Vanochtend was er weer één. Een school shooting. Het is 7.38 in de morgen, precies op hetzelfde moment dat ik mijn dochter op haar highschool afzet, vuurt een zestienjarige scholier zijn pistool op medescholieren op tweeënhalf uur rijden bij ons vandaan.

Dat lijkt ver maar is voor Amerikaanse begrippen heel dichtbij. Het is al snel de rit die je als ouder rijdt voor een weekend sportcompetitie elders. Vijf slachtoffers maakt hij waarvan twee kort daarna overlijden: een jongen van veertien en een meisje van zestien. Mijn dochter is zestien.

Shootingdrills

Maandelijks hebben mijn kinderen te maken met schooldrills. Het zijn evacuatieoefeningen volgens een strak plan. In Californië hebben scholen drie calamiteitenplannen klaarliggen die ieder volgens een eigen scenario verlopen: één voor een (natuur)brand, een aardbeving en … een shooting. De eerste twee zijn een vervelende realiteit hier in Californië maar ervaar ik ook als een opluchting dat scholen een evacuatieplan paraat hebben en dit ook geregeld oefenen. Die laatste -de lockdown– vind ik een stuk lastiger te verteren. Tuurlijk weet ik dat een uitbarsting van geweld overal plots kan ontstaan. Tuurlijk wil ik dat als zoiets op de school van mijn kind gebeurt er adequaat wordt gereageerd.

VS Shooting
Foto: Saskia van Alphen

Je schrikt je wezenloos

Iedere maand is er een ‘kleine’ oefening waar alle leerkrachten, leerlingen en ander schoolpersoneel bij betrokken zijn. De leerlingen weten meestal wel wanneer die zijn maar als ouder kun je worden verrast. Bijvoorbeeld die keer dat ik dochterlief beloofd had om cup cakes naar school te brengen. Om 11 uur. Je staat gek te kijken als je een briefje op de deur ziet hangen dat er een drill gaande is. Terwijl je braaf wacht totdat die weer van het slot gaat, vraag je je toch af wat er nu binnen allemaal precies gezegd en gedaan wordt en hoe serieus kinderen dit nemen. Behalve deze maandelijkse oefening zijn er ook de ad hoc ‘grote’ oefeningen door het jaar heen, waar politie en brandweer aan komen stormen. En dat kan op ieder moment van de dag zijn. Bijvoorbeeld vlak voordat de schoolbel gaat aan het einde van de dag. Ik kan je vertellen, je schrikt je wezenloos als het schoolterrein oprijdt om je kind op te halen en er politie en twee brandweerauto’s staan… Moet dat nu? Op dit tijdstip? Ja. Juist op dit tijdstip. Politie en brandweer moeten op dergelijke piekmomenten dat ouders massaal het schoolterrein oprijden een calamiteit in goede banen kunnen leiden.

De rauwe werkelijkheid

Al deze evacuatieoefeningen zijn één ding, de rauwe werkelijkheid vanochtend vroeg in Santa Clarita is een heel andere. Je moet er niet aan denken dat je ‘s ochtends je kind in haast gedag roept… Nee, ik wil er niet aan denken. Ieder bericht van een shooting, waar dan ook -een winkelcentrum, kerk of school- maakt me echt naar. Verdrietig en boos. Machteloos ook. Omdat ik het niet snap. De mensen die vóór wapenbezit zijn, niet begrijp. Ik probeer het wel te begrijpen vanuit een historisch perspectief maar kan het vervolgens niet toepassen in de huidige tijd. Evenzo begrijp ik ook mijn zwaar gelovige medemens niet. Of de klimaat-ontkenner. Als mens, als samenleving hebben we ons doorontwikkeld: de (technologische) wetenschap heeft ons zoveel meer kennis en inzicht gegeven. Op zoveel vlakken. Die waar(he)den van toen zijn niet meer de waar(he)den van nu. Toch?

LEES OOK: EMMA GONZALEZ: DE STRIJD VAN ÉÉN MEISJE TEGEN MILJOENEN WAPENS

mm
Hi! Ik ben Saskia en woon sinds kort in San Diego, Californië na jaren in Chicago en Engeland te hebben gewoond. Ik ben fulltime moeder, schrijfster, dichteres en fotografe. Een kinderboekenserie vordert gestaag. Voor De Wereldwijven blog ik over ‘emancipatie’ dat in een ontwikkeld land als de VS nog een lange weg heeft te gaan: seksualiteit, ras, sociaal-, en culturele achtergrond, armoede en geloof.