Ik woon inmiddels zo’n drie jaar op Dominica en ik heb in die tijd al op heel wat plekken gewoond. Ik schrijf bewust ‘plekken’ want ik voelde mij daar lang niet altijd thuis!

Mijn woon-avontuur in Dominica begon als een sprookje op de boerderij van mijn nu inmiddels ex. Het bleek al snel een nachtmerrie te zijn. Vandaar ging ik naar een huis waar vogels in en uit vlogen en de ratten ’s nachts door de keuken liepen. Daarna een piepkleine studio, zonder keuken en bruikbare badkamer. Dus gebruikte ik die van mijn huurbaas, een leuke jonge vrouw met een zoontje van zes. Ook al was dat niet altijd makkelijk het was wel gezellig om ’s ochtends gezamenlijk te ontbijten. En op zondag werd ik door haar regelmatig uitgenodigd om samen te eten.

Een jurk als trofee

Toen orkaan Maria in 2017 het hele huis verwoestte, heeft zij er voor gezorgd dat het schamele beetje bezittingen dat ik nog had veilig werd gesteld. Ik was namelijk op dat moment in Nederland vanwege het overlijden van mijn moeder. Het meeste was al weggewaaid, verpest door de urenlange regen of gestolen. Als trofee draag ik nu af en toe nog de enige, meest vale en lelijke jurk die de storm heeft overleefd.

Gedwongen door de omstandigheden moest ik bijna vier maanden in Nederland blijven. Al wist ik dat natuurlijk op dat moment nog niet. Het was een moeilijke en verdrietige periode waarin, naast het verlies van mijn beide ouders binnen twaalf weken, ook opeens mijn hele bestaan op Dominica onzeker was. Het duurde weken voordat ik iets hoorde van vrienden op het eiland. Ik herinner me nog het allereerste smsje: ‘Kom niet terug, het is hier verschrikkelijk’.

Ik voelde me ontheemd, het land waar ik me zo thuis voelde was compleet verwoest en in het land waar ik vandaan kom en even verbleef voelde ik me niet meer thuis. Ik ben nog altijd dankbaar dat ik al die tijd bij familie mocht blijven. Ook al was dat niet altijd makkelijk, ze hebben me wel geholpen om mijn focus te verleggen en te richten op wat ik wel kon doen.

Terug naar huis, waar alles was veranderd

Na ongeveer 3,5 maand zag ik een oproep op Facebook van de NGO waar ik vrijwilligerswerk doe dat de eerste verdieping van hun huis weer beschikbaar was en ik welkom was om daar te wonen. Ik kon niet wachten om terug te gaan en was tegelijk ook huiverig over wat ik aan zou treffen. De aanblik bij aankomst en de rit naar de hoofdstad, waar ik zou gaan wonen, waren vreselijk. Met tranen in mijn ogen zag ik de algehele verwoesting. Letterlijk alles was veranderd.

Ruim vier maanden heb ik het huis gedeeld met diverse mensen. De laatste 2,5 maanden met een vrouw uit Oeganda, zij werkte voor de VN, en een man uit Kenia, hij werkte voor CDAC. Het huis had vrijwel geen dak en overal tarpaulin doeken. Vanwege de bijna onafgebroken regen bleef het nieuwe dak maandenlang in de woonkamer liggen. Elke ochtend was het dweilen, emmers legen en handdoeken uitwringen. Soms moest ik mijn hele bed verplaatsen omdat de wind de doeken optilde en het begon te lekken precies waar ik sliep!

Het dak ligt in de woonkamer

Ik koester de herinneringen

Ik koester de herinneringen aan die tijd. We noemden onszelf de mini Verenigde naties. Gezamenlijk eten, klagen over het trage internet en diepgaande gesprekken ’s avonds op het balkon. En genieten van onze gezamenlijk guilty pleasure: cheesecake!

Het leven kan soms raar lopen want we kregen er ook nog een baby bij van onze Oegandese huisgenote. Door omstandigheden was ze langer op Dominica gebleven en eerder uitgerekend dan gedacht. En dus werd half maart haar dochtertje geboren. We hebben nog steeds contact en ik hoop hen nog een keer als vrijwilliger in mijn Breadfruit House Dominica centrum te verwelkomen.

Na ruim vier maanden was het dak geplaatst, de ramen vervangen en werd het tijd voor betalende gasten. Ik had er namelijk al die tijd gratis gewoond. Dus ging ik op zoek naar een nieuw onderdak, met een heel beperkt budget omdat ik, na mijn tijd bij International Medical Corps, nog geen baan had kunnen vinden. Ik wist precies wat voor huisje ik wilde en binnen no time had ik dat ook gevonden. Nou ja dat dacht ik tenminste…

De WC zit waar?

De woning was op loopafstand van het centrum, op 1 hoog met een trap met leuning, een aparte slaapkamer en een eigen douche en toilet. Ik ben gaan kijken, samen met de dames van de NGO en besloot direct om ja te zeggen. Het leek tenslotte precies wat ik wilde en de huur was betaalbaar.

Ik verhuisde mijn schamele bezittingen in twee koffers en daar zat ik dan de eerste avond. Ik voelde me direct NIET thuis. De straat was ongelofelijk luidruchtig en ik had huisgenoten… Hele griezelige huisgenoten, kakkerlakken van zeker vijf centimeter.

Er was een aparte slaapkamer met twee matrassen op de vloer, dat sliep op zich prima. Maar de wc en douche zaten in een kast! Een oude kledingkast, de kledingroede hing nog boven de toiletpot. De douche was zo smal dat het onmogelijk was je kont keren zonder iets te raken. En het water was altijd ijskoud!

Eindelijk oost west, thuis best.

Inmiddels had ik een nieuwe baan en tijdens mijn vakantie in Nederland heeft mijn baas mijn nieuwe woning gevonden. Hij vond dat ik moest verhuizen na acht maanden ellende, herrie en ongenode gasten. Daar woon ik nu al bijna een jaar met veel plezier. En ik heb een TV in mijn slaapkamer, wat een luxe!

Mijn thuis

Dit jaar ga ik voor het eerst een kerstboom zetten. Gekregen van een expat collega die weggaat. Daar verheug ik me nu al op. Is alles perfect, nee absoluut niet. Maar na veel omzwervingen voel ik me nu wel echt thuis in mijn eigen huis in mijn tropische paradijs.

LEES HIER HOE MARIEKE OP DOMINICA TERECHT IS GEKOMEN

mm
Hi, ik ben Marieke sinds 2016 woon ik in Dominica, een eiland in het Caribisch gebied. Op deze prachtige plek dompel ik me onder in de lokale cultuur en alles wat daar mee te maken heeft. Naast mij fulltime baan als office manager bij een bouwbedrijf, ben ik druk mijn Breadfruit House Dominica Foundation op te zetten, een creatief centrum voor kinderen. Graag neem ik jullie mee in dit avontuur op The Nature Island.