Babette woont nu al een tijdje in San Francisco. Zo vlak voor de feestdagen, blikt ze terug op hoe zij met vrienden daar het Sinterklaasfeest vierden van 2013 tot nu. Waar ze in het begin probeerde uit te leggen wie zwarte piet was, viert ze het feest nu inclusiever en vooral met meer begrip.

Sinterklaas, 2013  

Ik heb een mede-expat vriendinnetje uit Nederland. We wonen er nu allebei ruim een paar jaar. Ze doet haar best om onze tradities voort te zetten. Elke keer nodigen we vrienden uit, collega’s ook. We vertellen ze de pepernoten te proberen: “It tastes almost like Chai Lattes.

In het begin haalde ze alle frutsels en versieringen erbij, van de Hema en opgestuurd door familie. Niet alleen servetjes met de Sint, maar ook pakpapier vol Pieten. Nu houden we het bij een kerstboom en een paar Nederlandse snacks. Het was moeilijk uitleggen, hier. En in het uitleggen zelf, zit uitgelichte twijfel en onbegrip. Langzaam maar zeker is Piet veranderd in een zwartepietendiscussie. 

Sinterklaas, 2015 

Zelf heb ik die blik van een ander, of andere blik, al lange tijd om me heen. Al groeide ik op in Nederland, ik heb een Amerikaanse moeder. Lang voordat iemand het had over roetveeg Piet, vroeg zij: “Waarom maken jullie niet een helft van het gezicht zwart in plaats van helemaal?”. We vonden haar voorstellen maar gek.

Ons Sinterklaasfeest is nog altijd gezellig, maar het onderwerp van Piet (en de uitleg daarvan) laten we inmiddels achterwege. Het voelt als een bevrijding en opluchting tegelijkertijd. Mijn vriendinnetje heeft een Afrikaans-Amerikaanse partner gevonden. Hoe zou die zich thuis moeten voelen? 

Twijfel en onbegrip hebben plaatsgemaakt voor woede en schaamte. Hoezo vonden we dit ooit normaal? We horen hier al een tijd over #blacklivesmatter en andere bewegingen die bedoeld zijn om ons bewustzijn te versterken. We vragen ons af hoe in ons thuisland nog zoveel weerstand bestaat om iets dat steeds natuurlijker en gezonder voelt.   

Sinterklaas, 2017  

We leven in het Amerika van Trump. Iedereen om ons heen is verdrietig, gestressed of gewoon teleurgesteld. De dagelijkse werkelijkheid van onwetendheid en racisme is niet in lijn met de verwachting die Amerikanen in de aan de kust gelegen staten hebben van leiderschap.

Tijdens ons jaarlijkse Sint-feestje, spreken we over de feestdagen en die tijd dat Piet gewoon was. Soms is het fijn om heel even te vergeten. Maar het was zo. En nu niet meer.

Sinterklaas, 2019  

Dit jaar vieren we het anders. We mixen Sint, de kerstman, Chanoeka en een verjaardag bij elkaar. We zullen vast weer iets “cultureels” maken, zoals een bitterbal. Ook zitten we over een maand weer gezellig bij mijn vriendinnetje rond de openhaard. We zullen elkaar vertellen over herinneringen uit onze jeugd, wat een feestdag voor ons vandaag betekent.

Een kijkje in de spiegel

Het is niet alleen in Nederland (en niet alleen tijdens Sinterklaas) dat we de mogelijkheid hebben om in de spiegel te kijken en ons af te vragen hoe het nu verder moet. #Blacklivesmatter, #MeToo, overal zijn discussies gaande over de status quo en hoe het anders kan. Dit stemt mij hoopvol. 

En in mijn hoop, merk ik dat San Francisco mij gevoeliger heeft gemaakt. Het is een uitdrukking in de VS.

Live in San Francisco once, but leave before it makes you too soft.

Zelf voel ik mij helemaal niet zacht. Er gaat geen dag voorbij waar ik iets kan leren over mezelf en hoe ik ‘aardiger’ kan leren zijn voor anderen. Voor mij betekent dat nu inclusiever, kritischer en door jaren heen meer begripvol!

LEES OOK: HOE VREEMD KLINKT HET SINTERKLAASVERHAAL IN HET BUITENLAND

mm
Hi, ik ben Babette, een tweetalige journalist, schrijver en redacteur. Mijn stukken zijn verschenen in Womanly Magazine, Elephant Journal, Het Parool en NRC Next. Ik woonde in Den Haag, Utrecht en Amsterdam, voordat ik verhuisde naar San Francisco.