Ik woon inmiddels al meer dan twintig jaar in Amerika en ik krijg vaak de vraag of ik me nou Amerikaan voel of toch nog steeds Nederlander. En het antwoord is allebei en geen van beide want het antwoord is niet eenvoudig.

Ik sta met een been stevig in Amerika, ik ben hier ingeburgerd, Californië is thuis voor mij en mijn leven is hier, maar ik heb ook nog steeds een aantal teentjes in Nederland. Mijn land waar ik geboren en opgegroeid ben, waar toch nog steeds mijn roots liggen en waar ik trots op ben. Maar soms voelt het ook of ik geen van beide ben. In Amerika hoor ik “ja maar ja bent natuurlijk geen Amerikaan” en in Nederland “ja maar je bent hier al zolang weg, dat je niet meer echt Hollands bent.”

Van expat naar local, een geleidelijk proces

Ik kwam naar Amerika als een expat en binnen twee jaar had ik mijn greencard. Ja in die tijd ging dat nog redelijk vlot. Toen ik Philips vroeg mijn greencard aan te vragen, deed ik dat niet met de gedachte dat ik voorgoed in Amerika wilde blijven. Het was meer als bescherming zodat ik niet zomaar opeens het land zou worden uitgezet als er iets met mijn baan zou gebeuren. Nadat mijn groep en product bij Philips werden opgeheven, en ik inmiddels mijn greencard had, besloot ik bij een Amerikaanse start-up te gaan werken. In dezelfde tijd verkochten mijn ex en ik ons huis in Nederland.

Twee op zichzelf staande beslissingen, maar ook twee draadjes die een band met Nederland waren, werden nu verbroken. De volgende grote stap was een huis kopen in Amerika. Hoewel het financieel een rationele en slimme beslissing was, was het emotioneel. Met name ook voor mijn familie was het weer een stap waardoor ik mij meer vestigde in Amerika en weer een draadje met Nederland verbrak.

Voor mezelf waren er daarnaast een aantal kleine dingen waardoor ik me langzaam maar zeker meer als een ‘local’ dan ‘expat’ begon te voelen. Na een paar jaar maakte ik mijn boodschappen lijstjes in het Engels en ook mijn reisverslagen begon ik in het Engels te schrijven. Ik werd wakker en besefte dat ik in het Engels had gedroomd. Omdat mijn vrienden allemaal Europees of Amerikaans waren, praatte ik bijna uitsluitend Engels, behalve als ik met familie en vrienden in Nederland belde.

Hun gewoonten werden mijn gewoonten

Je bouwt een nieuw leven op, krijgt nieuwe vrienden en dan op een dag besef je dat als je denkt aan thuis, dat dit nieuwe land nu thuis is. Het is heel geleidelijk en bijna onbewust gegaan en ineens zijn er draadjes in Amerika die sommige draadjes met Nederland vervangen.
Sommige gewoontes die ik in het begin misschien nog raar vond, werden na een aantal jaar gewoon: ik herinner me bijvoorbeeld hoe maf ik Halloween vond in die eerste jaren. Met name dat volwassen mensen zich ook verkleden en hun hele huis versieren. Inmiddels is mijn huis al jaren versierd met spinnenwebben, spinnen en skeletten en ga ik al jaren verkleed naar het werk.

En hoewel ik nog steeds voetbal, Nederlands voetbal en formule 1 volg, ben ik inmiddels ook fan van de San Francisco Giants, de Golden State Warriors en de San Francisco 49ers. Op z’n Amerikaans ga ik naar baseball, football en basketbal wedstrijden in shirts van mijn team, zoals iedereen hier dat doet. Ik eet hotdogs tijdens de wedstrijd en na jaren begin ik eindelijk de ingewikkelde regels van football en baseball te begrijpen. Ik vind het fantastisch dat fans hier gewoon door elkaar op de tribune zitten en niet in aparte vakken zoals in Nederland.

Lekker Hollands in Amerika

Maar ook al zijn er een aantal draadjes door de jaren heen verbroken met Nederland en nieuwe gemaakt in Amerika en is Amerika mijn thuis, ik ben blij dat er nog genoeg draadjes zijn die me verbinden met Nederland, met familie, vrieden en gewoontes. Ik ben tenslotte nog altijd een Brabantse in hart en nieren, en dat verandert nooit!

Ik neem nog steeds mijn zakjes Duyvis dipsausjes, Conimex ketjap, drop en worstenbroodjes mee terug na een bezoek aan Nederland. En mijn vrienden zijn inmiddels verslaafd aan stroopwafels, boterkoek en Nederlandse chocola, hoewel ik ze nooit aan drop heb kunnen laten wennen.
Ik heb al een paar keer voor een feestje bitterballen gemaakt en al jaren rond Sinterklaas, organiseer ik een feest voor al mijn vrienden. In plaats van surprises doen we een white elephant gift exchange. We dragen allemaal onze meest “ugly” Christmas sweater en Santa hats. En zo is een Nederlands sinterklaasfeest nu bij mij een Amerikaans sinterklaasfeest – zonder zwarte pieten.

Global Citizen

Ik ben dan misschien niet meer echt Nederlands en ook nog niet echt Amerikaans, maar ik ben trots op wie ik ben: een Amerikaanse Nederlandse. Nederland zit in mijn bloed en Amerika heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Californië is thuis, waar mijn vriendenkring nu familie is – of zoals wij het hier noemen “framily” – friends that are family. Maar ik heb nog steeds een sterke band met mijn familie en vrienden in Nederland. De laatste jaren is de band met Nederland nog sterker geworden sinds ik schrijf en deel ben van het Wereldwijven netwerk.

Dus als mijn intro voelt alsof ik een identiteitscrisis heb, het tegenovergestelde is waar: ik voel me rijker met mijn twee werelden en identiteiten en ik geniet van het beste van beide landen en culturen.

mm
Hello, ik ben Mariel en ik woon sinds 1996 aan de west kust van de Verenigde Staten. Ik heb een leuke baan in Silicon Valley, waar ik voor Amazon aan Alexa werk. Ik reis veel, zowel voor mijn werk als prive en voor De Wereldwijven schrijf ik over mijn leven in California, de tech wereld en mijn international vriendenkring.