Alles is weg gestopt, geordend en opgeborgen in die kamer met een dikke houten deur. Zo nu en dan gluur ik door het sleutelgat, maar dat maakt me al van streek. Dichtdoen en loslaten!

Het zijn emoties die me al 30 jaar achtervolgen. En als het goed gaat, dan gebeurt er wel weer iets dat onverhoopt zorgt dat de deur op een kier komt. En of ik wil of niet, ik moet naar binnen, letterlijk. Of is het figuurlijk en moet ik bij mezelf naar binnen? Het gevecht aangaan, voelen wie ik ben, bewijzen dat ik sterk ben.

Zuid Afrika

Loslaten is de overtreffende trap van liefhebben

Loslaten is het woord geworden dat mij verdrietig maakt, tot razernij en hysterie kan brengen. En hoe harder ik er tegen vecht, het van me afduw, des te meer zak ik in dat moeras van verdriet weg. Eenzaamheid is misschien een te groot woord, maar je alleen voelen doet er ook geen goed aan.

Rouwen op afstand, het hoort bij emigreren. Het is de angst dat er iets gebeurt en je er niet bij kan zijn en dat je er geen deel van kan uitmaken. De goed bedoelde woorden: ‘je zag elkaar toch al niet zo veel.’ of de vraag of je wel een nauwe band had…Ik heb gewoon niet altijd zin om daarop te antwoorden. Het is mijn relatie met een geliefde, een dierbare, een familie of kennis.

Wat voor relatie dat in de ogen van anderen is, het is mijn verdriet en mijn verwerken.

Ik was 25 en woonde op kamers zo’n 180 kilometer van mijn ouderlijk huis en wat voelde dat ver. Mijn moeder had al zes jaar kanker toen het einde leek te naderen en ik besloot om de laatste weken voor haar te gaan zorgen.
Vijftig jaar was ze, jonger dan ik nu ben. Dat zet veel vraagtekens omdat het zo onvoorstelbaar is te denken dat ik er nu al niet meer zou zijn als ik haar niet overleefd had. Veel herinneringen staan in mijn geheugen gegrift en gelukkig had ik vrienden en familie waar ik mijn verhaal en verdriet mee kon delen.

Zuid Afrika

Ik kijk door het sleutelgat…

Onze familie omstandigheden veranderden na het wegvallen van mijn moeder. Het beëindigen van mijn relatie, een nieuwe liefde, het moederschap en het pijnlijke besluit om het contact met mijn vader te verbreken, waren de meest ingrijpende. Ik dacht dat de beloftes van mijn broer en zus een zekerheid waren. Maar niets was minder waar.

Ik ging proeven van een ander continent en de honger groeide. De droom om te emigreren werd waarheid en met zijn drieën vertrokken we. Opnieuw voelde ik het loslaten, verdriet, afscheid en… rouwen. Een afscheid van vrienden die mij niet begrepen en ik hen niet. De techniek staat voor niets en op elk moment van de dag kun je contact hebben, dat zeggen ze toch.

Zuid Afrika

De deur gaat op een kier…

Ja, dat moet dan wel van twee kanten komen.
‘Druk’ is het meest gehoorde woord en een snel excuus. De meeste vrienden vielen bij bosjes weg en ik die dacht dat je alles kon vasthouden en controleren als je maar genoeg doet en genoeg geeft…
‘Tijd of Prioriteit’, zeg ik voorzichtig. Ik trek mijn eigen conclusies op basis van wat gebeurde in het verleden en het gevoel niet ‘goed genoeg’ te zijn.
Aandacht en liefde, je ziel blootgeven in gesprekken, je verhalen in een blog niets helpt. We drijven uiteen. Ik rouw.

En ik hoor dat zinnetje gonzen door mijn hoofd: ‘Je moet niet denken dat alles hetzelfde blijft!’
Ik begrijp nog altijd niet hoe en waarom, maar ergens bleek ik het contact met het nest verloren te hebben. Ik werd niet meer geaccepteerd, uitgekotst. Niets was nog hetzelfde.
Mijn broer en zus konden mij niet op de hoogte brengen van het overlijden van mijn vader en ik kreeg het via anderen te horen. Geen contact maar toch die pijn.

Zuid Afrika

De deur gaat met gekraak half open…

Ik slik, laat alles weer de revue passeren. Ik voelde me door mijn vader onbegrepen en waardeloos. Mijn werk en vrienden waren niet goed genoeg. Opnieuw vecht ik tegen de gevoelens van vroeger, want het voelt alsof mijn leven er van af hangt. Ik word steeds banger, maar dat ga ik niet aan iedereen laten zien. Ik hou mezelf voor dat dit bij het leven hoort. Dat verlies hoort bij emigreren. Ik wil het loslaten want het kringetje wordt kleiner en ik wil niet meer vechten.

Ik zal alleen nog aan mezelf bewijzen dat het geluk in andere dingen zit en dat ik tevreden kan zijn met iets kleins wat direct ook groots is. Ik doe nu wat ik graag doe en ik blijk er goed in te zijn. Het is vreemd om dat uit te spreken. Om te lezen ook. Maar dit heet geluk, dit voelt als geluk. Ik ben verdrietig en gelukkig in hetzelfde moment.

Ineens is daar opnieuw een afscheid. Een onverwacht, niet te bevatten overlijden van een dierbare. Ik kan er niet naar toe en het zou ook te laat zijn geweest. De pijn, de onmacht en de confrontaties die een stroom van gevoelens op gang brengen. Het zijn de risico’s van emigreren en de dingen die je voor je uitschuift omdat erover nadenken weinig zin heeft.

Zuid Afrika

En de deur waait met een knal open

Ik voel een luchtstroom aan me trekken en gesproken woorden vallen over mij heen. Oude pijn en nieuwe pijn vermengen zich. Ik slik en de tranen lopen vrijelijk over mijn wangen. Schreeuwend moet ik me afzetten tegen al dat oud zeer dat naar boven komt.
Ik kan niet rouwen, niet nu. Niet dat hele verleden weer opnieuw beleven.
Ik gooi alles in de strijd om die deur dicht te krijgen en het lukt me. Ik mag eindelijk van mezelf zijn wie ik ben. En ik wil even klein zijn, ver weg zijn, op slot zijn. Niet omdat je niet weten mag wie ik ben en wat ik voel maar omdat ik bang ben voor de dagen zonder uitzicht… Dat die ruimte achter de deur oneindig is. Een zwart gat dat je opzuigt en je energie meeneemt.

Ik ben sterk en gooi de deur dicht.

Ja het is waar. Niets blijft hetzelfde. We zijn veranderd, ik ben veranderd en ja ik ben er rouwig om. Laat voorlopig alles maar op slot want ik moet iets loslaten. En die strijd gaat voor het grootste gedeelte achter een gesloten deur!

mm
Hoi ik ben Astrid en besloot mijn droom en gevoel te volgen en samen met onze zoon, man en golden retriever te emigreren naar Zuid Afrika. Via de wijnlanden van de West-Kaap zijn we beland op een gamefarm in Limpopo. Zeelandhuys @ die Huys OpiKopi zal de plek zijn waar ik al mijn passies bij elkaar kan brengen en vanwaar ik mijn leven en emoties met anderen hoop te delen.