Hoe zorg jij voor jouw zorg? Wat dekt jouw verzekering? Duik jij in vergelijkingssites? Moet je het ‘doen’ met wat je krijgt? Dat zorgverlening wereldwijd niet hetzelfde is, mag een understatement heten. Alleen al binnen Europa, of dichterbij: tussen Belgie en Nederland is er al een significant verschil. Of het nu gaat over dekking, wachttijden en patiënt benadering.

Esther (Zweden):
In Zweden ben je automatisch verzekerd zodra je een persoonsnummer hebt. Je valt dan onder de verantwoordelijkheid van Försäkringskassan, wat onderdeel is van de overheid. Er bestaat de mogelijkheid om bij aparte verzekeringsinstanties een aanvullende verzekering af te sluiten, waarmee je toegang kunt krijgen tot privé klinieken. De wachttijden kunnen hier schandalig lang zijn, dus begrijp ik dat mensen die het financieel kunnen dragen, uitwijken naar die mogelijkheid. Het hangt natuurlijk van de polis af wat je dan wel en niet vergoed krijgt. Val je alleen onder Försäkringskassan dan heb je te maken met een eigen bijdrage voor verschillende diensten. Zo is er jaarlijks een eigen bijdrage voor apotheekbezoeken, een aparte bijdrage voor huisartsbezoeken, weer een aparte voor medische onderzoeken, nog een voor extra diensten vanuit de zorg, zoals thuiszorg, of patiëntenvervoer en in totaal kan dat bedrag, als je veel met de gezondheidszorg te maken hebt, best aardig oplopen. Het is dus een systeem dat grotendeels uit belastingen wordt betaald, maar daarnaast zeker niet ‘gratis’ is.

Astrid (Zuid-Afrika): Als je emigreert naar Zuid-Afrika en je bent al op leeftijd is het niet heel gemakkelijk om een zorgverzekering binnen te komen, ook al ben je gezond. Wij hebben toen gekozen voor een ‘hospitalisation’ verzekering wat inhoudt dat alleen dat vergoed wordt wat binnen het ziekenhuis gebeurt. Je moet op voorhand altijd aanvraag doen en om het eigen risico zo klein mogelijk te houden hebben we een aanvullende verzekering die nagenoeg dat gat van eigen risico dicht. Deze verzekering geeft je toegang tot privéklinieken. Kosten voor tandarts en huisarts zijn voor eigen rekening maar gelukkig zijn we nog steeds kerngezond.

Karien (Indonesië): Met een chronische ziekte ben je internationaal compleet onverzekerbaar. Ik heb de ziekte van Bechterew (een vorm van reuma) en toen mijn man ontslag nam, liep onze verzekering via het bedrijf af. In Azië heb je als buitenlander nergens recht op en ik werd door alle expat verzekeringen afgewezen.

Ik heb er uiteindelijk een gevonden, die kost me 3500 dollar per jaar, en dan vergoeden ze zo goed als niets.

Alleen als ik een ongeluk krijg of iets heftigs als kanker heb ik er iets aan. Ze vergoeden geen huisarts, geen specialisten in het ziekenhuis, geen medicijnen, noppes nada. Je gaat je op zo’n moment realiseren hoe ontzettend goed we het hebben in Nederland met de zorgverzekering! In Indonesië is het voor de lokale bevolking ook niet makkelijk. Er zijn theoretisch wettelijke regelingen voor mensen met laag inkomen, maar lang niet iedereen heeft er toegang toe.

Ik ken mensen die bijvoorbeeld borstkanker hebben maar geen operatie kunnen doen vanwege de kosten. Dat is wel heel heftig!

Eva (Nederland): De afgelopen 8 jaar woonden wij in Frankrijk. De zorgverzekering daar was wel goed qua dekking. Er wordt veel voorgeschreven en vergoed. Ik vermoed ook veel ‘gedragen’ vanuit de overheid. In bureaucratisch en administratief opzicht alleen een grote ellende, in verband met voorschieten en geld zien terug te krijgen. Dat kreeg je wel terug, op den duur, maar niet binnen een duidelijke tijdspanne. Dan kregen we geld gestort maar was het niet duidelijk voor welk consult dat was. Lekker ondoorgrondelijk. Op den duur kostte dit zoveel tijd om uit te zoeken welke ‘remboursement’ behoorde tot welke factuur, dat je het een beetje laat gaan dat overzicht behouden. Of we dus alles netjes terug hebben gekregen, durf ik niet eens meer te zeggen.

Omdat we ondernemers zijn werden we automatisch ingedeeld bij een zorgverzekeraar, het RSI, maar de ‘mutuelle’, d.w.z. de aanvullende verzekering konden we wel zelf kiezen. Die is trouwens niet verplicht. 
Terug in Nederland heb je een zorgverzekeraar waar je zelf voor kunt kiezen. Wij hebben een site bezocht om de goedkoopste en voor ons meest geschikte zorgverzekeraar te vinden. met prijsvergelijkingen en gepaste dekkingen op maat. Dit hielp enorm om de de juiste zorgverzekering te kiezen. Zo kwamen we uit op Menzis. Wat een verademing in Nederland om niet telkens geld te moeten voorschieten. Daarentegen is de premie wel stukken duurder.

