Inmiddels is dit onze tweede kerst in ons nieuwe thuisland. En ook al is het mijn vaderland, het is weer een nieuw land voor ons na 18 jaar buitenland. Daarbij is Nederland alleen echt van mij, want ik ben de enige van ons gezin met een geschiedenis die terugvoert naar een Hollandse wieg…

Mijn man is Brits, onze oudste, een dochter, is tussen twee landen door geboren in Nederland maar dat geeft haar weliswaar een moedertaal maar nog niet echt een vaderland. En de wieg van onze zoon stond in het midden-oosten. Inmiddels zijn we wel thuis nu in Nederland, al heeft dat even geduurd, zie en merk ik achteraf.

Mijn verouderde herinneringen aan Nederland

De eerste maanden leefden we in euforie – vooral ik. Het fietsen was een feestje: de wind, de vrijheid. Maar ik merkte ook dat mijn herinneringen verouderd waren. De e-bikes zoefden langs en auto’s werden gebruikt bij de kortste afstanden. Zelfs naar school brengen was geen wandeling meer maar hetzelfde tafereel als ik in het buitenland verfoeide: foutgeparkeerde auto’s en haastige ‘kiss & drop’ taferelen. Ook Nederland was met de tijd meegegaan, al was me dat zelf even ontgaan.

De supermarkt bezoekjes kosten me langer dan verwacht. Ik herkende geen merk meer en moest zowaar de standaard doordeweekse recepten aanpassen. Het was even schakelen maar ook een luxe probleem.

De boerenkool is tenslotte gewone pot en geen hype en bloemen zijn er in alle geuren en kleuren. En dat maakt een Hollands vrouwenhart altijd gelukkig!

Kerstsokken met chocoladeletters en een multi-culti kerstdiner

Sinterklaas hebben we net uitgezwaaid en het viel me op dat de gedichten dit jaar volledig in het Nederlands waren in plaats van half-half. We beginnen zowaar te aarden. De kerst staat voor de deur en mede doordat onze families niet in eenzelfde land wonen, bleven we voorheen met kerst vooral in ‘ons land’ van dat moment. Wie wilde langskomen was welkom. We maakten door de afwezigheid van veel kerstspullen onze eigen tradities. Die we steevast elk jaar weer uit de kast toverden tot genoeg van onze kinderen.

Kerstsokken gevuld met chocoladeletters omdat ze de 5 december niet altijd haalden en gekke Hollandse en Engelse cadeautjes die ik in de zomer al gekocht had. Het kerstdiner was een mix van van alles uit alle culturen waarbij de ‘passende combinatie’ niet een vereiste was maar vooral de glimlachen op ieders gezicht bij het zien van zijn of haar favoriete gerecht op tafel! En de kerstboom was steevast van plastic met versieringen die we maakten, per toeval vonden of ons aan kerst deden denken en ook aan ‘thuis’. 

Dierbare ‘eigen’ tradities

Dit jaar kwamen de uitnodigingen van familie in oktober binnen of we kerst wilden komen vieren. De terughoudendheid van de kinderen over menig voorstel, gaf me de kans om eens verder te vragen. Ze wilden toch liever thuis blijven, met onze versierde boom en ons kerstdiner op tafel. In eerste instantie was ik een beetje geïrriteerd. Mijn kerst-gedachten gaan vooral over samen zijn met de hele familie. Maar gelukkig hield ik me in en dacht erover na:

Dit is een prachtige kerstgedachte. Het is die van hen zoals zij onze familie zien. Samen zijn als gezin met onze eigen tradities. 

mm
Hallo, ik ben Laura. Op mijn derde stond ik al met mijn koffertje klaar, ik zou de wijde wereld in gaan. Het werd het Midden-Oosten (Riyad en Dubai), inmiddels al 18 jaar. Ik runde er een succesvol PR bureau en schrijf als freelancer voor publicaties. Maar sinds 2018 zette ik weer voet op eigen Nederlandse bodem, maar hoe eigen is die bodem werkelijk nog?