Welkom aan boord!’ zei de keurige in KLM-blauw gehulde dame toen ik een paar weken geleden instapte voor de vlucht Amsterdam – Lima. Ik oogde vermoedelijk wat emotioneel want we waren nog geen half uur in de lucht toen ze een praatje kwam maken. Wat ik ging doen in Lima? ‘Ik ga naar huis,’ antwoorde ik…

‘Ik ben op bezoek geweest bij mijn ouders, voor het eerst zonder mijn gezin.’ Ik vloog van het ene thuis naar het andere thuis, met een dikke knoop in mijn buik en een brok in mijn keel. Zo gaat het steeds als ik van dat ene thuis naar het andere thuis vlieg.

Eeuwig dilemma

Het is nooit gemakkelijk geweest voor mij, Nederland loslaten en me richten op mijn leven elders. Niet toen we in Tanzania woonden en niet toen we in Israël zaten. Toch was ik ontzettend gelukkig in die landen. Desondanks miste ik altijd iets. Mijn gezin heb ik altijd bij me, mijn man en kinderen vormen de kern van mijn bestaan. Waar wij samen zijn, daar is thuis. Maar dat andere thuis, waar mijn ouders zijn, mijn zusje, mijn schoonfamilie, mijn vriendinnen en zoveel herinneringen aan ‘vroeger’, dat blijft trekken.

Nu mijn vader ernstig ziek is, mis ik dat andere thuis meer dan ooit. Terug naar huis gaan naar Lima voelt meer dan ooit moeilijk en zwaar. Zelfs laatst, toen ik mijn gezin in Lima elf dagen had moeten missen en verlangde naar huis, was ik verdrietig Nederland te moeten verlaten. En toch, als ik dan aankom bij ons mooie huis in Lima, is het ook weer goed.

Steeds weer een thuis creëren

Als je maar vaak genoeg verhuist, word je er steeds beter in. Een thuis creëren. Zelfs in een tijdelijk appartement, in afwachting van de container vol meubels en persoonlijke spullen. Die container doet er gemakkelijk een week of zes over om de overtocht te maken, om vervolgens dagen tot weken in de haven te liggen vanwege douane formaliteiten. Tegen de tijd dat de container ons bereikt, wonen we al weken, soms een paar maanden, op de nieuwe plek.

De verhuizing van Israël naar Peru, alweer bijna drie jaar geleden, was onze derde internationale verhuizing. Met acht koffers en vier trolleys verhuisden we. In die koffers gaan niet alleen kleren, schoenen en toiletspullen – om maar iets te noemen. Ook pakken we spelletjes in, wat fotolijstjes, het laatste jaarboek van de vorige internationale school, de Xbox is ook onontbeerlijk. En de koelkast-magneten! Die vormen tastbare herinneringen aan de plekken waar we zijn geweest.

Als de container komt is het Sinterklaas

De dag waarop de container wordt uitgeladen bij het nieuwe huis, is steeds weer een hoogtepunt. Iedere expat kent dat gevoel van verwachting. Heeft alles de overtocht overleeft? Is er niets beschimmeld onderweg? Tijdens het uitpakken gaan al je dierbare spulletjes door je handen. Oh ja, dat beeldje dat we kregen bij ons afscheid uit Tanzania! Hé, dit schilderij was ik vergeten! Waar hing dat ook alweer in ons vorige huis? Lang niet meer gelezen boeken lijken nieuw en vragen erom op het nachtkastje te worden gelegd. Het lijkt wel Sinterklaas!

Het gevoel van voldoening als je de eigen bedden hebt opgemaakt na weken van hotelbedden is overigens onbeschrijflijk. Ondertussen draait de wasmachine op volle toeren, handdoeken en beddengoed moeten nodig worden opgefrist na weken in kartonnen dozen te hebben liggen wachten. De was doen is nooit zo fijn als na ontvangst van de container!

Lima, Peru

Een huis dat groeit en bloeit

Als de container is uitgepakt, begint het nieuwe avontuur pas echt. Voor ons werkt dat zo althans. Een thuisbasis is onontbeerlijk wanneer je weer moet integreren en aanpassen. Toen we Nederland verlieten ruim acht jaar geleden, hadden mijn man en ik nog weinig gezamenlijke gekochte spullen. Veel van ons meubilair had ooit in zijn huisje en in mijn oude appartement gestaan. In de jaren die volgden, woonden we niet alleen op allerlei exotische plekken, ook hebben we veel gereisd.

Overal vinden we nieuwe schatten, houtsnijwerk, schilderijen, handgeweven tafelkleden, geborduurde kussenhoezen. Een antieke koffietafel uit Zanzibar prijkt in onze woonkamer waar een vervilt schilderij van Jeruzalem boven de haard hangt. Een Joodse kandelaar siert de schoorsteenmantel naast een bonte verzameling kunstwerkjes die door de jaren heen door onze kinderen zijn gemaakt. Op de grond staat Nellie het Nijlpaard – Nellie was onze nanny in Tanzania – en een maand geleden kwam er een veelkleurige houten toekan mee naar Lima na onze voorjaarsvakantie in Colombia. Ons huis groeit en bloeit.

Een huishouden op rolletjes

Tijdens mijn solo-bezoek aan Nederland, logeerde ik bij een vriendin in Rijswijk. Heerlijk even ondergedompeld te zijn in haar gezin en hun leven. Ik realiseerde me dat het leven in Lima, dat me soms zo tegenstaat, ook wel enorm comfortabel is. Wij hebben bijvoorbeeld een fulltime huishoudster. Wat een luxe! Ze maakt schoon, doet de was, strijkt en ruimt op. Ze is echt een onderdeel van ons gezin en dankzij haar inzet en flexibiliteit kon ik alleen naar Nederland. Natuurlijk doet mijn man ook een stevige duit in het zakje qua zorg voor de kinderen als ik er niet ben. Maar zijn baan staat het niet toe dat hij elke dag na school thuis is. Onze Katty was er dan wel.

Als we volgend jaar in juli terugkeren naar Den Haag, zullen we haar missen. Niet alleen vanwege alles wat ze ons uit handen neemt, maar ook om wie ze is en wat ze voor ons is gaan betekenen. Desondanks denk ik dat het heel gezond zal zijn, als we als gezin weer de klusjes in huis moeten doen. Onze kinderen zelfstandiger kunnen en moeten zijn. Ik zie ernaar uit. Want hoewel Lima absoluut thuis is, zie ik ernaar uit een nieuw thuis te creëren in Nederland en ook in real-life weer dochter, zus en vriendin te kunnen zijn voor de mensen die we zo liefhebben en nu moeten missen.

mm
Ola! Mijn naam is Ceciel en ik woon met mijn man Arjen en onze zoontjes Thomas en Benjamin in Lima, Peru. Dit is ons derde land op rij, hiervoor woonden we in Tanzania en in Israël. Ik schrijf over ons avontuurlijke leven met al z’n ups en downs in2Peru en dat zal ik eveneens doen voor De Wereldwijven.