Mijn eerste week in Nederland resulteerde in een artikel met ‘Hulde aan Nederland‘. Onze remigratie na acht jaar Frankrijk pakte euforisch uit. Hartelijke juffen op school, invitaties voor kinderpartijtjes, terwijl we nog maar net één teen in Brabant hadden gezet. Ik kon mijn geluk niet op. Nu zijn we een paar maanden verder. Nieuwe ervaringen, nieuwe gevoelens.

Dochterlief van dertien fietst dagelijks 32 kilometer op haar witte opoefiets met mand. Op een neer van Ossendrecht naar Bergen op Zoom, vertrektijd 7:15 uur. Haar benen lijken langer en slanker met de dag. Het doet haar goed. ‘Mam, ik wil morgen niet met de bus hoor, ik vind het lekker, fietsen’. Onze Berend staat elke ochtend om 8:18 uur stipt buiten klaar, of nee, niet stipt, soms toch nét te laat, maar de ‘boys of the hood‘ pikken hem op weg naar school. Om 12:10 uur kleppert de brievenbus om te melden dat meneer weer thuis is voor zijn Hollandse bruine boterham met hagelslag, pindakaas of Goudse kaas met Blue band smeerboter.

Speeddating

Onze dagelijkse routine lijkt te zijn gevonden. Alleen ikzelf moet mij nog een beetje onder de duim krijgen. Als een kind in de ballenbak rol ik van het ene leuke afspraakje naar de andere koffiedate. De eerste maanden hield ik nog een beetje de boot af, we moesten nog zoveel klussen en veel zaken op de rit krijgen. Maar sinds het event van De Wereldwijven achter de rug is, verzuip ik bijna in de leuke dates: wining & dining met bevriende nieuwe buren in een restaurant, zus die komt logeren met haar vent en kleuter, vrienden die op zondag nog even een ‘bakkie’ komen doen, en hups maandag om 12 uur een taartje prikken bij een Orangerie met een vriendin. Alleen die zei af, en ach, dan toch binnenkort weer? Vriendinnen bellen die even samen de honden willen uitlaten, en oude vriendinnen wonen opeens best dichtbij, dus why not, ook daar eens langs.

Eva remigratie NL

Doseren is een schone zaak

Ook nu zit ik gekapt en geschoren klaar om met mijn schoonmoeder te gaan lunchen. Dit is toch echt het verschil met mijn leven in Frankrijk. Het kortstondige – makkelijke – spontane – gezellige uitwisselen met elkaars levens. In Frankrijk heb ik hele fijne intieme vriendschappen opgebouwd, maar het gemak van afspreken, de vlotheid, en even opsnuiven van elkaars energie en hups weer door, dat is daar anders. Het zijn vaak afspraken met diners, laat en lang. En lang van te voren geïnviteerd. Of het waren logees uit Nederland, dagen achter elkaar, en nog langer van te voren met elkaar afgestemd. Nu fladder ik als een vlinder van bloem naar bloem en vergeet ik bijna mijn prioriteiten thuis. Ook daar is mijn aandacht nodig. Doseren is een beetje nodig, als ik de blikken thuis mag geloven.

Terug naar sociale roots

Ik las zojuist het stuk van Antonietta over haar bubble in de stad Bath, Engeland. Ze omschrijft precies ‘raak’, want voor mij herkenbaar, wat ‘thuis’ voor haar betekent:

Naar mijn mening voel je je daar thuis waar je jezelf kan zijn en mensen om je heen hebt bij wie je wilt zijn en die enigszins op dezelfde golflengte zitten.

Ik denk dat ik dat opnieuw in Nederland heb gevonden. De meeste mensen zijn hier net zo open en openminded als ik. In Frankrijk stonden toch soms andere opvattingen of interesses tussen mij en mijn contacten in. De jacht, het vele ‘dineren’, een andere golflengte?