Ceciel (Peru): Omdat mijn man een Nederlandse werkgever heeft, zijn wij in Nederland verzekerd. We betalen wel flink voor de extra buitenlanddekking, en je zou verwachten dat daarmee veel discussies ondervangen zijn. Helaas is dat niet zo. We zijn niet echt ontevreden, maar de discussies met de verzekeraar zijn soms tenenkrommend. In Peru bestaat het concept huisarts bijvoorbeeld niet en dat vindt de Nederlandse verzekeringsmaatschappij maar lastig. Zo willen ze soms bepaalde onderzoeken niet vergoeden die bijvoorbeeld de orthopeed uit laat voeren, omdat ze die overbodig vinden. Toen onze oudste zoon geopereerd moest worden aan een complexe breuk, moesten we dat in Miami laten doen. In Nederland was wat hen betrof niet aan de orde. Ik gaf aan dat Miami qua ziektekosten veel en veel meer zou gaan kosten dan Nederland maar dat moest ik dan maar bewijzen. Iedereen weet hoe exorbitant de kosten van geneeskundige zorg in de VS zijn. Het komt uiteindelijk altijd op zijn pootjes terecht, maar het kost veel energie. En ondertussen moeten we soms maanden wachten op behoorlijke door ons voorgeschoten bedragen want de Nederlandse ziektekostenverzekering doet geen zaken met Peruaanse ziekenhuizen. Ik wil hierbij wel opmerken dat dit luxe problemen zijn die ons nog nooit in fnanciele problemen hebben gebracht. Wij hebben altijd toegang tot goede zorg en wij hebben die optie om een ingreep buiten Peru te laten uitvoeren. De lokale bevolking, althans het grote deel daarvan dat in armoede leeft, heeft die kans niet. Zij zijn aangewezen op publieke ziekenhuizen waar overbelaste artsen zorg moeten verlenen met beperkte middelen. Wij hebben enorm veel geluk dat onze wieg in Nederland stond.

Onze vorige hulp heeft haar dochter verloren op 12-jarige leeftijd. Leukemie. Veel te laat vastgesteld toen het meisje al een paar maanden ziek was. Geen geld voor de dokter, vervolgens een dokter die het te druk had en haar met antibiotica naar huis stuurde, daarna durfden ze niet zo snel terug (ze behoren tot het Andes volk dat als minderwaardig wordt beschouwd en behandeld door veel van de rijke Limeños) en uiteindelijk was het dus te laat.

Onze oudste zoon is nu 12 en toevallig sinds vrijdag ziek. We vreesden even voor meningitis en zaten echt in de stress. Hij knapt nu op en ik ben me ervan bewust dat we gewoon hartstikke veel geluk hebben. Dat hij gewoon een rot virus had en niks engs maar ook dat we kunnen appen met een dure particuliere kinderarts die meedenkt en dan app ik ook nog eens met een vriendin in Nederland die, al is ze kinderchirurg wat toch een heel ander vak is, wel de tijd neemt om me gerust te stellen. Anyway, als er iets is dat ongelijke kansen veroorzaakt in dit land, dan is het wel de geneeskundige zorg (en het onderwijs, maar dat is weer een ander verhaal).

Floor (Colombia): Wij zijn verzekerd via een Nederlandse expatverzekering en dat bevalt ons uitstekend. We hebben nog nooit problemen gehad en er wordt altijd snel uitgekeerd en we worden enorm vriendelijk geholpen. Dat is overigens niet alleen een zorgverzekering, maar ook een reis- en overlijdensverzekering. 

In tegenstelling tot wat veel mensen verwachten heeft Colombia uitstekende gezondheidszorg (als je het kunt betalen, want net als wat Ceciel Huls aangeeft, het is een enorm ongelijk systeem). Klachten worden altijd serieus genomen. Wel krijg je vrijwel overal altijd vlot antibiotica en andere medicijnen. Ook tandheelkunde is hier uitstekend, maar wel heel erg gericht op hoe mooi je gebit eruit ziet. Als ik bij de tandarts kom, vraagt ze ook altijd of ik mijn tanden niet moet laten bleken.

Danielle (VS): Als arts werkzaam in de USA schaam ik me gewoon soms echt om een patiënt te moeten vertellen wat een röntgenfoto of een injectie oid kost. Er zijn echt heel veel mensen niet verzekerd en veel te veel mensen die WEL verzekerd zijn stellen doktersbezoek uit vanwege de enorme kosten. Ik heb zelf afgelopen jaar ook aan de patientenkant gestaan. Moest een ingreep ondergaan en moest – o dank goed verzekerd- echt enorme kosten maken. Echt bizar dat in een welvarend land als dit je dus echt in financiële problemen kunt komen als je ziek wordt.

Saskia (VS): Wij hebben geluk in de VS dat we een zorgverzekering via werk hebben…en manlief daar zelf invloed op kan hebben voor hemzelf en zijn medewerkers als baas. Toch schrik ik geregeld van de enorme rekeningen die we voorgeschoteld krijgen. Het zichtbaar maken wát gezondheid kost hier in Amerika is goed en schokkend tegelijk. Leeuwendeel krijgen we vergoed. Thank God. Maar zo heel veel mensen niet… Ik heb al menig keer bijgedragen aan de crowdfunding van een medewerker op de scholen van de kinderen die met afschuwelijke ziekten of een dramatisch ongeluk te maken kregen en dat dit hun zekere financiële leven compleet op hun kop zette. Om nog maar niet te reppen over de zorgen beter te worden.

mm
De Wereldwijven vertellen verhalen die inspireren, verbinden en in beweging brengen voor een tolerante, duurzame en gender-gelijke wereld.