden!

Volg je het nog?

Zo kom je nog eens ergens

Je kunt wel stellen dat het zeilende leven ons goed bevalt. We komen op plekken, waar een ‘normaal mens’ niet komt. Doordat je met je eigen schip vaart, ben je niet afhankelijk van vliegtuigen, treinen of ferry’s. Super leuk en interessant om mensen te ontmoeten die een heel ander leven leiden dan wij van huis uit gewend zijn. Zo zijn wij in Tarawa (Kiribati) op een plek geweest, waar we de derde boot óóit waren. Plekken waar mensen geen stromend water, of elektriciteit hebben. Laat staan internet. Meestal vinden mensen het geweldig dat je langskomt. Op Aur, één van de Marshall Islands, stonden mensen op het strand te roepen en te fluiten. Toen ik mijn hoofd buiten de kuip stak, begonnen ze enthousiast te zwaaien. Wát een welkom!

Bijzondere ontmoetingen

Ook hier in Fiji zijn er nog plekken, waar de mensen traditioneel leven. Er komen wel wat meer zeiljachten op bezoek dan tot zo’n tien jaar geleden. Toen was het gebied, de Lau groep, nog vrijwel helemaal afgesloten voor buitenlanders. Maar de enige manier om er te komen is per boot. Dus het aantal bezoekers is beperkt. Dat in tegenstelling tot andere plekken met luxe resorts.

Uiteraard kennen dergelijke ‘primitieve’ gebieden ook voor ons uitdagingen. Even naar de supermarkt is er niet bij, om maar een voorbeeld te noemen. En even chatten met onze kinderen natuurlijk ook niet. Maar we klagen niet hoor! We genieten van de bijzondere mensen en mooie natuur om ons heen.

Foto: Huahine quatorze juillet 2017: wedstrijdloop met bananen – Anneke van der Heide

Ik hoop jullie af en toe een kort inkijkje te kunnen geven in de bijzondere plekken en ontmoetingen die we meemaken. Hopelijk inspireert het jullie ook. Er zijn altijd meer redenen te bedenken om niet te gaan, dan wel. Maar het is wél zeer de moeite waard om wel te gaan!

mm
Bula! Mijn naam is Anneke van der Heide. Ik ben sinds juni 2015, samen met mijn man, op wereldreis op onze zeilboot NOK. Na zo'n 43.000 km varen zijn we nu in Fiji beland. Letterlijk aan de andere kant van de wereld, dus. Ik hoop jullie te kunnen inspireren met verhalen over onze belevenissen onderweg.