“Als je Mexico wil veranderen dan hoor je bij een kleine groep mensen en dat betekent dat je je leven lang blijft vechten.”, zei mijn directrice toen ik haar uitlegde waarom ik had besloten eerder dan gepland terug te keren naar Nederland.

Het kost moed om aan jezelf toe te geven dat deze weg niet voor jou bedoeld is. Als je op een tweesprong staat van enerzijds het waarmaken van een droom om te wonen en werken in het buitenland en anderzijds de constatering dat deze internationale ervaring je op alle pilaren van het leven – wonen (of veiligheid), werken, gezondheid, relaties – moeite kost, is het met pijn in je hart dat je de beslissing neemt dat het buitenlandavontuur stopt en je eerder dan gepland terugkeert naar huis. Het voelt tegelijkertijd als opgeven en luisteren naar de signalen die het universum je geeft. En dat is verwarrend!

Een cadeautje van het universum

Laat ik nou al jaren geleden met mezelf de afspraak hebben gemaakt niet door te gaan met dingen en mensen die me vooral energie kosten. Ik vind dat onnodig en het leven is daar niet voor bedoeld. Bovendien heb ik niemand wat te bewijzen, ook mezelf niet.

Het is bijzonder dat waar ik in geloof zich ook in deze situatie manifesteert. Namelijk dat het universum je een cadeautje geeft als je het aandurft en de moed hebt om je hart te volgen. Al moet je dit natuurlijk niet verwarren met bewijs dat je de verkeerde beslissing hebt genomen.

Gesprekken en verbinding

Bij mij bestond het cadeautje van het universum uit waardevolle gesprekken en meer verbinding met mijn collega’s, die zich verontschuldigden voor hun maatschappij en dat deze ervaring niet is geworden wat ik had gehoopt. Gesprekken met mijn vrienden en familie thuis, die heel blij zijn om me binnenkort weer dichtbij te hebben. Gesprekken met mijn bescheiden sociale kring in Mexico, die me gelijk gaven in mijn motivatie en me lieten weten dankbaar te zijn voor het micro-effect dat ik teweeg heb gebracht. Ze vinden het jammer dat ik binnenkort weer vertrek. Dit alles resulteerde in een lichter gevoel en meer positieve energie en emoties aan mijn kant.

Mijn bucketlist

Na het communiceren van mijn beslissing aan mijn directrice heb ik mijn doelstellingen op het bord in mijn kantoor geschreven; de dingen die ik nog wil realiseren zolang ik in Mexico ben. Een reis met studenten naar een NGO die migranten uit de VS, Mexico en Centraal Amerika opvangt, een bezoek met studenten aan de lokale overheid om te zien hoe zij investeert in duurzaamheid, het organiseren van een voetbaltoernooi voor kinderen in de arme wijken van Xalapa, het lopen van de halve marathon van Puebla, het bezoeken van de grens met de VS en de muur tussen VS en Mexico, en een mooie reis maken in de vakantie tijdens Kerst om nog zoveel mogelijk van dit grote land te zien, nu ik er toch ben. En ik mag mijn netwerk gaan raadplegen voor een mooie internationale functie op het gebied van sustainable business of finance in Nederland.

In tweestrijd

In het moment willen leven zolang ik nog in Mexico ben en tegelijkertijd focussen op het vinden van een nieuwe baan in Nederland, voelt als een volgende tegenstrijdigheid. Toch geven beiden me veel energie, dus dat is goed. Ik kijk uit naar al het moois wat ik nog van Mexico ga meemaken, en ik kijk vooruit naar het thuiskomen bij mijn vrienden en familie, met hopelijk een fijn huis en een mooie internationale job. Zoals mijn broer vandaag zei aan de telefoon: “Met een internationale baan vanuit Nederland ben je nooit te lang thuis om het saai te gaan vinden en blijft het reizen ook vooral leuk. ” The best of both worlds.

Heb ik spijt?

Mijn vrienden vragen me of ik spijt heb van mijn beslissing om alles in Nederland op te geven en naar Mexico te gaan. Mijn antwoord op die vraag is volmondig nee. Ik wilde altijd al een buitenlandervaring. Zo graag zelfs dat ik vond dat niet kon doodgaan voordat ik die wens had gerealiseerd. Die wens heb ik waargemaakt. Daarnaast heb ik enorm veel geleerd in een korte tijd, wat onmogelijk zou zijn geweest vanuit Nederland. Dus ik keer terug met veel meer bagage dan alleen mijn koffers, en ‘that makes it all worth it’.

Een machteloos gevoel

Uiteindelijk voel ik me vooral machteloos in een systeem van mensen dat niet echt lijkt te willen veranderen en waar mensen die Mexico wel willen veranderen als een probleem worden gezien. En dat maakt me verdrietig, vooral voor de mensen die onder dit systeem te lijden hebben. Ik zie en voel hoeveel er mogelijk zou zijn in dit land als de mentaliteit anders was. Mijn reden om de knoop door te hakken en terug te keren naar Nederland is een gevolg van de conclusie dat dit niet mijn land, mijn cultuur, mijn mensen, en dus niet mijn verantwoordelijkheid en onder de streep ook niet mijn strijd is. Bovendien kan ik dit niet alleen, al zou ik het willen.

From the bottom of my heart

From the bottom of my heart, wens ik Mexico een toekomst toe die, in tegenstelling tot de huidige voorspellingen, een positieve trend laat zien van meer veiligheid, meer vrijheid, meer gelijkwaardigheid, meer rechtvaardigheid. Een betere distributie van geld, middelen en macht, minder corruptie, een functionerende democratie en rechtsstaat. Meer ambitie, minder middelmatigheid en minder genoegen nemen met hoe het systeem nu is. Minder geweld in allerlei vormen en meer vrede, minder focus op geld en meer op constructieve oplossingen, en vooral dat mensen elkaar omhoog helpen en niet naar beneden. Dan weet ik zeker dat er in dit land heel veel mogelijk is en dat gun ik iedereen oprecht!

Mexico en haar rijkdom

Zoals mijn andere broer zei: “Ieder land krijgt de maatschappij die het verdient”. Laten we hopen dat Mexico besluit niet langer genoegen te nemen met alle problemen die de maatschappij kenmerkt en het land tot het derde onveiligste land van de wereld maakt. Dat de groep die Mexico fundamenteel wil veranderen exponentieel groeit en niet langer als een probleem wordt gezien maar als de enige duurzame oplossing: een Mexico dat internationaal bekend zal staan om de materiële en culturele schatten die het land rijk is!

mm
Hola! Sinds zomer 2019 werk ik als docent duurzaamheid en internationaal recht & mensenrechten aan de universiteit IBERO in Puebla, Mexico. Ik heb een grote passie voor mensen, sport, muziek, de wereld en het leven. Als columniste voor De Wereldwijven deel ik mijn professionele en persoonlijke ervaringen, indrukken en perspectieven graag met jullie en breng ik Mexico hopelijk een beetje dichterbij.