Effe appen

Het gemak van afspreken was laatst weer overduidelijk. Berend wilde wel een vriendje meenemen naar een trampoline park. Hij dacht aan Louis of Ben. Ik appte Ben’s moeder, omdat Berend opeens realiseerde dat Louis niet zou kunnen. Die had een date met zijn vriendinnetje. Binnen vijf minuten kreeg ik al een respons: ‘leuk! Ben kan!’ Tegelijkertijd hoorde we dat Louis toch ook kon! Zijn date ging niet door. Ok, prima, dan gaan we met zijn drieën jumpen. Totdat Berend mij schuldbewust aankeek, en zei: eigenlijk heb ik Jari er ook erover verteld. Wat nu? Ik appte met zijn moeder en kreeg meteen een ‘prima!’. Binnen tien minuten hadden we drie keer een ‘ja leuk’ op de app en enkele dagen later zaten de moeders bij mij om de tafel te kletsen. Maarten, mijn man, verzocht tegelijkertijd de jongens in de auto te stappen. Twee weken later dezelfde uitnodiging aan twee andere jongens in de straat! De snelheid van communicatie en het gemak van iets van de grond krijgen, ik zeg opnieuw: hulde aan Nederland.

Eva remigratie NL

Stalking of niet?

Het zit ‘m in de cultuur. Frankrijk is prachtig mooi hoor, maar appen? De meeste kennen het niet. Dus moet je sms-en. Soms komt die aan, maar soms ook helemaal niet. Geen bereik. Soms twijfel ik daaraan, want de Fransen zijn sowieso niet zo van het antwoorden. Een mail, sms of voicemailbericht, meestal hoor je geen respons. Het is een kwestie van herhalen, bellen, nog eens sms-en totdat er wat retour komt. Gekmakend vond ik dat. Ik voelde mij meerdere malen een stalker die probeerde te inviteren. ‘Zou de sms toch niet zijn aangekomen?’ Zal ik nog eens nasturen? Of toch maar niet? Toch zonde als het alleen aan het slechte bereik ligt…etc ‘

Phileine deed er iets langer over om haar sociale nestje weer op te bouwen. Logisch ook, want niemand uit haar klas woont in ons dorp. Ze deed dat op haar manier, rustig, gedegen en met geduld. Deze vrijdag sliep ze met haar nieuwe vriendinnen op een feestje. Ik bracht haar naar Halsteren en zes prachtige jonge dames ontvingen haar hartelijk en opgewonden. Ze gingen bowlen en later de pyjama’s aan. Phien keek me betekenisvol aan en fluisterde tijdens ons afscheid: ‘zie je nu wel mam, het had gewoon even tijd nodig’. Trots reed ik naar huis. Mijn dochter weet precies wat ze doet.

Boter, kaas en eieren

Dank je Nederland voor je openheid en hartelijkheid. Ik voel me weer helemaal thuis. In Frankrijk ervoer ik dat we origineel waren, stoer, anders, avontuurlijk, maar diep van binnen, heel diep, was ik altijd een beetje ongerust. Alsof je toch afdrijft naar andere wateren, weg van het land wat je kent. Dat is spannend, gaaf, verrijkend. Ik had het niet willen missen, voor geen goud. Alleen nu is dat diepe onderbuik gevoel helemaal ‘senang’. De taal, de gewoontes, de golflengte, het gemak, mijn DNA is niet voor niks Hollands glorie.

LEES OOK: WERELDWIJF EVA REMIGREERT: HULDE AAN NEDERLAND

mm
Hoi! Ik ben Eva van Dorst-Smit, wonend tot 2019 in Frankrijk maar sinds kort weer terug op Nederlandse bodem. Hoe dat is? Dat is nog wat te vroeg om te zeggen but it feels ‘ok’. We runnen reclamebureau BEEVEEDEE en een groothandel in brocante, antiek en industriële Franse meubelen, Decorage. Als mede-oprichtster van De Wereldwijven voel ik mij ontzettend verrijkt door alle wereldse contacten en krachtige ideeën en ervaringen die we delen. Ik schrijf mee!