Langzaam rijzen donkere rookpluimen op, kilometers breed, daaronder een niets ontziend verwoestend vuur. Op mijn digitale bosbranden overzicht kleurt de Oostkust dieprood en van bovenaf lijkt het hele land in brand te staan. Mijn telefoon staat niet stil, vrienden en familie maken zich zorgen. Ook ik text en bel vrienden die in the bush wonen.

Natuurbranden zijn in Australië een terugkerend fenomeen, jaarlijks staan duizenden hectares in de fik, worden huizen en mensen bedreigt en komen dieren om. Het is een land van uitersten, hier heeft elke speling van de natuur een overtreffende trap en het merendeel van de bevolking leeft dan ook in een permanente staat van alertheid. De al meer dan 150 brandhaarden aan de oostkust in combinatie met de aanhoudende droogte bevestigen dat opnieuw.

Het groene en idyllisch sprookje in rook op

Onze eerste jaren in Australië woonden we in Byron Bay. Een oase genesteld langs een imposante kustlijn en prachtige stranden. Veel stelt het niet voor, maar het is een waar mekka voor surfers, backpackers en rustzoekende stedelingen. Met reden, waar de rest van het land buigt onder zinderende hitte, blijft het daar ook midden zomer aangenaam. Het achterland hier heeft iets frivools, decadent bijna met de weelderige vegetatie en geheimzinnige doorkijkjes tot de kust en op de achtergrond het imposante regenwoud.

Australië
Foto: Birgitta Ravenhill

Mijn vriendin Lil woont er. Vanuit Byron Bay is het 40 minuten, over kronkelwegen met majestueuze bomen en groen, veel groen. De laatste kilometers is er slechts een grindweg en het smalle slingerende pad omhoog naar haar huis is makkelijk te missen. Haar huis heeft alle ‘moderne’ faciliteiten, een bush toilet op een plankier, water uit de beek, en electra via een generator. Het is er idyllisch, de wind ruist zachtjes door de bomen, je hoort het murmelen van de beek en soms een enkele vogel, verder is het er stil, heel stil.

Die nacht in november is het anders. De lucht is zwaar en doordrongen van rook.

Lil schrikt hoestend wakker en als ze naar buiten kijkt ziet ze vlammen boven de bomen uitschieten. Het regenwoud achter haar huis staat in brand. In paniek grijpt ze haar spullen bijeen en vlucht in pure doodsangst met haar kat de berg af. Zij heeft geluk gehad, haar huis overleeft de vlammenzee. Terug kan ze echter voorlopig niet, het woud rondom is verwoest en door de enorme hitte is al het water in de beek verdampt. Haar verhaal is illustratief voor de oerkrachten die hier altijd op de loer liggen.

Australië
Foto: Birgitta Ravenhill

De verloren stem van de Aboriginals

Onlangs zag ik een documentaire over Aboriginal natuurbrandbestrijding, volgens eeuwenoude tradities branden ze het woud schoon met koel vuur. Gecontroleerd en laag brandend blijven het bladerdak en de inheemse zaden ontzien en wordt in korte tijd gezorgt voor het herstel van de biodiversiteit. De sterke verbondenheid van de Aboriginals met het land en hun zorgvuldige aandacht voor haar welzijn laat een diepe indruk op me achter. Adoptie van hun methodes lijkt mij een logische weg om het geweld van de natuur in te dammen.

Helaas gaan de stemmen van Aboriginals verloren in de landelijke kakofonie van verwijtende vingerwijzers…

Intussen verbergt de rook van de branden nabij Brisbane de zon achter een bruine laag en is de lucht die we inademen scherp en penetrant. Als ik met de hond de deur uitloop, het naastgelegen bos in, valt me op hoe gortdroog alles is. Een vonkje is genoeg… Teruglopend naar huis neem ik me voor het rampen evacuatie plan door te lezen, je weet maar nooit.

mm
G’day, mijn naam is Birgitta en ik woon sinds 2012 met mijn man en twee kinderen in Australië, de eerste jaren in Byron Bay en nu sinds twee jaar in Brisbane. Na mijn vertrek uit Nederland heb ik mijn corporate carrière aan de wilgen gehangen om van mijn passie mijn beroep te maken. Ik werk als mindset coach met vrouwen in leidinggevende posities en help hen sterker in hun ‘vrouwelijke’ schoenen te staan en op die manier een postitieve bijdrage te leveren aan de balance @ work.