Een bekend gezegde dat bij ons gezin wel heel erg van toepassing is, want ik woon met onze drie kinderen nog steeds in het huis van mijn ex man. Ooit kocht hij dit huis voor ons groter wordend gezin.

Na onze studies zijn we eerst verliefd geworden op een prachtig Belle Epoque huis in Antwerpen dat we beetje bij beetje, grotendeels zelf en met een hoop liefde, hebben opgeknapt. Na de geboorte van onze jongste ontstond bij ons de wens om uit de stad te verhuizen naar een rustige omgeving, waar de kinderen heerlijk buiten zouden kunnen ravotten en wij aan de drukte van de stad konden ontsnappen. 

Ik werd een ‘groene weduwe’

Het toeval wil dat we op dat moment iemand ontmoetten die een vrijstaand huis aan de rand van de stad te koop had en daar graag vanaf wilde omdat het niet in zijn vastgoedportefeuille paste. Hij was op zijn beurt zeer gecharmeerd van onze Belle Epoque woning in één van de mooiste Belle Epoque buurten van Antwerpen genaamd Zurenborg. Na wat pittige onderhandelingen vond er een ‘huisruil’ plaats, hij kocht ons huis in de stad en wij verhuisden met onze drie kinderen naar een fantastisch mooi plekje in het groen net buiten Antwerpen. 

Het was een zware bevalling kan ik je zeggen. Mijn man (toentertijd) vertrok ieder ochtend vroeg naar de stad om te werken en kwam pas aan het einde van een lange dag thuis. Hij had een nieuw bedrijf opgestart en het geluk lachte hem toe. Ik werkte niet in die tijd en zat als het ware ‘vast’ achter een gigantische groene omheining met drie kleine kinderen. De tropenjaren waren dat en ik werd, wat ze hier in België zo noemen, een ‘groene weduwe’

Rust, reinheid, regelmaat?

Het klinkt misschien wat zuur zo zwart op wit, maar dat is zeker niet zo bedoeld. Ik raakte mezelf vooral kwijt ‘op den buiten’. Waar mijn man plots volop als ondernemer actief in de wereld stond, deed ik thuis vooral aan rust, reinheid en regelmaat. Het was een mooie tijd van hechting en onvoorwaardelijke liefde tussen mij en de kinderen, maar als vrouw had ik nog weinig vernieuwends te vertellen.

Mijn wereldje werd wel heel erg klein. 

Niet gek dus dat we kort daarna uit elkaar gingen. Hij koos voor zijn geluk, vertrok uit het huis en ik bleef daar achter met de kinderen. Zo voelde dat toen voor mij. Natuurlijk was dat vooral de pijn en het verdriet die zulke gedachten voerden. Op het moment dat je de wereld werkelijk waar onder je voeten vandaan voelt zakken en niets meer veilig of betrouwbaar voelt, stond dit dak nog stevig boven ons hoofd, waren de muren onze rotsvaste bescherming en was het binnen een tijd lang gevuld met warme tranen. 

Onze veilige haven

Wat eerst een onverteerbare wending leek in ons leven, bleek een groots cadeau. We hoefden niet halsoverkop weg uit ons huis, zoals sommige mensen dat wel moeten na een scheiding en mijn ex-man ook had gedaan. In de moeilijkste momenten bleek het huis onze redding te zijn. Het werd ons thuis, onze veilige haven, de plek waar we mettertijd weer plezier beleefden en het verdriet op ons eigen tempo verwerkt mocht worden achter vier dikke muren. De kinderen en ik voelen dat tot op de dag van vandaag nog steeds zo aan. Het raakt ons elke keer als we erover praten.

Toen het een tijd geleden toevallig ter sprake kwam tijdens een gesprek aan tafel met mijn ex man erbij, begreep hij niet precies waar de waterlandertjes bij ons plots vandaan kwamen. 

Hij weet denk ik niet wat zijn onbaatzuchtige gulheid voor ons betekend heeft en dat maakt het misschien nog wel extra bijzonder. Want zonder het te beseffen heeft deze plek ons door de zwaarste stormen heen geloodst en zijn de grootste levenslessen hier ontsproten. We wonen hier al dertien jaar en zijn hem enorm dankbaar: dat ons thuis, zijn huis is; vandaar de toepasselijke titel ‘mi casa es su casa’.

mm
Hallo, ik ben Michele, moeder van 3 pubers. Als kind heb ik de wereld rondgereisd met mijn ouders, broer en zus. Ondertussen woon ik al 25 jaar in België. Ik ben een echt mensen mens en zet mij via mijn eigen online platform Mies Magazine en De Wereldwijven in om de wereld een mooier en samenhoriger plekje te maken voor ons allemaal.